Get to France (familievriendelijke versie)

WaiHan, Pauline, jullie kunnen beter de kindonvriendelijke (en wat sappigere) versie van dit bericht lezen, klik hier. Voor mensen die willen lachen misschien ook beter. En voor de rest: geniet van dit mooie, hartverwarmende verhaal.

Toen ik nog geen internet had, hebben Kesaya en ik een heel fijn tripje naar HadYai gemaakt. Dat was zo leuk dat ik dat jullie eigenlijk niet kan onthouden. Vooral omdat er iets speciaals gebeurde: ik ontmoette voor het eerst mijn aanstaande stiefzoon … (ik zei het je toch WaiHan, hier kan je helemaal niet tegen! Hier moet je zijn!)

Toen ik mijn lieve Kesaya wat beter leerde kennen, had ik al snel door dat ze me iets moest vertellen. Iets waar ze het een beetje moeilijk mee had. Kan ik me ook wel voorstellen. We begonnen onze relatie nogal stormachtig en voor we het wisten was het serieus. En ja, op onze leeftijd komen er dan dingen naar boven uit het verleden, dat is helemaal niets om je voor te schamen.
Ze bleek dus al een kind te hebben. Van een Franse man, die niet zo heel netjes heeft gehandeld toen hem de blijde tijding ten ore kwam. Hij keerde terug naar zijn eigen land en liet Kesaya met de nog ongeboren baby achter. Ondanks dat moet ze toch wel iets speciaals voor hem gevoeld hebben, anders noem je je kind vervolgens niet Frankrijk. Dat getuigt toch van een nobele, vergevingsrijke geest, zoals je die wel vaker bij Boeddhisten treft.

Kesaya wilde het kind graag houden, maar het is erg moeilijk in Thailand voor een moeder alleen. Gelukkig bracht haar moeder hulp, en ontfermde zich met Kes’ stiefvader over het kind. Kesaya kon dan geld gaan verdienen tot de dag dat ze haar oogappel zelf weer onder haar hoede kan nemen. Haar moeder woont in HadYai, een stad hier vrij dichtbij zodat ze het vaak kan opzoeken. En dat hebben we dus laatst samen gedaan. Ik had mijn eerste ontmoeting met het kind dat misschien wel mijn stiefzoon gaat worden. Spannend hoor!

Het bleek een adorabel joch te zijn, maar wel heel erg verlegen. Hij durfde me nauwelijks aan te kijken, of zelfs maar een Thaise groet in mijn richting te maken. Kesaya zei dat de kleine schat normaal haar de oren van het hoofd praat, maar nu kon ie geen woord uitbrengen. Zijn oma vond dat een beetje onbeleefd en probeerde hem een groet te ontfutselen, maar ik begreep het allemaal wel. Kan je het je voorstellen? Een kind van 8, nooit een vader gehad, nooit een buitenlander gezien, ziet zijn moeder maar eens per maand en dan komt ze opeens met een beetje aparte man uit een ver vreemd land aanzetten.
Ik voelde dat het kind tijd nodig had en drong verder niet al te veel aan. Na een tijdje ontdooide hij een beetje en probeerde ik wat Thaise woordjes. Hoewel ik geloof dat het niet goed is om het vertrouwen van een kind te kopen met dure cadeaus, besloot ik toch een uitzondering te maken. France wil al jaren een gameboy hebben maar zijn familie is er te arm voor. Voor mij is dat slechts een habbekrats en ik weet uit ervaring hoe dolgelukkig een kind met zo’n ding kan zijn. Dus heb ik hem er een geveven. Blij dat ie was! Niet dat die rakker me daarna in de armen vloog of zo, dat was allemaal nog te eng, maar hij kon zich wel uren vermaken en vertelde zijn mama dat ie nog nooit zo’n mooi kado had gehad. Af en toe mocht ik ook even spelen en dan keek ie over mijn schouder mee hoe ik het ervan af bracht.

Maar ja, het ijs moest natuurlijk nog wat meer gebroken, en zo besloten we met hem te gaan zwemmen. Dat klinkt voor ons Nederlanders een beetje suf, maar voor een Thais kind is dat een hele belevenis. Zoietsmaakt ie hooguit eens per jaar mee. We brachten hem naar het zwembad op het dak van ons hotel. Keek zijn ogen uit natuurlijk, die belhamel. Hij kan echter nog niet zwemmen dus het leek Kesaya een leuk idee als ik hem dat, bij wijze van bonding, eens ging leren. Dat ging in het begin nog wat moeizaam. En eigenlijk vond ik dat ie in de eerste plaats wat lol moest hebben. Dus heb ik een opblaasbare mat voor hem gekocht en hem daarop het zwembad door getrokken. Dat vond ie toch wel leuk, alhoewel hij nog steeds een beetje bang was zo alleen met mij. Maar je zag hem ontdooien, en later kwamen er zelfs wat Engelse woordjes uit die hij op school had geleerd.
De volgende dag kochten we een snorkel. France is namelijk een beetje bang om zijn hoofd onder water te houden, en dat heeft zijn zwemprogressie niet echt goed gedaan. De snorkel bleek een gouden greep. Binnen een uur zwom hij hele stukken. Kesaya was apetrots, het is voor een Thais kind van 8 immers een hele prestatie om al te kunnen zwemmen. Ik was stiekum toch ook wel een beetje trots, en legde het tafereel voor het nageslacht vast:

Volgende week komt France ons op Samui bezoeken. Misschien een beetje eng voor hem, om zijn moeder met die vreemde man in huis te zien, maar ik ben er van overtuigd dat we er een hele mooie week van gaan maken. We gaan snorkelen, zandkastelen bouwen, bowlen, naar de film, alles. Toch leuk om iets voor zo’n jongen te doen, na al die jaren zonder vader.

Maar ik moet toegeven dat ik die naam niet zo mooi vind. Maar daar kunnen we misschien verandering in brengen, wie weet als Kes en ik nog gaan trouwen. We grappen al dat Holland een leukere naam zou zijn. Misschien een beetje te apart. Alhoewel, Holland Hofland is natuurlijk een fantastische naam voor een schrijver, vinden jullie niet?

Advertenties

Een Reactie op “Get to France (familievriendelijke versie)

  1. ik ben flauw gevallen.

    maar wel schattig hoor!
    =]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s