Schelpen en schavuiten

Sorry iedereen, veels te lang niet geblogd. De redenen laten zich raden; verhuizen, werk afronden, gedoe en geregel, en Micah wordt er niet makkelijker op. Wel leuker, dat dan weer wel.

Tsja, wat valt er te zeggen. Over twee daagjes is mijn hele expat-avontuur voorbij. Ik zal jullie niet vervelen met melancholische mijmeringen, daar zit ongetwijfeld niemand op te wachten, maar jullie kunnen je voorstellen dat het nu, vanuit mijn hotelkamer in Bangkok, 36 uur voor ik terug naar Nederland vlieg, allemaal een beetje onwezenlijk aandoet. Vier jaar weggeweest, nog niet eens zo lang, maar er is zoveel gebeurd. Maar goed, zoals ik al zei: geen plaats hier voor sentimentele terublikken. Ik ga gewoon doen waar ik goed in ben: een beetje voor me uit tateren.

Zal ik anders eens beginnen met wat goed nieuws voor de verandering? Kesaya heeft haar inburgeringstest gehaald! Ze mag nu een MVV (machtiging voor voorlopig verblijf) aanvragen. Dat duurt een maandje of drie, maar zolang kan ze in Nederland blijven op een toeristenvisum. Dat was in Dubai afgegeven onder vrij relaxede omstandigheden. Die ambassade is een stuk bereikbaarder en schappelijker dan die hier in Bangkok. Zakkenwassers zijn het hier, vervelende lui die hopelijk snel overgeplaatst gaan worden naar Libie of Ivoorkust. Maar gelukkig heeft dat Kesaya haar testresultaat niet in de weg gestaan. Die pakken ze haar niet meer af. En ze kan nu mooi wat meepraten in Nederlands. Nog niet veel, maar het begint goed op gang te komen. Ik moet al oppassen met wat ik tegen Micah zeg.

Zal ik er even een fotootje tegenaan gooien anders? Maar doen he? Kijk, dit gebeurt er nou als je twee maandjes salaris moet missen. Dan moet je leven op wat de zee wat je geeft. Helaas bleek dat geen haring of zalm sashimi te zijn, maar een wat minder gangbaar beest. Best smakelijk nog hoor, zo’n degenkrab. Kreeg alleen die staart moeilijk weg, het pantser ging nog wel.
Deze delicatesse was ons aangeboden door Marco, onze man op Samui. Hij nam me mee naar het schelpenmuseum van zijn vriend Willem. Een interessante Belg die al heel lang op het eiland woont en daar dus een museum voor schelpen en krabben heeft opgezet. Het was erg goed vertoeven met hem, onder het genot van een biertje vertelde hij de meest bizarre verhalen over de op het eerste gezicht zo suffe weekdieren. Wel, suf zijn ze allerminst. Allereerst zijn het krengen van het zuiverste water, althans, sommigen dan. Zo boren bepaalde schelpen gaten in andere schelpen om daar dan vervolgens het slachtoffer door op te zuigen. Dit doen ze met een bepaald zuur dat ze via de voet afscheiden. Andere schelpen gebruiken een soort werpharpoen om hun prooi te pakken, een beetje zoals kwallen dat doen.
Luguber verhaal: op het strand van een klein onbewoond eiland werd eens een pasgetrouwd koppel dood gevonden, daar waar ze de vorige dag bij wijze van romantiek voor de nacht waren achtergelaten. De vrouw bleek te zijn gewurgd, dus dat moest haast wel door de man zijn gedaan. Onbewoond eiland tenslotte. Maar waarom? En waarom was die kerel zelf dood? Men vond in de nek van de man een klein harpoentje, dat afkomstig is van de conus geographicus. Een mooi en onschuldig uitziende schelp, welke helaas de vervelende eigenschap heeft een giftige pijl af te schieten als je hem van het strand opraapt. Alvorens het slachtoffer bezwijkt aan het gif, valt die ten prooi aan een nietsontziende razernij. Vandaar die gewurgde vrouw dus. Luguber niet? Stel je dat paar voor op hun honeymoon, alleen op een mooi tropisch strand, azuurblauwe zee, wandeling op het hagelwitte strand, en dan pakt meneer een mooie schelp op om aan zijn lieve vrouwtje te geven. Oeps …

Leuker verhaaltje dan? Jullie weten dat ik een zwak heb voor bizarre dierenfeitjes. Niets zo mooi als de dierenwereld, het kleinste beest is al een fascinerende wereld op zich. En het mooiste is, dat ik na dertig jaar obsessie nog steeds versteld kan staan. Neem deze schelp, waarvan ik even de naam vergeten ben. Zien jullie hoe dit dier is opgebouwd, letterlijk welteverstaan? De oorspronkelijke schelp is de  witte wervel in het midden. Zo is hij, of zij, daar wil ik van af wezen, “geboren”, zeg maar. Die andere schelpen aan de rand lijken op het eerste gezicht lukraak te zijn vastgekoekt. Maar dat is dus niet zo. Deze schelp gaat bewust op zoek naar extra lichaamsdelen. Als ie een geschikte schelp vindt dat in zijn vooropgezette bouwplan past, dan positioneert hij zich er naast en last dan met een bepaalde kalkafzetting de schelp aan zichzelf vast. Op de plek die hij in gedachten had. Kijk nog maar eens naar de foto: er zitten 8 “ledematen” aan die in een gelijkmatig patroon van telkens 3o graden aan de rand zijn geplakt. En dan vraag ik me af: HOE WEET DIE FOKKING SCHELP DAT? Hoe kan een slijmerige massa bepalen hoe ver 30 graden van de vorige plek af is? Hij heeft toch zeker geen geodriehoek bij zich of zo? En hoe is een weekdier, zonder aantoonbaar brein of zelfs maar centraal zenuwstelsel, zich er van bewust dat ie, bijvoorbeeld, nu 5 ledematen heeft en nu op zoek moet naar de volgende drie? De vraag WAAROM de schelp het doet, wist Willem makkelijk te beantwoorden: hoe meer uitsteeksels, des te meer kans dat de schelp als hij van een rots afvalt niet wegzinkt in de zeebodem. Die uitsteeksels geven weerstand tegen het zand, zodat de schelp veilig in het water kan blijven en terug zijn rots kan opklimmen. Nou, is dat fascinerend of niet? Dacht het wel, toch? En anders doen we er een nog een vindsel van Marco bij, ook pure schoonheid (dat vindsel, niet Marco): een dolfijnenschedel. Van de Samuiaanse roze dolfijn, om precies te zijn. Schitterend, nietwaar?


Zo, terug naar meer alledaagse zaken. Jullie vroegen je vast al af, waar blijft Micah nou? Ik sla even een bruggetje naar onze laatste maanden in Dubai. Die waren, gek genoeg, nog niet eens zo erg. Tenminste, ik stierf elke dag innerlijk een stukje af, maar Kesaya en Micah daarentegen hebben zich prima vermaakt. Ironisch genoeg maakte mijn Thaise schatje razendsnel opgang in de Jumeiraanse kringen. Waar ze aanvankelijk tegen het stigma van de housemaid moest vechten, werd ze uiteindelijk een soort van spil tussen de werksters en de “madams” (de expatvrouwen die die housemaids in dienst hebben). Die twee groepen leven normaal gescheiden langs elkaar heen, wat je goed kan zien op het strand en bij de kinderspeelplaats. Een groepje met de Phillipijnse werksters en de koters onder hun hoede, en een groepje Westerse/Arabische madammen die de tijd hebben weten te vinden zelf eens wat met hun kroost te gaan doen. En Kesaya laveerde sierlijk tussen beide groepen door. Een soort bruggehoofd zeg maar. En zo kreeg ze vriendinnen uit Egypte, Noorwegen, China, Phillipijnen dus, Zweden, Syrie, Frankrijk, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika … Uiteindelijk resulteerde dit in wat hopelijk het begin van haar culinaire carriere gaat worden: de eerste kooklessen. Kijk die Jumeirah Janes eens aandachtig die Thaise kookkunst in zich opnemen. Voor papa ook prettig natuurlijk, een huis vol MILFs.

Micah bleek wat minder integreerderig. Zijn enige interactie met andere kindertjes bestond uit hen wegduwen als ze in de weg stonden of het afpakken van hun speeltjes. En hij kwam er nog mee weg ook, vanwege zijn lieve smoeltje. Een gevaarlijke combinatie, dat: een engelengezicht en een duivelsinborst. Nu maar hopen dat hij een goedaardige dictator wordt later, anders zou ik iedereen nu alvast willen aanraden uit Nederland te emigreren.
Goed, ik scherts uiteraard (lichtelijk), maar het is een lastige knul. Onze buurman, een professionele fotograaf, was dol op hem omdat het zo’n markant kind is. Op een dag had hij het lumineuze idee gehad om op de speelplaats mooie foto’s van alle kinderen te maken, die dan aan de ouders te schenken en zo reclame te maken voor volle poseersessies. Bij ons kwam hij helemaal opgetogen aan de deur om de foto af te leveren. “Fantastisch!”, riep hij uit, “Wat een unieke kans voor elke zichzelf respecterende fotograaf is jullie kind. Andere kinderen gaan suf rechtop voor de camera zitten en zetten een innemende glimlach op. Maar niet Micah! Die is rauw en echt, woest en knap, een geschenk voor elke lens! En dan had ik ook nog eens het geluk dat ik er precies toen ik afdrukte wat extras gebeurde!” Dus wij verbaasd, wat was er dan zo bijzonder dan? Wel, dit dus:


LOL! We kwamen niet meer bij van het lachen. De buurman snapte de grap niet. Dit was toch geweldig, zeker? De twee moeilijkst te fotograferen dingen, babies en dieren, samen vereeuwigd in zo’n explosieve foto, what’s not to like? Wel, riposteerden wij, we snappen de waarde van deze kiek vanuit een artistiek perspectief, maar heb je ook nog een, euh … lieve foto van Micah gemaakt? Oh ja, die had ie ook, maar die vond ie maar suf. Nou vooruit, als jullie die met alle geweld ook willen hebben, hier dan.
Maar die ga ik nu niet laten zien, die kunnen jullie straks bij ons op de muur komen bewonderen. Ik gooi er intussen een eigenhandig geschoten gallerijtje van Micahs Mooiste Midden-Oosten Momenten tegenaan. En dan ga ik er voor nu een eind aan breien en nog even van Bangkok genieten.





What The Hofs did next

The Hofs wensen iedereen een uitstekend nieuwjaar! En we hebben een mededeling!

Het wordt eentonig

Wie kent er een goede duiveluitdrijver? Nee, niet voor Micah, our little-devil-with-the-angel-eyes moet vooral zo blijven als  hij is. Het is voor Kesaya en mij. Zal ik even de oogst van de laatste week doorgeven?

– Ik lig nu op de bank met een vrij heftige voedselvergiftiging. Heb me niet meer zo slecht gevoeld sinds mijn dagen in India. Toch apart hoe creatief voedsel kan zijn met lichaamsopeningen vinden om door uitgestoten te worden. Elk half uur weer een nieuwe verrassing welke het dit weer wordt.
– Kreeg berichtje vanuit Nederland dat er iets goed mis is met mijn bankrekening daar. Of ik heb in de afgelopen jaren een werkelijke bizarre berg uitgegeven aan … euh … niks, of iemand anders heeft dat voor mij gedaan. Hoe vriendelijk.
– Heb voor het eerst van mijn leven aandelen gekoch. Over de telefoon. Voor een substantieeel bedrag. In Groene Energie. Is dat dom? Vast wel. Het aandeel dropte de dag erop 19 procent, de grootste koers val in de geschiedenis van dat bedrijf.
– Werkelijk al mijn collegas en vrienden hier, ook diegenen die nog geen voetbal van een hockeystick kunnen onderscheiden, wilden weten of die bijtende idioot die op elke kanaal te zien was inderdaad bij mijn geliefde clubje speelt. En of dat nou echt pijn doet, met 4-0van een stelletje valsspelers verliezen.
– Kreeg een vrij naar telefoontje van het ziekenhuis waar Kesaya onder behandeling staat. De verzekering weigert te betalen. Spoedopname is voor eigen rekening, de geplande operatie ook. Krijg wel korting omdat ze het ook een beetje sneu vonden. Tot zover de geloofwaardigheid van mijn bedrijf, die me in het contract “An equivalent to the UK medical insurance for you and your family” aan bood.

We moeten ons nu beraden op wat te doen. Misschien maar gewoon betalen en dan dit hele onfortuinlijke verhaal zo spoedig mogelijk vergeten. Terug naar Thailand en daar de operatie laten doen behoort ook tot de mogelijkheden. Mijn bedrijf dwingen een betere verzekering af te sluiten kan ook, maar dat gaat ten eerste nog maanden duren en ten tweede gaan ze daar toch in falen. Mijn GM kan niet eens een naam spellen, dus die hoop is ijdel.

Tsja. Heb ik nog wat leuks te melden? Ben bang van niet. Maar misschien dat ik tijdens de eerstvolgende doorspoelsessie op het toilet nog iets kan bedenken …

LOL @ Google Translate

Dikke ROFLMAO deze ochtend. Ik kreeg een berichtje van een Engelse vriend die had geprobeerd mijn blog te lezen via Google Translate. Mijn laatste post over onbevangenheid en Micah raakte hem zeer, maar hij dacht de ware essentie niet helemaal te kunnen doorgronden vanwege de gebrekkige vertaling.

Benieuwd naar wat een vertaling van mijn zinsgedrochten zou kunnen opleveren, deed ik de test mijzelf. Op zich viel het nog best mee; sommige zinnen komen er heel aardig uit. En dat sommige stukken resulteren in pure onzin kan ik ook nog wel begrijpen als je woorden gebruikt als weggeteerd (“Deteled Teerds”) en gierende gedachten (“My thoughts on all things vultures”). Maar dit volgende stukje moet toch wel laughing, vultures, roaring zijn geweest voor mijn Engelse vriend. Het origineel:

“Natuurlijk, Micah heeft makkelijk brabbelen. Die hoeft geen visa te regelen, of met stompzinnige idioten te onderhandelen, of werk binnen te slepen voor de baas.”

En dit werd:

“Of course, Micah has easy babble. He does not arrange visas or with mindless idiots to negotiate, or work in drag for the boss.”

Ik zal dat even terugvertalen voor de mensen die wat minder bekend zijn met de kleurrijke kanten van de Engelse taal:

” Natuurlijk, Micah heeft makkelijk babbelen. Hij regelt geen visa of met stompzinnige idioten te onderhandelen, of werkt in vrouwenkleren voor de baas.”

Misschien snappen mensen nu waarom ik het hier niet zo naar mijn zin heb …

Hof doet stichtelijk

Het is Zondag, dus tijd voor een stichtelijk verhaal. Vandaag zal ik de kansel beklimmen teneinde Uw voorganger te zijn. De Schriftlezing is van The National, album “Boxer”, vers “Racing Like a Pro“. Geniet U even met mij mee?

You’re pink you’re young you’re middle-class
they say it doesn’t matter
fifteen blue shirts and womanly hands
you’re shooting up the ladder

Your mind is racing like a pro, now
oh my god it doesn’t mean a lot to you
one time you were a glowing young ruffian
oh my god it was a million years ago

Sometimes you get up and bake a cake or something
sometimes you stay in bed
sometimes you go la di da di da di da da
til your eyes roll back into your head

Your mind is racing like a pro, now
oh my god it doesn’t mean a lot to you
one time you were a glowing young ruffian
oh my god it was a million years ago

you’re dumbstruck baby
you’re dumbstruck baby now you know
you’re dumbstruck baby
you’re dumbstruck baby now you know

Mensen vragen mij wel eens: maar Hof, wat betekent dat nou? En dan kan ik dat braaf gaan zitten vertalen, maar ik kan er ook een mooi verhaal van maken. Luister.

Laatst was ik met Micah aan het spelen, althans, Micah rende het huis rond en ik sjokte er achteraan, en het trof me hoe schitterend enthousiast mijn knaapje over alles is. Poes aan zijn staart trekken, miertjes achtervolgen, mama’s schoen verstoppen, papa’s telefoon mollen; alles is mooi en prachtig. Elke minuut worden nieuwe leuke dingen ontdekt, en dat wordt dan vervolgens met grote vragende ogen onderzocht. Maar niet te lang, want hop we moeten weer verder rennen, naar iets nieuws dat bekeken, gelikt of gegooid moet worden.
En daar slofte ik dan achteraaan, met mijn bierbuikje en energieniveau van een drietenige luiaard, en ik vroeg me af wat er in hemelsnaam is mis gegaan. Ik bedoel, niet met het feit dat ik nu acher Micah moet aanrennen, maar wat is er met MIJN verwondering gebeurd? Het is weg, al jaren! Waar is die vonk van expressie, dat enthousiasme als je op het punt staat iets nieuws te ondergaan, dat heilige vuur om buiten de platgebaande banen te treden? Weggeteerd is het, geerodeerd door de jarenlange focus op maatschappelijk slagen en carrierebejag. De schoonheid in de kleine dingen zie ik allang niet meer, mijn verwondering is op stoicijnse wijze platgebeukt door de sleur van de dag. Ik ben niet ongelukkig hoor, in tegendeel zelfs, maar dat gevoel dat alles nog te ontdekken valt, dat is kwijt en dat vormt een dierbaar gemis.  


Natuurlijk, Micah heeft makkelijk brabbelen. Die hoeft geen visa te regelen, of met stompzinnige idioten te onderhandelen, of werk binnen te slepen voor de baas. Maar toch, een compromis moet toch mogelijk zijn? Het is immers maar tien jaar geleden dat ik zelf nog heerlijk onbezonnen was, deed wat ik wilde en de volgende dag? Dat zag ik dan wel weer. Dat leverde me bepaald geen applaus op maar man, wat stond ik toen toch heerlijk onbevangen in het leven! Nu sta ik ’s ochtends op en mijn gedachten gieren naar alle dingen die de komende dag moeten worden geregeld. Voor werk, voor prive, voor familie, voor alles. Ik ga naar werk, kom weer thuis en ga weer slapen met een constant galloperend brein. Ik moet weer terug naar de state of mind waarin ik 20 keer naar hetzelfde liedje kon luisteren. Of een uur lang naar een schilderij kon zitten staren. Of in een bos gaan zitten en dan nadenken over een boom. Of elk artikel in de krant uitspitten. Of wat dan ook, als het maar weer enthousiasme teweeg brengt.  


Eigenlijk moet ik dus bij Micah in de leer. En vaak naar The National luisteren. Want dit is precies waar dat schitterende nummer bovenaan over gaat. Ik hoef geen “ruffian” meer te worden zoals vroeger, maar een beetje meer lol in wat ik doe en wat minder erover peinzen zou mooi zijn. Werk doen dat ik leuk vind en waar ik trots op kan zijn. Bovendien ergens leven waar ik me prettig voel.
En daarom ga ik dus een nieuwe stap zetten. Een stap terug welteverstaan. Wat ik bedoel? Wel, hopelijk kunnen jullie snel mijn gepreek weer van dichtbij aanhoren …

Bladiebladieblah

Vandaag ga ik gewoon eens lekker weg ouwehoeren. In tegenstelling tot mijn normale berichten, waarin ik … eh … euh … wat voor me uit blaat. Dus als jullie aan het eind van mijn verhaal zoiets hebben van “Maar Hof, ik heb hier helemaal niets van opgestoken!”, dan niet zeuren want jullie zijn gewaarschuwd. Bij deze.

Waar te beginnen? Er is een hoop gebeurd dat het vermelden waard is, maar het meeste is meer van de gebruikelijke narigheid. En ik had me nou juist zo voorgenomen jullie daar niet meer mee lastig te vallen. Het is soms ook lastig om te kiezen wat ik wel en niet op mijn blog wil zetten. Sommige dingen wil ik van me af schrijven, maar het moet ook niet lijken alsof ik met de ellende koketteer. En zeker als de narigheid anderen betreft, past misschien wat discretie. Nou ja, laat ik maar gewoon gaan tikken, dan zien we wel waar we uitkomen. Maar ik beloof alvast: aan het eind gooi ik er wat spanning en sensatie tegenaan!

Natuurrampen, het valt tegenwoordig haast niet meer bij te houden. Ik vraag me vaak af of er de laatste tijd inderdaad meer overstromingen, modderstromen, droogtes, aardbevingen en andere ellende voorkomen of dat dat maar zo lijkt. Bijvoorbeeld door de grotere aandacht van de media en de steeds lagere acceptatiegraad van risico die we hanteren. Want zeg nou zelf, de mensheid heeft het steeds beter, we leven langer en gezonder, we hebben vrije tijd en geld en kunnen gaan en staan waar we willen. Natuurlijk, grote delen van de wereld zijn nog steeds een stuk slechter af dan wij in het Westen, maar het Grote Lijden van vroeger wordt steeds meer en meer teruggedrongen. Ik durf gerust de stelling aan dat de mensheid als geheel het nog nooit zo goed heeft gehad, en dat zelfs arme gemeenschappen in ontwikkelingslanden het netto beter hebben dan de gemiddelde slaaf of horige in de Middeleeuwen. Maar daar mag over gediscusieerd worden, graag zelfs.
Mijn punt is echter dat we door deze steeds betere omstandigheden steeds minder gevaar en risico accepteren. Elk menselijk leed wordt tegenwoordig onder een vergrootglas gelegd, zowel op de persoonlijke schaal (ziektes) als op grote schaal (natuurrampen dus). Nou kan ik me dat prima voorstellen waar het lijden te verkomen valt, bijvoorbeeld als het door menselijk handelen wordt veroorzaakt. Het is en blijft onacceptabel dat onschuldige mensen de dood vinden door oorlogen over grond of olie. Ziekte door vervuiling of gebrek aan medische zorg en inentingen horen natuurlijk niet meer voor te komen in deze tijd. Maar de mensheid lijkt het meer dan ooit tevoren onacceptabel te vinden dat we lijden door willekeurige oorzaken, waar we normaal gesproken geen invloed op hebben. De natuur dus. Of hebben we dat wel? Hier ligt ruimte voor eens mooie beschouwing over ecologie, global warming, overbevolking en de rol van techniek. Maar dan laat ik graag aan anderen die daar zinnigere dingen over te zeggen hebben. Voorlopig vraag ik me alleen af of er echt aanwijsbaar meer natuurrampen plaats vinden dan pakweg 10 jaar geleden. Of wordt er meer aandacht aan besteed vanwege de genoemde redenen?

Ik schrijf dit allemaal omdat ik zelf voor het eerst van dichtbij te maken heb gehad met een dergelijk fenomeen. Jullie hebben vast wel meegekregen van de overstromingen in  Thailand? De meeste getroffen gebieden waren in het Noorden, maar er was een stad in het Zuiden die zijn portie kreeg. Laat dat nou net HatYai zijn, waar Kesaya’s moeder en Fransje wonen. Helaas kwamen wij daar allemaal wat laat achter, beetje slecht van ons. Pas toen we op CNN beelden zagen van het ondergestroomde stadscentrum, zochten we op de Thaise nieuwszender wat er precies aan de hand was. Toen we Fransjes school zagen voorbijkomen, of althans, slechts het dak ervan, raakten we ietwat ongerust. De daaropvolgende luchtfotos toonden dat letterlijk de hele stad onder water stond. Op sommige plekken stond het water tot 4 meter hoog! Ohhhhhhh … en dat was al meer dan een dag aan de gang! Direct geprobeerd de familie op te bellen, maar dat ging natuurlijk niet. Alles in de stad was afgesloten, telefoon, water, electriciteit … Lichtelijke paniek in huize Hof. Anderhalve dag in onzekerheid gezeten, maar gelukkig kwam toen het verlossende telefoontje. Ze waren veilig. Sterker nog, eigenlijk bleek dit een mooi staaltje geluk. De hele stad was overstroomd, zeiden ze op het nieuws. De hele stad? Nee, gelijk Asterix en zijn dorp onoverwinnelijke krijgers stand hielden in bezet Gallia, zo was de buurt van Kesaya’s familie als enige gespaard gebleven. Ze bleken op een heuvel te wonen en die was net hoog genoeg om het water buiten te houden. Goed, prettig was het niet natuurlijk want feitelijk leefden ze nu drie dagen op een eilandje. Zonder electriciteit, stromend water en winkels. Fransje was vast dolblij dat ie niet naar school hoefde, maar minder blij toen bleek dat zijn computer het ook niet deed. En dat ie een radigrafisch bestuurbare auto van ons had gekregen in plaats van een boot. Die had nog goed van pas kunnen komen!
Nou ja. Goed vanaf gekomen in elk geval. Maar wel vreemd. Nog geen zes weken geleden had ik een avondje op Fransjes schoolplein doorgebracht (ik zat toen in mijn hangjongere fase), en nu zag ik ineens die school volledig overstroomd op het nieuws. De keer dat ik daarvoor net Thailand had verlaten, ging er een heel winkelcentrum in vlammen op waar ik zojuist nog had gelopen. Misschien volgende keer maar in Thailand blijven, om erger te voorkomen …

Nou, dat was verhaal 1. Er komt nog een wat minder gezellig verhaal en dan gaan we naar het sappige materiaal toe. Veel woorden gaan er overigens niet vuil gemaakt worden, dat is niet nodig. Kesaya moest vorige week met spoed worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze had de hele dag al geklaagd over maagpijn, opstopping en bloedverlies. Helaas zat ik in Abu Dhabi en was afhankelijk van collegas om terug te komen. Toen ik eenmaal terug was, deed ik iets waar ik me diep voor schaam maar op dat moment leek het onvermijdelijk: ik werkte nog een half uurtje door omdat er iets per se voor 7 uur de deur uit moest… Tsja, slechte afweging geweest bleek later. Net voordat ik op Verzenden had gedrukt kwam Kesaya van het toilet om te vertellen dat ze wel erg veel bloed had verloren. Micah in de kinderwagen gegooid, spullen bij elkaar geraapt en in de taxi gesprongen. Naar de 24 uurs kliniek, waar ze een huisarts consult hebben. Die keek 1 seconde naar Kesaya en stuurde ons door naar een ander ziekenhuis, afdeling Spoedgevallen. Daar nog een stief uurtje moeten wachten tot we geholpen werden. Uiteindelijk bleek dat een stuk darm was opgestulpt en naar buiten was gekomen. Aangezien dat al de hele dag aan de gang was, was er een bloedstolsel ontstaan (acute trombose) met als gevolg de eerste symptomen van gangreen. We waren er net op tijd bij, volgens de dokter. Eventjes later en het was levensbedreigend geworden. Zooooooo … en ik moest zonodig nog een half uurtje doorwerken … Lekker Hof, het ging al niet zo goed met je karma de laatste tijd. Nou ja, als straf moest ik uren met een gillende en spartelende Micah wachten tot Kesaya was opgenomen. Ze moest aan een plasma-infuus vanwege het bloedverlies en kreeg een stoet antibiotica om de gangreen te bestrijden. Erg heftig allemaal, en daar kwam bij dat het nogal druk en hectisch was in dat ziekenhuis. Tegen middernacht kon ik dan eindelijk mijn handtekening onder een noodzakelijk formuliertje zetten en mocht ik gaan. De volgende ochtend zouden ze Kesaya opereren.

Dikke stress allemaal. Wat ook niet hielp is dat Micah bronchitis had (we waren nota bene twee dagen geleden nog in dat zelfde ziekenhuis geweest!) en ookonder de medicijnen zat. Na een nare, slapeloze nacht Micah aan de wekster overgelaten en terug naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleken de zaken al een stuk opgeklaard. De opstulping had zich teruggetrokken dus een operatie was niet meer nodig. Ze moest nog wel een dagje ter observatie blijven en om aan te sterken. Die avond waren we gelukkig weer samen thuis.
Opgelost is het helaas nog niet, want dit mag natuurlijk niet weer gebeuren. Morgen moeten we terugkomen voor nader onderzoek. Dan volgt er waarschijnlijk binnen enkele dagen daarna een operatie die wat minder heftig zal zijn dan oorspronkelijk gepland. Met de nieuwste apparatuur, zo is ons verzekerd. Mhhhh … het is niet zozeer dat ik me zorgen maakt over de apparatuur, maar over de mensen die het bedienen. Gelukkig staat het ziekenhuis vrij goed aangeschreven dus het zal wel loslopen. Voorlopig zijn we blij dat het allemaal relatief goed afgelopen is.

Nou, nare verhalen he? Sorry, kan er ook allemaal niets aan doen. Wat gebeurt dat gebeurt. Maar ik had beloofd er nog een sappig stukje tegenaan te gooien. Nee, niet zoals in mijn Baku tijd, jij weet toch, Hof nu braaf en zo. En als er al dergelijke dingen te melden waren, dan ga ik dat toch echt niet meer op mijn blog zetten! Zeker niet nu Kesaya Nederlands aan het leren is natuurlijk.
Nee, het gaat om mijn vriendenkring in Dubai. Die is nog tamelijk pril te noemen helaas. We hebben niet veel moeite genomen om te integreren en om eerlijk te zijn: ik zie dat ook niet zo snel gebeuren. Veel verwende expats en omhooggevallen sherry-vrouwtjes (Jumeirah Janes in de volksmond). Mensen die in hun eigen land niets voorstelden en nu trots zijn op het feit dat ze in een dikke auto kunnen rondrijden. Wel geld maar nog steed geen smaak, dat soort lui.
Nou natuurlijk niet iedereen he. Nee, kom zeg, dat zou niets voor mij zijn, om zo grof te generaliseren. Mijn collegas zijn hele toffe mensen, tenminste, de meesten dan, en met hen willen we nog wel eens socialiseren. Daarbuiten ziet Kesaya nog wat live-in-maids vanuit ons gebouw, en een enkele expatvrouw die niet te vies van is haar kinderen zelf uit te laten. Ik heb verder maar een echte vriend, die ik voor het gemaak maar even Frans noem. Oh ironie, Frans is een makelaar! Een door mij menigmaal verfoeilijkte bevolkingsgroep. Nou geeft Frans ruiterlijk toe dat een goed gedeelte van zijn collegas inderdaad de zuurstof die ze ademen niet waard zijn, maar hij is een goeie. En dat weet ik, want hij heeft mij aan mijn prinselijke onderkomen geholpen voor een relatief spotprijsje. Hij had me makkelijk iets veel duurders en slechters kunnen aansmeren en daar was ik met beide benen ingetuind, maar dat deed hij dus niet. De lakmoestest was echter dat de deal via twee tussen agenten was geregeld, zodat zijn commissie minimaal was. Veel agenten zoeken dan een huisje verder voor je, teneinde wel de hele commissie te kunnen opstrijken. Maar Frans vond dat dit huis perfect voor ons gezinnetje was, en bovendien woont hij zelf in de buurt dus dat leek hem wel gezellig. We hadden elkaar redelijk leren kennen tijdens de huizenjacht en ik vond hem een geschikte, joviale en gezellige kerel. Goed gevoel voor humor ook.

Er was wel een ding aan hem dat me niet zozeer tegenstond als wel prikkelde. Frans komt uit Zimbabwe, dus dan is het onvermijdelijk dat een keer het gesprek op de deplorable toestand van dat land uit komt. Ik begon voorzichtig, op de mij zo bekende subtiele manier, zo van “Oh kom je uit Zimbabwe? Dan ben je vast gevlucht voor de dictatuur! Erg he, wat daar allemaal gebeurd? Klootzak, die Mugabe, dat ze die nog niet hebben opgepakt! Zeker wel blij dat je nu hier woont nu?”, maar Frans liet blijken dat het allemaal wat genuanceerder lag. Ja allicht, alles ligt altijd genuanceerder, maar we gaan nou toch niet een hele dictatuur en alles wat daar gebeurd is weg relativeren? Nou ja, dat kon wel vond Frans want al het nieuws wat wij krijgen is ook maar propaganda, overgoten met een Westerse moraal en juist in dit geval is dat vertekenend want het Westen is zelf verantwoordelijk voor de situatie in zijn land. Kolonialisatie, genocide, grondstoffenroof, slavernij, en dan opeens de boel achterlaten en zeggen je zoekt het maar uit. En dan een dictator, Robert Mugabe dus, in het zadel helpen en die vervolgens weer als een baksteen laten vallen als ie niet naar de pijpen van de blanke man luistert. Dus wij konden beter onze kritiek een beetje matigen; zo erg is het is Zimbabwe allemaal niet en zeker niet vergeleken met hoe het was onder de Britten. Of de Nederlanders in Zuid-Afrika.
Nou ja, ik had het allemaal wel eens eerder gehoord en ben het er op zich in grote lijnen mee eens, maar het klinkt allemaal een beetje apologetisch. De blanke machthebbers zijn daar nu al dertig jaar weg en het land is nu vervallen tot een grote bende. Alleen de rijken hebben het goed, zoals altijd het geval in dat soort nepotistische dictaturen. Maar goed, Frans en ik vonden de middenweg in onze meningen en we lieten het er verder bij. Ik nam aan dat zijn familie zelf tot de rijkeren behoorde, een idee dat werd gestaafd toen Frans vertelde over het grote landgoed waar hij opgroeide, met leeuwen en olifanten en ander gespuis. En ach, ik word zelf ook ouder en milder, principes zijn voor de jeugd. En dus bleven Frans en ik gezellig onze biertjes drinken en hadden het over vrouwelijke secondaire geslachtskenmerken in plaats van de politiek in Zimbabwe.

Tot vorig weekend. We ontmoetten elkaar in de strandbar voor mijn deur en raakten goed beneveld. Op een gegeven moment wilde Frans wat bekennen. Ik dacht “Oh God hij gaat me vertellen dat ie me wel heeft afgezet met het huis, of dat de genetisch gemuteerde mierenplaag in onze slaapkamer het resultaat is van kernafval in de kelder, of dat zijn nichtje me wel ziet zitten (dat bleek later ook het geval te zijn maar daar gaat dit verhaal niet over), of iets anders ongehoords”. Maar nee. Plompverloren vertelde hij me dat Robert Mugabe zijn oom is! Ohhhhh … en ik had gezegd … maar goed, een achter-achter oom dan toch wel? Nee? Eerste graad? Broer van je vader? Oh. Pomtiedomtiedom. Lekker dan. Ehrm, dat ben je toch hopelijk wel weer vergeten he, wat ik eerdaags alemaal over je oom had gezegd? Ik bedoel, ik vind leeuwen en krokodillen best gezellig beesten maar ik hoef ze niet van dichtbij te zien. Trouwens, je hebt zooooooo gelijk over onze Westerse dubbele moraal. Nee, ben je gek joh, helemaal waar, blij dat Mugabe nog opstaat tegen onze hypocrisie. Altijd al een schappelijk vent gevonden. Zeg, nog een biertje? Wat denk je, mag ik eens op safari komen? Dat vindt ie vast wel goed toch?

Nou ja zo ging het niet helemaal natuurlijk, maar grappig was het ergens wel. Later die avond was ik uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten, waar meer leden van de famileie aanwezig waren. Onder het eten vroeg een tante: “Weet hij het nu, van Robert?”. “Ja”, zei Frans,” hij weet het. Jullie kunnen er vrij over praten”. Vrij bizar allemaal. En verder hebben we het eigenlijk niet meer over hem gehad. De familie weet ook wel dat oompje zich de laatste tijd niet zo heel goed heeft gedragen en dat geven ze toe. Maar hij is de aardigste kerel ooit, zo zwoeren ze me. Zo lief voor de kinderen en kleinkinderen, en zo royaal tegen zijn naasten. Tsja, dat had ik ook niet anders verwacht natuurlijk. Het is en blijft hun familie natuurlijk. Heb het nog een keer met Frans over de blanke boeren gehad die van hun land waren gejaagd en in sommige gevallen vermoord, maar dat bleek een slechte zet. Werd direct met een miljoen zwarte doden om mijn oren geslagen uit de tijd van de koloniale machthebber. Tsja. Weet het allemaal ook verder niet. Ik blijf gewoon mijn biertjes met hem drinken en grappen maken over voor de krokodillen gegooid worden. Als we ooit nog naar Afrika komen dan zijn we uitgenodigd om op het landgoed te komen, maar daar moet ik nog eens over nadenken. Zoals mijn collegas al grapten: “Met jouw geluk sta je net daar de hand van die gast te schudden als er een staatsgreep wordt gepleegd. En dan zien we jouw op CNN door een woedende menigte worden afgedragen met als onderschrift “Evil Western mastermind behind Mugabe dictatorship revealed”.”.
Teveel eer jongens, teveel eer! Maar toch blijf ik maar thuis denk ik.

Hof Jr gets a present

“Oh Micah, look who sent you a present! It’s from that nice auntie Bhuvanesh! Wow, a beach guard vest! That is really, really cool, don’t you think?

“Well, mummy and daddy are glad you like it. Now, before you go off cruising at the playground, what do you say to auntie Bhuvanesh?”

“Oh Micah, that same auntie Bhuvanesh has also complained that this blog is always in Dutch and that she wants us to cater for her language as well. Can you do that for her please?”

“No no little darling. That is mummy’s language, auntie Bhuv cannot understand that. Come on, you know what to say …”

“Arghhhh! Honey, did you hear that? We have to get out of here as soon as possible! I don’t want my son to speak that way! Well, Micah, one more try: what do you say to Bhuvanesh?”

” Oh my God! You have been hanging out with those Phillipino maids too often! Auntie Bhuvanesh is not from the Phillipines Micah. She is from Singapore, you know that! So what do you say?”

“No no no! Micah how can you say that? You know auntie Bhuvanesh don’t speak that way. Is she yellow? Here, this is what she looks like:”

“MICAH! Mummy and daddy are very disappointed in you! Do you think that all black people speak like they do in Dark Africa? What, are you some kind of racist now?”

“Okay okay sorry little man, we are just trying our best with you. Now, last chance. Auntie Bhuvanesh lives in Australia, so what do you say to her?”

“Excellent! That is our boy! Now go to the slider and practice your life-saving skills on those Dubai habibi!”