Het dorp

Bruisend dorpsleven

Bruisend dorpsleven

Altijd leuk, beetje extremen opzoeken. En dus fluks van het heidense Pattaya naar Pak Tao gereisd, het geboortedorp van Kesaya. Een gehucht van nog geen 1000 inwoners, ergens ten zuiden van Bangkok. Zo’n durp waar ze nog dingen zeggen als: “Hei! Die is nie van hier!” en “Meid, dieje rok is veuls te kort”. Beide dingen zijn letterlijk tegen ons gezegd. (Maar dan in het Thais he, ja hehe natuurlijk, dacht je dat ze hier Brabants praten, God ik moet ook alles uitleggen, gek wordt je ervan).
In elk geval, heel andere koek dan Pattaya: geen farang, geen dames van lichte zeden, geen barretjes … Wel 4 internetcafe’s, waar de verveelde jeugd van Pak Tao deze eenzame blogger uit zijn concentratie schreeuwen.

De tocht hierheen was minder. Veel gedoe met overstappen tussen bussen en taxi’s. Het laatste stuk moest met de brommertaxi. Twee dronken idioten reden ons door het donker over godzijdank verlaten landwegen naar de bestemming. Gemiddelde snelheid: 80 km/uur. Ik had een 20 kg zware koffer balancerend op mijn knie, mijn chauffeur een blinde vlek voor potholes. Mijn ruggegraat is 20 cm verplaatst door deze rit. Gelukkig heelhuids aangekomen, en Kes vader ontmoet.

Tsja, wat moet ik over die man zeggen. Laten we het erop houden dat het een man van weinig woorden is. Erg weinig woorden … Wel beresterk. Hij is al 76 en loopt als een kievit. En dat liet ie zien ook. Overal waar we hem mee naar toe namen, rende ie er direct vandoor. Kesaya en haar familie lieten hem maar zijn gang gaan. Hij is nog helemaal in orde maar erg eigengereid. Hij woont ook nog alleen en doet alles zelf. Erg bijzonder voor een Thaise man die al 2 jaar over de gemiddelde levensverwachting is. Ik vermoed dat het komt omdat hij zijn hele leven lang niet heeft gewerkt.

De reden dat hij niet hoeft te werken, is omdat hij een groot stuk eigen land heeft. Aan elke zijde is het volgebouwd met winkeltjes, het midden wordt bezet door een allegaartje van zelfgebouwde huisjes. Hier woont de rest van de familie Saardoat, aangevuld met wat andere families die zijn aan komen waaien. Op zich had de beste man behoorlijk vermogend moeten zijn met alle huur die hij kan opstrijken. Maar om de een of andere reden kiest hij ervoor om slechts af en toe bij wat huurders langs te gaan en geld te vragen waar hij van kan leven. Sommige families betalen niets omdat ze het land intussen van henzelf beschouwen. Ik moet er niet aan denken wat een koppijn dat gaat opleveren als Kesaya dat straks moet gaan beheren.

Maar het is wel een erg romantisch plekje, heb er met veel plezier vertoefd.  Minpuntje was de herrie. Veel honden, voorbijrazende treinen en een demente of dronken beiaardier. Of tenminste, hoe noem je zo’n kerel ook al weer? Die hadden we in Nederland ook tot in de 19e eeuw. Die ’s nachts met een gong door de straten loopt en elk uur het aantal uren slaat. Dat hebben ze hier nog steeds, en een van de nachten dat wij er waren had ie een lollige bui. Een kwartier lang sloeg hij niet meer het aantal uren maar het aantal minuten. Leek wel dat stukje van Herman Finkers in Zwitserland … (alleen sloegen ze er daar nog het jaartal bij 🙂 ).

Verder viel er weinig te beleven in het dorp. Het is alleen maar bekend door de enorme potten die ze er vanouds vervaardigen. Niemand die weet wat ze ermee moeten, maar ze komen met bosjes uit de fabriek. Werkelijk overal zie je die krengen, overwoekerd door onkruid. Zo, dat zal de archeologen over 1000 jaar lekker wat hoofdbrekens bezorgen.

We hebben een floating market bezocht, altijd leuk maar mijn camera was weer eens tijdelijk stuk dus geen plaatjes van dit pittoresk gebeuren. Ook nog verukkelijk gegeten aan de MeKlong, een  indrukwekkend brede rivier. En dat was het dan weer met ons bezoekje aan Pak Tao. Kesaya vroeg nog of ik er zou kunnen wonen. Ik heb niet eens direct “NEEEEEEE!” gezegd. Heeft toch wel wat, zo’n plekje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. En ik heb een persoonlijke mijlpaal bereikt in dit dorp. Dit wil niemand horen, maar ik ga het toch zeggen: … heb voor het eerst mijn billetjes, geheel op zijn Aziatisch, schoongespoten in plaats van gevogen. Jaja, goed aan het integreren!

Advertenties

3 Reacties op “Het dorp

  1. Heb je gezien dat alle genoemde reacties bij kopje “recente reacties”van mij zijn 🙂

    Wanneer kom je terug?
    Wij hebben ook een toiletbril die je schoonspuit.

  2. Ja je hebt goed zitten spammen Wai! Ga zo door. De rest van mijn publiek is een beetje verlegen blijkbaar.

  3. zijn die potten geen urnen? beetje eng hoor.

    en joost reageert alleen maar op sex-contents he…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s