Maandelijks archief: oktober 2008

Amateur man, die Cousteau!

Zo, zet die Oscar maar vast klaar!

Advertenties

Mesdag maar dan anders

Hebben jullie je wel eens afgevraagd hoe ik aan die panorama foto bovenaan dit blog kom? Welnu, die heb ik zelf gemaakt, met het onvolprezen PTGUI. Het foto-stitch programma zo gebruikersvriendelijk dat zelfs Sarah Palin er nog mee uit de voeten kan. Wat begon als hobby is intussen zo succesvol dat zelfs Lucas Films het nu gebruikt. Hulde Joost! Hier voor de volledigheid het hele panorama.

Erg leuk speelgoed, dat PTGUI. Onderstaand een paar van mijn andere brouwsels. Als dit je inspireert, neem dan vooral even een kijkje op de website. Doen hoor, Joost heeft me 50 euro per klik beloofd!

The girl from the cornershop

Ach man! Zo veel om over te bloggen tegenwoordig! En ik moet al de openstaande lijntjes uit mijn vorige posts nog oppakken. Zo had ik jullie bijvoorbeeld beloofd te vertellen over Bhuvanesh. En jullie vroegen je vast ook al af wie de raadselachtige nieuwe dame op die ene foto was. Nou, dat is in elk geval snel beantwoord: dat is dus Bhuvanesh. En wie dat precies is, dat ga ik nu uit de welbekende doeken doen.

In Singapore deelde ik een flat met Iarla, mijn Ierse collega. Een erg gezellige en toffe kerel. Was het niet voor hem, dan was ik al eerder gillend weggelopen. We kwamen tegelijkertijd in Singapore aan om op het Bohai project te werken. Er waren nog wel meer overeenkomsten: allebei door vriendin verlaten, huis verkocht, en aan het zwerven geslagen.
Ik besef me nu pas hoeveel ik nog over mijn tijd in Singapore moet vertellen. Maar laat ik mezelf vooral niet afleiden; het ging hier over Boef tenslotte.
Iarla en ik kwamen beiden als single aan. Na mijn vakantie in Thailand waren de kaarten echter geschud. Ik had Kesaya ontmoet en Iarla Bhuvanesh. Ondanks dat ze elkaar op elke mogelijke manier duidelijk maakten dat ze geen relatie wilden, deden ze er alles aan om zich binnen de kortste keren volledig aan elkaar te binden. En zo woonde Boef reeds 2 weken later bij ons in het appartement. Ook op mijn instignatie overigens, het leek me wel gezellig. Boef heeft in tegenstelling tot Iarla een uitmuntende muzieksmaak, ze lust een hoop bier (ook in tegenstelling tot Iarla) en speelt een verdomd goed potje pool (ook in … nou ja snapt het wel). Ook qua karakter liggen we elkaar prima. Het feit dat ze graag naakt door het huis loopt heeft er verder helemaal geen fuck mee te maken.

Nou weten jullie allemaal dat ik helemaaaaaaaal niet racistisch aangelegd ben. Behalve als het gaat om Fransen, Chinezen, Kenianen, Maleisiers, Russen en Indiers. En nog een handvol andere volken idioten. En waar komt Bhuvanesh vandaan? Precies … uit India. Waar ik de smerigste 5 weken van mijn leven heb doorgebracht. Maar ze heeft net zo’n gezonde kritische houding tegen de Hindi cultuur als ik, dus dat schept een band. En we kunnen samen lachen om de Indiase stereotypen. Zoals het feit dat Indiers in het buitenland altijd een supermarktje (cornershop) hebben. Allemaal! Zonder uitzondering! Behalve Boef dan, zij is lerares Engels.

En nu is ze dus hier voor een weekje. Iarla kon helaas niet meekomen; die is ergens op de Noordpool gaten in een olieplatform aan het boren. Maar ook met zijn drietjes is het enorm lachen! Was bang dat Kesaya jaloers zou zijn, maar die vrees bleek ongegrond. Ze hebben zelfs een gezellige affectie voor elkaar opgevat. Kijk maar. Ik ben een gelukkig man 😉

Wat leest Hof?

Iets heel vunzigs …

Dit boek is het vervolg op Trainspotting, je weet wel, dat boek van die film met al die gave muziek. Het is net zo eloquent, dynamisch en sfeervol geschreven als zijn voorganger. Met veel kruisende verhaallijnen uit verschillende perspectieven. Leuk om te lezen. Maar wel erg veel narigheid, moest het af toe even wegleggen. Brekende penissen, plasseks, extreme naaierij … niet helemaal mijn kopje thee.

Bike

Hoera, Bhuvanesh is bezoek! En ze heeft ook nog eens mijn fiets meegenomen uit Singapore. Wie is Bhuvanesh, vragen jullie je nu af? Dat ga ik allemaal nog wel eens uitleggen, nu eerst het verhaal van de fiets.

In Singapore had ik een top vehikel gekocht, kostend een slordige 2500 SD. In Thai klinkt dat nog net wat indrukwekkender: 60,000 Baht. Maar dat moet ik hier niet al te hard roepen, het wekt zelfs bij Kesaya verontwaardiging op. In elk geval, het is een erg stoer ding, en robuust ook, hopelijk genoeg om mijn notoire pech met fietsen te weerstaan.

Ik had het ding tijdens mijn overkomst niet mee weten te krijgen, had tenslotte al 120 kg aan bagage bij me zoals jullie hier kunnen zien. Gelukkig bleek Boef bereid het ding te komen brengen. En ze moest toch op vakantie. Een heel gedoe met dozen en fiets uit elkaar halen en vervoer, maar het is haar gelukt. Heb het apparaat hier met grote blijdschap in ontvangst genomen en met evenveel succes weten te reassembleren.
Er ontvouwde zich een cunnin’ plan: een fietstocht rond het eiland. Boef en ik samen. Dat klinkt ambitieus maar is het niet. Over de hoofdweg is het 54 km, met de detour die ik in gedachten had iets van 75. En ons plan was waterdicht: ’s ochtend om 8 uur zou Boef met Kesaya op de scooter naar haar hotel in Lamai gaan om daar een fiets huren, terwijl ik ze op mijn fiets achterna zou komen. Zo hadden we dan het lastigste, bergachtige stuk tussen ons huis en het hotel al gehad. En het gaf ons 9 uur de tijd voor het resterende, veel vlakkere stuk. Appeltje, eitje, je kent het wel.

Het liep allemaal een beetje anders. Het zaad der mislukking werd reeds de vorige avond gezaaid. “Even een paar potjes poolen” liep uit op een drankgelag tot in de kleine uurtjes. Nog steeds vastbesloten om de tocht te volbrengen, kwam ik toch nog op tijd mijn bed uit. Boef was een ander verhaal. Heb in haar oor geschreeuwd, haar door elkaar geschud, airco uitgezet; het hielp allemaal geen fuck. Comateus. Dan maar een paar uurtjes wachten en uitkateren.
Het werd uiteindelijk 12 uur voor we op weg konden. Ik zette Boef op de motortaxi naar Kesaya’s hotel en ving zelf de tocht per fiets aan. Dat viel redelijk tegen. 33 graden bleek niet de ideale temperatuur om met een kater een paar hellingen te bedwingen. Tel daarbij op het erratische rijgedrag van mijn medeweggebruikers en het gebrek aan een klein verzet, en het mag een klein wonder genoemd worden dat ik in een stief kwartiertje de 5 km heb weten te overbruggen. Maar wel met resultaat dat ik compleet gaar was toen ik bij het hotel aankwam. Een half uurtje uitgerust bij het zwembad, wat ons schema ook niet echt ten goede kwam. Om 1 uur konden we dan eindelijk echt op weg, 4 uur later dan gepland.

We hadden nog 5 uur te gaan voor het donker werd. 15 km per uur, dat moest nog steeds te doen zijn. We wilden echter ook nog wat dingen zien, dus hebben we eerst een stop gemaakt bij de tempel van de mummie monnik. Ga ik later over vertellen. Na afloop werden we door een geldbeluste levende monnik met goed geluk gezegend, waarna het allemaal pas echt goed mis ging.
Het begon met een paar druppeltjes. Op zich vreemd, er was namelijk geen wolkje aan de hemel. Louter stralend blauwe lucht. Dus wij verder fietsen. Maar het werd erger en erger. Half uurtje geschuild, en intussen kwam de regen met bakken uit de nog immer stralend blauwe lucht vallen. We besloten dat dit technisch gezien niet mogelijk hoort te zijn en dat we het daarom maar het beste konden negeren. Verder gefietst dus. Ik wist dat er verderop wat restaurantjes zouden komen, waar we verder konden schuilen en lunchen. Niet dus. Allemaal gesloten. Met knorrende maag en doorweekte kleren verder gebikkeld. Was op zich niet eens vervelend; het was onverminderd warm, de weg was helemaal leeg en het was gezellig. Toen we eindelijk een restaurantje vonden, hield de regen abrupt op. Het was intussen al drie uur.

Even later passeerden we Samui’s snake and scorpion farm. Boef deelt mijn passie voor kruipende griezels en hier konden we echt niet voorbij rijden. Ook van dit bezoek zal later uitgebreide melding worden gemaakt. Om vier uur reden we weer verder. De regen was gelukkig verdwenen, maar hetzelfde kon gezegd worden van Boef’s energie. Toen we even later de hoofdweg weer opreden, hadden we nog anderhalf uur voor 45 km. Terug naar het hotel dus. Episch gefaald.
Op de terugweg beklommen we nog een hele lange, vrij steile heuvel, met een zeer geniepig vals plat. Boef was compleet stuk maar werd beloond met de beste afdaling ooit. Volledig recht, goed wegdek, en meer dan een volle kilometer lang. Erg tof. Zo reden we ondanks alles vrij opgetogen Lamai weer binnen. Nog twee kilometertjes naar het hotel, alwaar ons een welverdiende massage wachtte.

Het bleek ons echter niet gegund. Op de drukke hoofdweg van Lamai werd ik door een niet oplettende klootzak naar de rand van de weg gedreven. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik zo gedwongen werd over een rooster heen te rijden. Ook dat is op zich geen probleem, aangezien die dingen altijd met hun spijlen in de breedterichting van de weg liggen. Maar jullie raden het al. Het lot bepaalde dat uitgerekend hier zich de uitzondering op de regel bevond. En ik ging er vol overheen. Mijn voorwiel beukte in een richel en mijn achterwiel schoot omhoog. Zelf werd ik voorover geworpen zodat mijn kruis pijnlijk kennis maakte met de stang. Gelukkig wist op wonderbaarlijke wijze met mijn ellebogen aan het stuur overeind te blijven en de fiets uit het rooster te trekken. Een paar meter later kwam ik redelijk ongedeerd tot stilstand. Wilde eigenlijk direct achter de auto aan om verhaal te halen, maar dat bleek zinloos. Mijn voorband was compleet stuk.

Boef was behoorlijk geshockeerd. Ze fietste er vlak achter en zei dat het leek alsof ik kopje over zou gaan. En ja, ik ben er eigenlijk enorm goed vanaf gekomen. Zelfs als ik alleen maar zijwaarts was gevallen had het nog desastreus kunnen aflopen met al dat voorbijrazende verkeer. Nu had ik slechts wat schaafwonden op mijn armen en een geschonden kruis. In elk geval, er zat niets anders op dan de laatste twee kilometer te lopen. In het donker intussen, langs die onverminderd drukke kutweg.

En dat was dus alweer het einde van mijn fietsavonturen hier. Voorlopig dan. De kans om op Samui precies de binnenband van mijn obscure fiets te vinden is nihil. Zal hem uit Singapore per post moeten laten overkomen. Als dat nog gaat lukken, ga ik in elk geval nog een poging wagen om het eiland rond te fietsen. Maar dan alleen. En zonder kater. Ik weet alleen niet wat ik tegen verkeerd gelegde roosters moet beginnen. Ik heb er sindsdien speciaal op gelet. Van alle honderden roosters in de weg, ligt echt alleen die ene in lengterichting … Moet misschien toch eens wat meer aan mijn karma gaan werken.

About a boy

Vorige week was France op bezoek, het zoontje van Kesaya. Vergezeld door zijn oma en haar assistente (oma heeft een noodle-shop, vandaar). Druk in huis dus, maar met als groot voordeel dat er drie keer per dag een verrukelijk bord eten voor mijn neus werd gezet. Oma kan bijzonder prettig koken, ik hoop dat die eigenschap genetisch overdraagbaar is.

Verder veel met het kind gedaan. Was erg leukmaar ook een beetje lastig, vooral vanwege het taalverschil. En hij is nog steeds verlegen dus ik kan hem niet echt peilen. Maar ik denk dat het voor hem allemaal wel geslaagd was. Aan het eind van de week wilde hij in elk geval niet terug naar huis. Niet gek natuurlijk. Elke dag zwemmen, naar het strand, computerspelletjes spelen, beetje tekenfilmjes kijken. Net zijn stiefvader … 😉

Het is wel een enorme bangebroek. Had hem meegenomen naar de plaatselijke dierentuin, waar je op zich wel stoere dingen kan doen als een tijger aaien en op een olifant rijden. Dat die tijger een stapje te ver voor hem is kan ik me voorstellen, maar waarom zou je bang zijn voor een olifant? Ik kreeg hem er met geen mogelijkheid op. Beesten achter tralies heeft ie minder moeite mee. Ik heb met lede ogen toe zitten kijken of zijn vingers er niet af werden gerukt door de compleet fucked-up papegaaien en apen die hij probeerde te voeren. Dierentuin was verder niet echt prettig. Kleine kooitjes en een morbide sfeer. Dieptepunt was een leopard shark (die van dat filmpje), die gedoemd is in een miniem, kaal bassin zijn maniakale rondjes te zwemmen. Treurig. Ook niet echt fijn maar wel cool om te zien: een stingray van bijna 3 m diameter in een betonnen bak. Indrukwekkend beest, maar hoort daar natuurlijk niet. Over de tijgers ben ik milder; die lopen hier tenminste geen risico afgeknald te worden. Wel bizar op zich dat een klein dierentuintje op een Thais eiland een gezonde populatie van een van ’s wereld’s meest bedreigde diersoorten herbergt.

Maar terug naar France. Verder wel een grappig kereltje hoor. Met veel interesse voor beesten en techniek, dat doet het wel goed bij mij natuurlijk. Vooral de dagen op het strand waren erg leuk. Lekker met zand spelen, krabbetjes vangen, kajakken, frisbeeen en gewoon wat poedelen. Ons zwembad vond ie echter het best. Nou is die ook echt paradijselijk. Mijn God wat ga ik die straks missen als ik weer in Londen zit …

En hoe zit het nou verder met mij en France? Als ik eerlijk ben … vind het voor een paar daagjes best leuk en het is natuurlijk hartverwarmend dat zo’n gastje zo’n plezier heeft. Maar om nou te zeggen dat er echt een vonk oversloeg, of dat ik nu per se de rest van mijn leven elke dag met kinderen op touw wil. Ben bang van niet … Misschien dat dat nog komt.

Ik heb zo’n zwaar leven …

… zeg nou zelf.

Just cruisin'

Nooit eens rust ...

Met Kesaya op dieet schiet er wat meer budget over voor mij

Met Kesaya op dieet schiet er wat meer budget over voor mij

Life through a lens

Life through a lens