Goed boek slecht boek

Tijd voor Hof’s boekenhoekje. Heb twee boeken gelezen de afgelopen week. Nou ja, twee … een en een tiende. Het tweede irriteerde me namelijk zo mateloos dat ik dat heb opgegeven. Laat ik daar maar mee beginnen.

Dat boek was dus “Oracle Night”, van Paul Auster. De schrijver van “Smoke” en “Blue in the face”. Had ooit van hem “The winds of change” gelezen en dat is een heel leuk boek. De tweede die ik van hem las was “Travels in the Scriptorium”, een niemandalletje dat ik een avondje uithad en me al een stuk minder kon bekoren. En dan nu dus “Oracle night”, waarmee mijn flirt met Auster wel ten einde is. Wat een oeverloos geouwehoer. Wat een afgrijselijke kutstijl. Alles wordt tot in de miniemste details uitgekauwd, van de spijkerbroek van zijn vrouw tot het interieur van een kantoorboekhandel. Totaal niet ter zake doende beschouwingen over oogcontact en phonetische misverstanden, weggefrommeld in hoogst irritante voetnoten die soms hele bladzijden beslaan. Het verhaal schiet derhalve totaal niet op, er zit geen spanning in, geen diepgang, alleen maar woorden woorden woorden. Toen er ook nog eens een verhaal in het verhaal werd opgestart met nog meer zinloze details, heb ik het weggesmeten. Heb wel betere te dingen te doen.

Zoals meer van Kurt Vonnegot lezen bijvoorbeeld. Van hem las ik “Cat’s cradle”. En laat dat nou een schitterend boek zijn. Al lezende werd ik omver geblazen, wat een toepasselijke uitdrukking is aangezien het over de vader van de atoombom gaat. En over nog veel meer. Ik ga niets verklappen, want het boek komt het best tot zijn recht als het je verrast. Er zitten meerdere thema’s in die op briljante wijze met elkaar verweven zijn. Wetenschap, geschiedenis, filosofie en religie zijn de ingredienten in een meeslepend, persoonlijk verhaal. Met een overdonderende boodschap. Geen prettige weliswaar, maar daar gaat het hier niet om.

En wat een heldere, prettige schrijfstijl! Zo wil ik het ook! To the point maar toch geladen. Naief en ironisch tegelijk. Korte en lange zinnen in de juiste kadans. Een goede verhouding tussen beschouwing en dialoog. Ruimte voor diepgang terwijl het verhaal zich met reusachtig momentum ontvouwt. Echt magisch. Ik moet terug naar “Elementaire Deeltjes” voor een boek dat me zo enthousiast heeft gemaakt. Sowieso zijn er stevige overeenkomsten te vinden tussen het werk van Houellebecq en Vonnegot.

Iedereen: gaat dit lezen! En laat je niet afschrikken door de raadselachtige eerste bladzijden. Dat komt allemaal goed. Gewoon doorlezen, en wacht tot het kwartje valt. Je zal verrukt zijn, dat beloof ik je.

Advertenties

Een Reactie op “Goed boek slecht boek

  1. He Le, waar blijft je boek recensie van het Additieven-boekje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s