Get to France (de andere versie)

Mams, paps, jullie kunnen beter de familievriendelijke (en waarheidsgetrouwe) versie van dit bericht lezen: klik hier. Voor tere zieltje misschien ook beter. En voor de rest: daar gaat ie dan …

Vroeger, toen mijn stulpje hier nog geen internetverbinding had zodat ik voor mijn vertier naar de hoeren moest (zie je wel mam! Hier klikken zei ik toch!), beleefde ik óók dingen. Het zou doodzonde zijn als ik die jullie zou onthouden. Vandaar vandaag een verhaal uit de nog niet zo oude doos.

Het begint 9 maanden geleden, tijdens mijn eerste vakantie op Samui. Toen ik die memorabele nacht mijn plichten als Kesaya’s minnaar op me nam, kreeg ik er iets bij. Gratis en voor niks. Alleen wist ik dat toen nog niet hè. Neeeeeee, dat kwam allemaal later pas. Toen de val zich al lang en breed had gesloten. En wat kreeg ik er dan wel niet bij? Een stiefzoon. En niet zo maar één, nee, één van een Franse naarling nog wel. Die Kesaya na de blije tijding pardoes verliet en naar zijn eigen ontwikkelingsland oprotte. En wat doet een Thaise vrouw in zo’n geval? Die noemt het kind dan Frankrijk. Vrouwen moet je niet willen begrijpen … Ik ben allang blij dat de verwekker niet uit Papua Nieuw Guinea kwam.

In elk geval, Kes was niet welvarend genoeg om het kind alleen op te voeden dus is dat op zijn derde bij haar moeder gedumpt. Die woont in HadYai, een stad hier niet ver vandaan dus dat komt op zich mooi uit. Wij de boot op, de bus in, taxi en zo, Hof gaat zijn stiefzoontje opzoeken. Lachen man! Zo maak je nog eens wat mee.
Wie er niet zo om kon lachen was die stiefzoon in kwestie. Ik had al begrepen dat ie een tikkeltje schuchter was en daar bleek geen woord van gelogen. Of tenminste, het woord “tikkeltje” bleek dus gelogen. Hij durfde me niet aan te kijken, geen hand te geven, geen gedag te zeggen, of uberhaupt maar een woord in mijn nabijheid uit te brengen. Zijn oma moest zijn hoofd naar me toe draaien en letterlijk zijn mond openwurmen om hem een mager “swadikrub” te ontfutselen. Op zich logisch, dat kind had 8 jaar zonder papa geleefd en nog nooit een buitenlander van dichtbij gezien. En dat komt er es een keertje één langs en dan is het nog zo’n imponerende ook! Tsja en je kent mij he. Ik las de angst in die tedere oogjes en dacht: “Mooi! Dat wordt lachen!”
Dus ik stap op dat joch af, neem hem flink in mijn armen, schudt dat trillende lijfje ietsjes te hard door elkaar en fluister in zijn oor dat ik altijd al een bastaardkind had willen hebben. Ja, niet perse een Franse, ben je gek natuurlijk niet, maar als je verder die Gaulse rotkop van je houdt kan ik daar best mee leven. En die maffe naam daar doen we ook nog wel wat aan. Kesaya kijkt vertederd toe en zegt tegen haar moeder “Goed met kinderen is ie he?”.

Ik ben bang dat het allemaal weinig hielp want er kwam geen woord meer uit het kereltje, zelfs niet in het Thais. Daar is natuurlijk ook geen reet aan dus zette ik een charmeoffensief in. Ik had ergens gelezen dat de beste weg naar een kind zijn hart dure cadeautjes zijn. Hop, gameboy gekocht. Dat ging er wel in natuurlijk, al keek die ondankbare hond me daarna nog steeds niet aan. Sterker nog, hij keek niemand meer aan want hij zat alleen nog maar in een hoekje met dat apparaat te spelen. Op zich lekker rustig. En als Kesaya en haar moeder even de kamer uit waren pakte ik het snel af om zelf even te Pacmannen. Kind was toch te bang om een kik te geven.

Maar ja, moederlief vond dat er toch wel iets meer moest gebeuren. Nou vooruit dan, naar het zwembad dan maar. Heb hem met een ferme zwier het water in gegooid. Vinden ze leuk he, die koters, een beetje ravotten. Oh, kan ie niet zwemmen. Ja God dan kan ik ook niet weten. Nou, er maar weer uit dan, opblaasbare mat gekocht. Daar durfde ie dan wel op, al ging het niet helemaal van harte. Maar hij begon een beetje te ontdooien. Als ik de mat door het water trok keek ie al niet meer of ie in de handen van een pedofiele serievekrachter was gevallen. Er was zelfs sprake van een flauwe glimlach.
Zwemmen kon ie intussen echter nog steeds niet. Veels te bang om met het hoofd onder water te komen. Buidel weer getrokken, snorkel gekocht. Hop water weer in, en: resultaat! Het ziet er nog niet uit, en het is rijkelijk laat voor een kind voor 8, maar hij kan nu zwemmen. Hier het gespartel op film. Jaja ik weet het, er is geen ruk aan maar als Kes op mijn blog kijkt denkt ze dat ik er ook trots op ben en dat betaalt zich dan hopelijk weer uit tussen de lakens.

Tsja wat moet je er verder van zeggen. Volgende week komt het kereltje langs op Samui. Hij schijnt zich er erg op te verheugen zijn moeder weer te zien, in een huis met zwembad nog wel. Zal wel even een schrok voor hem zijn als ie zich realiseert dat ik hier ook woon! MWOEHAHAHAHAHAHA!

Oh ja, die naam nog tenslotte. Dat hebben we maar even fluks veranderd in Holland. Wordt nog leuk als Kes en ooit mochten trouwen: Holland Hofland. Met zo’n naam moet je wel acteur in C-films worden!

Advertenties

2 Reacties op “Get to France (de andere versie)

  1. leuk geprobeerd. punten voor efforts.

    maar nee, JIJ BENT OM!
    Jij wordt papa!!

    gefeliciteerd! 🙂

  2. met trotsheid daar begint het allemaal mee…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s