Maandelijks archief: december 2008

Meersche Helden

… maar dan in de Arena.
Was zondag voor het eerst in anderhalf jaar weer in staat mijn clubje te bezoeken. Heb in die tijd wel mijn seizoenskaart aangehouden. Dientegevolge kwam dit bezoekje me omgerekend op een slordige 590 euro te staan. Je moet er wat voor over hebben.

arena

Gelukkig hadden de mannen er redelijk zin in. Er werd een acceptabele partij op de mat gelegd met enkele mooie, soepel uitgespeelde goals van de man die The Hunter moet doen vergeten: Dario Cvitanich. Maar nou was ado ook wel erg matig. Zelden bij zo’n eenzijdige wedstrijd geweest. Als ik het goed heb geen enkele schot op goal van Haagse kant, en zo’n twintig van Ajax zijde. Maar de slechtste man op veld was, zoals gebruikelijk, Braamhaar. Die man mag nooit meer fluiten. Klaas-Jan, kom er maar in: Wat een gemarchandeer!

Advertenties

Jeaaah joiiii

Terug op mijn geboortegrond. Met verwekker.

papa

Hier de hoeksteen van het Hofland imperium. De Hoekse Vishandel, alwaar dagelijks vele juweeltjes de keeltjes inglijden. Die woest aantrekkelijke vrouw is mijn tante Carla.

hoekse-vishandel

Goed boek slecht boek

Tijd voor Hof’s boekenhoekje. Heb twee boeken gelezen de afgelopen week. Nou ja, twee … een en een tiende. Het tweede irriteerde me namelijk zo mateloos dat ik dat heb opgegeven. Laat ik daar maar mee beginnen.

Dat boek was dus “Oracle Night”, van Paul Auster. De schrijver van “Smoke” en “Blue in the face”. Had ooit van hem “The winds of change” gelezen en dat is een heel leuk boek. De tweede die ik van hem las was “Travels in the Scriptorium”, een niemandalletje dat ik een avondje uithad en me al een stuk minder kon bekoren. En dan nu dus “Oracle night”, waarmee mijn flirt met Auster wel ten einde is. Wat een oeverloos geouwehoer. Wat een afgrijselijke kutstijl. Alles wordt tot in de miniemste details uitgekauwd, van de spijkerbroek van zijn vrouw tot het interieur van een kantoorboekhandel. Totaal niet ter zake doende beschouwingen over oogcontact en phonetische misverstanden, weggefrommeld in hoogst irritante voetnoten die soms hele bladzijden beslaan. Het verhaal schiet derhalve totaal niet op, er zit geen spanning in, geen diepgang, alleen maar woorden woorden woorden. Toen er ook nog eens een verhaal in het verhaal werd opgestart met nog meer zinloze details, heb ik het weggesmeten. Heb wel betere te dingen te doen.

Zoals meer van Kurt Vonnegot lezen bijvoorbeeld. Van hem las ik “Cat’s cradle”. En laat dat nou een schitterend boek zijn. Al lezende werd ik omver geblazen, wat een toepasselijke uitdrukking is aangezien het over de vader van de atoombom gaat. En over nog veel meer. Ik ga niets verklappen, want het boek komt het best tot zijn recht als het je verrast. Er zitten meerdere thema’s in die op briljante wijze met elkaar verweven zijn. Wetenschap, geschiedenis, filosofie en religie zijn de ingredienten in een meeslepend, persoonlijk verhaal. Met een overdonderende boodschap. Geen prettige weliswaar, maar daar gaat het hier niet om.

En wat een heldere, prettige schrijfstijl! Zo wil ik het ook! To the point maar toch geladen. Naief en ironisch tegelijk. Korte en lange zinnen in de juiste kadans. Een goede verhouding tussen beschouwing en dialoog. Ruimte voor diepgang terwijl het verhaal zich met reusachtig momentum ontvouwt. Echt magisch. Ik moet terug naar “Elementaire Deeltjes” voor een boek dat me zo enthousiast heeft gemaakt. Sowieso zijn er stevige overeenkomsten te vinden tussen het werk van Houellebecq en Vonnegot.

Iedereen: gaat dit lezen! En laat je niet afschrikken door de raadselachtige eerste bladzijden. Dat komt allemaal goed. Gewoon doorlezen, en wacht tot het kwartje valt. Je zal verrukt zijn, dat beloof ik je.

Leuk doen met statistiek III

Even een kleine update van mijn post over gesjoemel met global warming statistieken. Zoals uiteengezet lijkt het tempo van opwarming te zijn afgenomen, maar het bedraagt nog altijd 0.1 graad Celsius per decennium.
Wat lees ik echter deze week in de Londense Metro: de opwarming was nog nooit zo hoog, maar liefst 0.7 graad over de afgelopen 10 jaar. De bron was The Metoffice, de Engelse tegenhanger van het KNMI en een gerenommeerd instituut.

Dat leek me niet te kloppen. Als dat waar is kunnen we er net zo goed helemaal mee stoppen met z’n allen. Dan zou het over een halve eeuw globaal gezien 3.5 graden warmer zijn, op een gemiddelde van 14 graden nu. Kortom: ik heb het maar even nagezocht. Het bleek dat volgens Metoffice de aarde 0.7 graad in totaal is opgewarmd sinds de jaren 70. Over het afgelopen decennium bedroeg de opwarming inderdaad 0.1 graad. Dat is nogal wat anders natuurlijk.

Zo zie je maar hoe een (slechte) krant achteloos persberichten kan overschrijven zonder te checken wat er eigenlijk staat. En daarmee misverstanden veroorzaakt. De volgende dag stonden er dan ook een hoop reacties in de krant. Grofweg de helft van mensen die banger zijn dan ooit en smeken om maatregelen tegen de CO2 uitstoot. De andere helft was van skeptici die zeiden dat ze het nog nooit zo koud hadden gehad als nu deze winter. Dat toverde wel even een glimlach op mijn gezicht. Het is op het moment 6 tot 8 graden in London. Niet dat je mij hoort klagen …

Weekendje als vanouds

Ha, ik mag dan wel een ouwe lul worden, maar feesten kan ik nog! Oude tijden herlaven dit weekend, toen ik zomaar voor drie feestjes op rij was uitgenodigd.

Okee okee, op het eerste feest konden ze moeilijk anders, dat was namelijk van het werk. En zo impopulair ben ik daar nou ook weer niet. Er was vooraf hoog opgegeven van het jaarlijkse kerstfestijn. Maar ja, mijn cgon467l1collega’s hebben dan ook nog nooit een Heerema feest meegemaakt. Goeie tijden waren dat. Dit was in vergelijking maar een tamme zooi. Aan tafels zitten, quizje doen, liedjes zingen. En na afloop gaan alle carrieremakers dicht bij de baas staan en hard om zijn grappen lachen. (Ja dat zeg ik nu omdat ik er zelf niet doorheen kwam). En er waren geen lekkere wijven. Jammer, gemiste kans. Volgende feestje.

Dat was het kerstdiner van Iarla en zijn Schotse uni-vrienden. Ik stelde me een diner Delftse stijl voor. Een lange opgemaakte tafel met tafelschikking, 9 gangen, speeches en een hoop quasi-intellectueel gebral. Niets van dat al.
Ik kwam pas om half zeven aanzetten, nuchter als een wombat. De uitgelaten menigte rugbiers en roeiers die ik in een kamer van 10 m2 aantrof bleken al sinds het middaguur aan de boemel. Zelfs Iarla was bezopen als een kanarie. En wederom geen lekkere wijven (behalve dan de vriendin van Tommy, maar dat kan ik niet zeggen want Tommy probeert mijn blog ook te lezen. Tommy, if you’re reading this: “vriendin” is Dutch for turkey”).
Dus maar zonder dralen aangehaakt. Ik heb me prima vermaakt, al was niet echt mijn stijl van feest. Mannen die elkaar in een judogreep nemen, scheten op elkaars hoofd laten, homo-porno op elkaars laptop zetten, dat soort werk. iarla-defamedEn spierballen opmeten, toen ben ik maar even opzij gegaan. Op een gegeven moment werden er zelfs wedgies uitgedeeld. Wel mooi dat uitgerekend Iarla, die als het beta-mannetje van de vriendengroep zijn minder fysiek bedeelde maten pleegt te pesten, een vernederende atomic wedgie toegemeten kreeg van de locale alpha-man. Dat ging er hard aan toe, zijn onderbroek kwam er in drie stukken uit. Erg lachen als je zelf kan toekijken. Niemand die “Ze Hoff” durft te pakken natuurlijk.
Alhoewel, nu ben ik niet helemaal eerlijk. Iemand probeerde dat namelijk wel degelijk. Een gefrustreerde rugbyspeelster met teveel drank op en een niet al te charmante versiertechniek. Ik heb me van een uiterst vernederende en moreel verwerpelijke afgang weten te behoeden door op de kale vloer te gaan slapen. Ach ja.

De volgende dag zo snel mogelijk gemaakt dat ik weg kwam voordat er meer fysiek geweld los zou barsten. Op naar feestje drie. Ik heb voor het eerst in zes jaar of zo Mattijs weer gezien, een lang verloren lid van het illustere gezelschap Tutti Frusti. Mattijs is die naam alleen niet meer waardig want samenwonend met zijn charmante Sue. Om ons weerzien op te luisteren namen hij me mee naar een gluh-wein feestje van een Germaanse vriendin. Het contrast met de avond ervoor kon niet groter. Allemaal ultra-lieve schatten van mensen. De meesten waren van die typische lichtelijk onderkoelde Duitsers; als ik verkleed als SS-er was komen opdraven hadden ze me nog beleefd te woord gestaan. Enkele leuke mensen ontmoet en lauwe gluh-wein gedronken. Londen is toch wel goed voor me.

Ja, laten we vooral ons Gezond Verstand gebruiken

Ik ben weer eens in de krochten van de pseudo-wetenschap afgedaald. En heb me daar toch iets moois gevonden: natuurkunde gestoeld op de Gristelijke leest!
Een groep ingenieurs uit de Verenigde Staten (waar anders?) was het niet helemaal eens met de huidige stand zaken in de physica. Quantummechanica, string theorie, radiometrie: allemaal enge dingen die niet waar kunnen zijn, want in directe tegenspraak met een (letterlijke lezing van) de bijbel. Maar dat kan je als fatsoenlijk ingenieur niet zomaar als argument aandragen, dus wordt er het volgende gesteld: de huidige natuurkunde gaat tegen het “Gezond Verstand” in en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Vandaar dat onze moderne kruisvaarders een heel eigen theorie hebben uitgedacht die wel Gezond is. Schitterend toch? Een interessant filosofisch  uitgangspunt. Alles wat ik niet begrijp, is niet waar. Non cogito, ergo non es.

En wat hebben de Heren van Gezond Verstand dan wel niet bedacht? Dat blijft allemaal heel vaag. Veel poeha over waarom quantummechanica niet waar kan zijn (“Omdat we het ons niet kunnen voorstellen, duh!”) en dat wetenschap de weg kwijt is sinds het het Judeo-Christelijke wereldbeeld heeft laten varen (“Foei, modernisten toch!”).
Een tipje van de sluier wordt opgelicht als het over deeltjesleer gaat. Alle deeltjes kunnen heel eenvoudig worden beschreven met het Spinning Ring model. En hoe werkt dat dan? Nou, zo dus:

Dave Bergman developed and published (in 1990) the Spinning Ring model of elementary particles. Charge near the surface of the thin ring rotates at the speed of light.”

spinning_charged_ringMaar natuurlijk. Charge near the surface of the ring rotates at the speed of light. Dat verklaart alles. Een met de snelheid van het licht ronddraaiende lading. Om het nog wat duidelijker te maken, hebben ze er ook nog een plaatje bijgedaan. Nou, duidelijk toch? En als je eenmaal elk deeltje als zo’n ring opvat, kan je zo combineren tot atomen, moleculen en uiteindelijk alles wat je wilt.

Zonder verdere uitleg zou dat voor mij als leek allemaal zomaar kunnen werken. Even gegoogled, maar kwam niet veel verder dan dit artikel.En dat snap ik niet, dus is het niet waar (jaja, ik pik dingen snel op). Iets algemener is dit artikel maar ook daar kan ik niet veel mee. De wiskunde ziet er goed uit maar klopt het met de waarnemingen? Kan het voorspellingen doen die de rmcf_logo1conventionele  deeltjesleer niet kan? Of is het soms conventionele theorie in een ander jasje? Dat je er niet al te veel van moet verwachten wordt duidelijk door de andere google hits die naar boven komen.Verwijzingen naar creationwiki (wikipedia herschreven door creationisten) en youngearth.org (voorvechters van een 6000 jaar oude aarde). Dan weet je het verder wel: we gaan lachen!

Such a pretty house, and such a pretty garden

Ik moet bekennen dat ik het een beetje moeilijk heb met het hele gebeuren. Ik bedoel de overgang van Samui naar Londen. Van opwindend geluier naar saai gewerk. Van lekker warm naar zompig koud. Maar nog het meest natuurlijk van duo naar solo. Elke dag alleen terugkeren in een verlaten huis. Een mens, en zeker ik, wordt daar niet vrolijker van.

Nou is mijn huisje in principe wel OK. Het heeft alles, is comfortabel en groot genoeg voor mij alleen. Het type huis wordt hier in de UK maisonette genoemd, terwijl het slechts de 1e verdieping beslaat. Blijkbaar hebben mensen hier een ander idee van wat een maisonette is. Of het is van die typische makelaars-nieuwspraak.

luikMaar dat bleek ik mis te hebben. Het huis is wel degelijk een maisonette, alleen op een heel vreemde manier. Van de week vond ik namelijk een onopvallend maar onheilspellend luik in de vloer van de badkamer. Eronder zit een smal, steil trapje dat naar een massieve, houten deur in de achtergevel lijdt. Het schijnbare lijk onderaan de trap negerend, heb ik die maar eens geopend en presto:

tuin

Ik heb dus gewoon een fuckin tuin! Maar wel een beetje een enge. Komt ook door het donker natuurlijk, en die rare entree. Maar er hangt ook zo’n mistroostige, Engelse plattelandssfeer. Het schuurtje achterin heb ik maar gelaten voor het was; dat is typisch zo’n plek die je in horrorfilms ziet, en dat je dan tegen de TV roept: “Nee, ga daar niet in domme doos! Je ziet toch dat het daar niet pluis is!”. En ik ben geen domme doos he. Dus ging ik daar niet binnen. Een laffe doos misschien, dat wel. Maar wel een nog levende, laffe doos.

house-backVan achter ziet mijn huisje er een beetje depressief uit vond ik. Misschien dat dat in de lente anders is, dat het in het zonnetje opeens cultureel of schattig overkomt. Maar goed, ik hoop dat ik tegen die tijd in betere oorden vertoef. Ik weet er nog wel een. Het begint met een S …