Maandelijks archief: mei 2009

Hof baalt

Zoals jullie bekend, moest ik vanwege mijn rubberen ruggengraat even op en neer naar Bangkok dit weekend. Het vrouwtje ophalen. Nou kan ik daar lollig over doen, zo van kijk nou eens hoe die Hof onder de plak zit, maar ik zou het natuurlijk nooit gedaan hebben als ik er niet ook maar een klein beetje zin in had gehad <geluid van mijn lezers in koor: “Tuuuurlijk Hof”>. Had er twee vakantiedagen en een goed getimede doch financieel aantrekkelijke vlucht tegenaan gegooid om er zodoende een iets plezieriger gebeuren van te maken. Drie daagjes Bangkok is natuurlijk altijd gaaf. Lekker eten, mooi hotel, fijn weerzien met mijn geliefde … waarom deed ik eigenlijk moeilijk eerst? Gewoon een stedentripje zoals alle anderen. Alleen gaat de een naar Parijs of Berlijn, en de ander naar Bangkok. Verschil moet er wezen mensen!

Het liep allemaal een beetje anders. Gisteravond had ik moeten vliegen. Toegegeven, mijn voorbereiding was wat magertjes, maar ja, als je jaarlijks persoonlijk zes hectare regenwoud naar de vaantjes vliegt dan ken je het klappen van de zweep wel. Enfin, ik dus terug van werk, heb nog 4 uurtjes om op Gatwick te komen, koffertje gepakt, huis een beetje aan de kant gemaakt, paspoort gepakt … Ja, paspoort. Goeie. Waarom ligt die niet op het kastje? In mijn tas soms? Nee? Mhhhhh … andere tas dan? Onder de bank? In mijn winterjas? Tussen de CD’s? In mijn badtas? Werk-overall? Magnetron? Wasmachine? Vuilniszak? Tsja, en als je dan ten einde raad zelfs in het vriesvak gaat kijken, dan weet je het eigenlijk al: die is weg …

Emirates was zo vriendelijk me te verzekeren dat ik tot 20 minuten voor opstijgen de tijd had, maar het mocht niet baten. Twee keer het huis doorgekamd, naar mijn werk gefietst om mijn bureau overhoop te halen; nergens een paspoort vinden. Laat staan het mijne. Er restte me niets anders dan de vlucht te cancellen. Morgen maar weer proberen, met een tijdelijk reisdocument van de ambassade. Dacht ik toen nog. Vandaag werd duidelijk dat ik daarmee alleen Nederland binnen kom. Heb natuurlijk wel een nieuw paspoort aangevraagd. De eerstvolgende mogelijkheid: TWAALF FUCKING AUGUSTUS! En daarna kan het nog tot vier weken langer duren. Ander probleem: Kesaya’s vlucht is met mijn credit card betaald, en die moet getoond worden als zij in Bangkok inchecked voor de vlucht naar London. Nog meer problemen: ze heeft 40 kg bagage bij zich, omdat we dachten met zijn tweeen te zijn dus allebei 20 kg het vliegtuig mee in te nemen. En DHL doet moeilijk over de bagage die we hebben laten verschepen, vanwege de customs in de UK. Afschuwelijk, wat een heerlijk weekendje Thailand had moeten worden is veranderd in een regelrechte regelhel!

Nou, intussen is na een stresserig dagje het meeste opgelost. Heb de halve stad doorgefietst (schitterend weer gelukkig, dat dan weer wel) en geregeld dat Kesaya het vliegtuig zonder mij in kan, ik mijn nieuwe paspoort al in Juni krijg en onze spullen door de immigratie heen worden geloosd.

En dan zit ik nu op de bank, nog steeds eenzaam en alleen. Misschien moet ik maar van mijn laatste drie dagen vrijgezellen-bestaan genieten. Mhhhhh … internet … zouden daar nog vrolijke dames op te bekijken zijn? Ah, bier in de koelkast! Had ik deze Coen brothers film al gezien? Lekker hoor zo, beetje achterover hangen op mijn comfortabele bank … hee, wat is dit? Er zit iets in de spleet tussen de kussens. Iets paarsigs. Ik kan nog net de bovenkant lezen: “Koninkrijk der Nederlanden” …

Ooooooooooohhhhhhhhh …

GRAPJE! (helaas …)

Advertenties

Ja, hoe deden ze dat nou eigenlijk?

Joehoe! Na vele jaren speuren heb ik dan eindelijk de domste zin ooit op het internet ontdekt! Echt, wauw … hoe krijg je het uit je toetsenbord …

we have on the Atheist side, groups who believe life started from nothing, giraffe’s elongated their necks to get the top most leaves and and can’t explain how they lived billions of years until they could reach them!

Holy fuck. Waar anders dan in America. Een reactie op een artikel over of atheisten stom zijn. Hoe ironisch.

Beschouw dit als blogvulling

Willekeurige beslommeringen deel #8734 …

Nog 10 daagjes en dan is mijn vrijgezelle bestaan echt definitief voorbij. Vandaag een ticket naar Bangkok geboekt (voor een zeer acceptabel prijsje) om mijn wonderschone bruid op te halen. En het project in haar buik natuurlijk, welk als werktitel vooralsnog “Hofland junior” heeft gekregen.

Het wordt tijd ook, dat einde aan mijn singele leven. Ik zit hier in mijn onderbroek op de bank Schots derde-divisie voetbal te kijken en probeer de goorste kant-en-klaar maaltijd ooit naar binnen te werken. English beef with dumplings. Mijn tong er nog verbrand aan ook.

Maak me toch een beetje zorgen hoe dat straks zal zijn voor Kesaya. Voel me wel een beetje schuldig. Haal haar tenslotte van haar paradijselijke strand naar een grauw verlopen eiland waar het toppunt van culinaire traditie gefrituurde Marsrepen zijn. En dat allemaal om als mijn broedkip te dienen. Moet haar maar goed verwennen straks. Heb alvast een heel geil stoeipakje voor haar gekocht. Wel uit de positie-collectie natuurlijk.

Gisteren met Tommy geborreld, mijn film-director vriend. We hebben ons geamuseerd over The Sun, een tabloid die voor ons op tafel lag. Klein testje gedaan: op welke bladzijde staat het bericht over de nederlaag van de Tamil Tijgers, toch wel het nieuws van deze dagen? Redelijk schokkende ontdekking: er staat helemaal geen buitenlands nieuws in the Sun. Of je moet een beschouwing over Michelle Obama’s nieuwe kekke vest als nieuws beschouwen.

Wel heel veel lekkere tieten in dat blad. Meer dan in de gemiddelde “Bongo mag” (schunnig tijdschrift) die je hier in de winkels kan kopen. Niet dat ik dat doe hoor. Maar je ziet wel eens wat bij vrienden liggen he. In hun nachtkastje bijvoorbeeld, of in die lade bovenin de staande klok.

Het moet verplicht worden een waarschuwing te zetten in kranten dat er op de volgende bladzijde een foto van michael jackson zit aan te komen. Ook op de bladzij erna trouwens, voor als je bij de sport begint. Net de schrik van mijn leven gehad toen ik in een gratis metroblad zat te bladeren. Dat kreng treedt hier dit weekend op en dat is blijkbaar reden om zijn horrorponum in de krant te zetten.

Wel leuk: de O2, waar hij zijn zwaar overschatte gehijg en geploeter voor het voetlicht gaat brengen, is dit weekend niet bereikbaar met de metro vanwege onderhoud. Net goed voor al die idioten die daarheen dachten te gaan. Ga maar wat nuttigs doen met je tijd. Actieve euthenasie overwegen bijvoorbeeld.

Nee, dan mijn nieuwste aanwinst: eindelijk de live CD van DaftPunk gevonden en gekocht. Alive. Wat een fijne verzameling dreunen; het gaat maar door en door. Ideale muziek om bij te werken ook. Alsof je brein in resonantie komt. Gaat vermoedelijk Sigor Ros en Green Day voorlopig uit mijn CD-speler verjagen.

Goed, beslommeringen zijn op voor vandaag. Morgen ga ik proberen wat spannends mee te maken, om over te bloggen. Weet nog niet wat. Moet een presentatie geven op mijn werk, misschien een leuk moment om wat geks te uit te halen. Een stiekume foto van wacko jacko tussen de slides of zo. Even kijken of ze wel opletten!

Hof in Kotka

Het kan bijna niet anders of dit is de depressiefste plek waar ik ooit geweest ben. Kotka. Wat een kolere-gat. En dan is mijn onvrijwillige verblijf hier ook nog eens met twee dagen verlengd.

Reeds eerder meldde ik dat mijn hotel geen overdadige luxe biedt . ’s Nachts rennen er dronken Russen (Esten? Letten? In elk geval behept met een nare tongval)  door de gangen, schreeuwend en ruziemakend, en ik ben te laf om mijn bed uit te komen om erKotka1 iets van te zeggen. De receptie bellen om te klagen gaat niet; de telefoon op mijn kamer uit slechts enkele vage piepen.
Overdag probeer ik Kotka een kans te geven. Kotka heeft dat nou niet bepaald met beide handen aangegrepen. Hier is de mooiste foto die ik van dit gehucht heb weten te maken. Op zich gaat dat nog, leuk parkje met waterval enzo. Kotka2Maar het grootste gedeelte van de stad ziet eruit zoals op foto 2. En dan zijn deze gebouwen nog leuk rood. De meeste zijn namelijk grijs. Zoals de lucht. Het zou volop lente moeten zijn, maar daar doen ze hier niet aan. Er waart al enkele dagen een herfststorm door de straten die het ergste doet vermoeden voor enkele maanden verder in het jaar.

De mensen wonen hier omdat ze ook niet anders kunnen vermoed ik. Voornamelijk bejaarden die zich voortbewegen met Nordic Walking sticks. Geen kinderen op straat, slechts wat verveelde pubers. Een opmerkelijk verschijnsel is dat in elke winkel gokautomaten staan. Midden in een supermarkt of een bakkerij staan hier doodgewoon fruitautomaten. En allemaal steevast bezet. Veel meer is hier niet te doen. Aan de kassa’s zie je verweerde echtparen drank inslaan, teneinde weer een avond in deze uithoek door te komen. Wat zijn de mensen trouwens lelijk hier; het gros ziet eruit alsof ze zijn voortgekomen uit een mislukt eugenetisch experiment.

Nou ja, het mag duidelijk zijn: ik zit hier niet voor mijn plezier. Morgenochtend vroeg moet ik me in de haven melden, om die 272 pijpen uitgeladen te zien worden. 20 per uur, zo is me verteld. Geen idee wat ik precies moet controleren. Boeit geloof ik niet, als ik aan het eind maar een formuliertje onderteken. Grrrrrrr … En dat kost me dan een avondje kostbare kwaliteits-tijd met WaiHan en consorten. Hopelijk halen we dat zaterdag dubbel en dwars in.

Silmälääkäripanvelut

En daar zit je dan ineens in Kotka, Finland. Niet geheel vrijwillig, maar daar meer over zo. Finland klinkt leuk, mooi en spannend. Bovendien ben ik altijd in voor nieuwe plaatsen, nieuwe landen, nieuwe mensen, nieuwe dingen. Maar dit oord hier … ik heb het idee in een stukje voormalige Sovjet Unie te zijn terechtgekomen waar ze zijn vergeten de Perestroika te komen melden. Behalve het inademen van de troosteloze sfeer is hier verder geen fuck te doen, zo op het eerste oog. Alhoewel een met een rood gordijn afgesloten etalage met daarop de woorden “Thais-Finse vriendschapsrelatie instituut” dan wel weer uitnodigend aandoet.

Nou weet ik om eerlijk te zijn niet zeker of dat er ook werkelijk stond, ik ben bepaald geen meester in het Fins en moet maar wat raden met al die megamultisyllabele letterwrochten. Alsof je in een clip van Sigor Ros bent verdwaald. Wat moet je bijvoorbeeld met het woord uit de titel? Van een winkelruit geplukt. En wat doe ik als er hier vuur uitbreekt? Waar is in godesnaam de “merkittyjä poistumisreitteä äaytäen” die staat aangeduid op het nooduitgangsbordje? Of is dat iets wat ik moet doen? Of juist vermijden?

Her ergste van alles is echter nog het hotel. Ik zit hier in de depressiefste hotelkamer die ik ooit buiten India heb mogen beslapen. Een pijpela; maar net iets groter dan mijn hal thuis. Ik kan nog net zonder spagaat te maken op de WC zitten. Een schamel eenpersoonsbed staat mijn allenige status nog even extra te benadrukken. Mijn uitzicht wordt gevormd door een rijtje bomen die de strijd tegen zure regen reeds lang hebben verloren. Erachter een parkje voor de plaatselijke, nu al obese hangjeugd, en daarachter weer enkele non-descripte flatgebouwen. Het centrum van fucking Kotka. En hier moet ik nu drie dagen blijven wachten.

Maar hoe ben ik hier terechtgekomen? En waarom? Daar is een kort en bondig antwoord op, en dat luidt: werk. Er is ook een langer antwoord op, en dat heeft te maken met indecisieve bazen, de falende Engelse “overleg”-cultuur, een zekere lafheid aan mijn kant en een simpelweg gebrek aan surveyors. In elk geval, toen ik in Bremen zat gisteren kreeg ik een telefoontje of ik ook even door kon naar Finland om hetzelfde schip dat ik net had ingeladen zien worden met 272 fuckin saaie pijpen ook weer uitgeladen te zien worden. Gezien de klucht die langzaam is ontstaan omtrent mijn persoontje en mijn accountability binnen het bedrijf, leek het me raadzamer geen nee te zeggen.

Nou is dat allemaal op zich nog niet zo’n ramp, zolang ik maar op tijd terug ben in London om mijn hooggeeerde bezoek dit weekend te ontvangen. En een paar daagjes andere omgeving is tenslotte altijd leuk. Alleen dan niet deze omgeving. Heb ik daar potverdorie 10 uur voor gereisd (ja: Bremen-Kotka kost 10 uur: tram naar station Bremen – trein naar Hamburg – tram naar vliegveld – vliegtuig naar Helsinki – bus naar treinstation – trein naar Tuvallau – bus naar Kotka). Begin zowaar nog bijna het nut van een rijbewijs in te zien ook. Maar dat is weer een ander verhaal. Nu ga ik duur Fins bier drinken. In mijn eentje. In de hotelbar, want iets anders is er geloof ik niet. Of ik moet eens kijken of de Thaise dames in het eerdergenoemde etablissement ook vriendschappelijk banden met niet-Finnen willen aangaan …

Ignorance = bliss (en vermakelijk)

Een fenomeen dat jullie allemaal wel bekend is, en waar iedereen zich bij tijd en wijlen zelf schuldig aan maakt, heeft een officiele naam gekregen: het Dunning-Kruger effect. In het kort: des te minder verstand mensen van een bepaald onderwerp hebben, des te minder ze zich daar van bewust zijn. Niet weten dat je weinig weet, zogezegd. En dat leidt, heel paradoxaal, tot een fikse illusionele zelfoverschatting.
In het dagelijks leven zie je veel mensen Dunning-Krugeren: geen idee hebben hoe iets werkelijk zit, maar dan wel de compleet verkeerde conclusies fel gaan verdedigen op basis van handvol verkeerd geintepreteerde quotes en feiten. Het klok en de klepel verhaal. Ignorance is bliss, zoals de Engelsen zeggen. Ik zelf vind de uitdrukking “Niet gehinderd door enige kennis” het meest toepasselijk.

Mijn eigen theorie, en dat zal ongetwijfeld ook al eens onderzocht zijn, is dat het omgekeerde ook klopt. Vooral wetenschappers worden juist wel gehinderd door hun overvloedige kennis. (Mijn baas bijvoorbeeld, erg is die man, maar dat terzijde). Het komt er op neer dat als je wel veel van iets weet, je je meestal ook beseft dat er nog zoveel is dat je nog niet weet. Of dat nou waar is of niet. Bovendien weet je waar de nuances liggen, wat de knelpunten zijn en de aspecten die nog ter discussie staan.
Gelukkig heb ik daar zelf nou niet bepaald last van, maar dat moet toch eigenlijk wel vervelend zijn. Zeker in een confrontatie met een Dunning-Krugeraar. Stel je voor, je bent een klimaat-specialist, hebt jarenlang ingewikkelde sommetjes zitten doen op een stoffige universiteit, gaat de discussie aan op internet, je vertelt over zonneflux, emmissie-absorptiecoefficienten, positieve feedback en weet ik veel, en dan komt een of andere bozige Verdonk aanhanger terug met “Ja maar vroeger was het ook wel eens warm!”.

Het vervelende is dat tegenwoordig Dunning-Krugeraars veel meer impact hebben op het debat dan de deskundigen. Zoals al gezegd: ze worden immers niet gehinderd door enige kennis. Ze schreeuwen harder, ze hoeven minder lang na te denken, ze hoeven geen moeizame genuanceerde beschouwingen te houden. Plus het feit dat nuance het gewoon niet goed doet bij de gemiddelde mens. Een soundbite-je hier, een oneliner daar en de gemiddelde Elsevier lezer is al overtuigd. Laat staan iemand die zijn kennis uit louter de Metro haalt.
Op internet is enog wel wat verdieping mogelijk, maar ook daar worden de deskundige sites overschreeuwd door vage sites vol idioterie. Kleedt het een beetje mooi aan, plaatjes erbij, veel links naar aanverwante onzin en voor de niet-wetenschapper of non-ingenieur heb je dan al gauw een zweem van geloofwaardigheid gecreeerd. Een mooi voorbeeld hadden we hier in de homeopathie discussie, toen we door de voorstanders naar sites werden verwezen waar iemand die daar duidelijk de ballen verstand van heeft quantummechanica opwerpt als verklaring voor het nog altijd onbewezen waterimprint effect.

Een aanverwant verschijnsel is wat ik het omgekeerde argument van authoriteit heb gedoopt. Stel je nog even die bozige, zichzelf overschattende nietsweter voor op diens kruistocht op internet. Indien geconfronteerd met iemand die de status heeft van een echte expert, zoals bijvoorbeeld eerder genoemde klimaatwetenschapper of een medisch specialist, dan valt hij of zij vaak terug op een bepaalde rheotoriek. De expert en diens mening worden afgedaan als zijnde arrogant en daarme verdacht. De kruisridder vertrouwt liever op zijn eigen beetje kennis en zijn gezonde verstand, welke hij ruim voldoende acht om kwesties als evolutiebiologie, griep-pandemieen, alternatieve medicijnen en het broeikaseffect te beschouwen.
Dat mag op zich, maar als argument is het natuurlijk nogal vreemd: jij bent expert en dus arrogant en ik niet dus ik heb gelijk. Vandaar: het argument van omgekeerde authoriteit. Met de ironische kantekening dat hier Dunning en Kruger weer om de hoek komen kijken: de nietsweter achter zijn beeldschermpje lijdt aan ernstige illusionele zelfoverschatting en meent het beter te weten dan al die mensen die jaren op een onderwerp hebben gestudeerd. Wie is er dan arrogant, vraag je je af?

Dit klinkt allemaal een beetje stom en vaag en dat is het ook, maar je ziet het heel vaak als je erop let. Laat ik afsluiten met een concreet voorbeeld: de nep-controverse over inentingen. Gelukkig is dat in Nederland niet zo’n topic, maar hier in de UK en in de USA wel. Geloof het of niet, maar er zijn mensen die denken dat inentingen tegen kinderziektes autisme kunnen veroorzaken! Hoe dat zover heeft kunnen komen is een lang verhaal, maar het is waanzin ten top. Nu heeft een of andere idioot een website opgezet voor bezorgde ouders, zogenaamd om ze eerlijk over de controverse te informeren maar eigenlijk gewoon om ze te overtuigen hun kinderen niet in te laten enten. Met alle rampzalige gevolgen van dien.
Deze kerel (of misschien wel een vrouw) is in discussies vescheidene malen verwoest door medische experts. Maar daar laat ie zich allerminst door uit het veld slaan. Hij heeft immers een hele sterke troef in handen. Juist ja: het argument van omgekeerde authoriteit:

“I’m not intellectually intimidated by any of these jokers. Their degrees mean zippo to me, because I knew plenty of knuckleheads in college who went on to be doctors, and they’re still knuckleheads (I also knew plenty of great, smart guys who went on to be doctors and they’re still great, smart guys).

I chose a different path and went into the business world. In the business world, having a degree from a great college or business school gets you your first job, and not much else. There are plenty of Harvard Business School grads who have bankrupted companies and gone to jail, and plenty of high school drop-outs who are multi-millionaires. Brains and street-smarts win, not degrees, arrogance, or entitlement. ”

Nog een sappig detail: deze man heeft dit hele circus opgezet met Jim Carrey (ja, DIE Jim Carrey) en zijn vriendin Jenna McCartney. Kan je het je voorstellen? Een louche zakenman, een komiek en een Playmate die medisch advies geven over besmettelijke kinderziektes! Daar moet toch haast wel een wet tegen te vinden zijn …

Is ook belangrijk!

Het is een beetje gisteren’s nieuws, maar het blijft interessant en om de een of andere reden is de discussie op internet weer opgelaaid. Kan de Large Hardon Collider in Geneve zwarte gaten opwekken die de aarde opslokken?

Die kans is natuurlijk erg miniem. Nul eigenlijk. De reden dat ik dit opbreng, is omdat deze astrophysicus dit op zijn blog erg helder en leuk weet uit te leggen. Voor iedereen te snappen. En het begint met de leukste stommiteit die ik in tijden heb gehoord. Van een of andere paniekzaaier: “Wat is de kans op zo’n zwart gat? Nou, 50%. Hij komt er of hij komt er niet. Fifty-fifty dus”. Woehahahaha. Maar goed, een korte samenvatting van hoe het werkelijk zit:

1. Een zwart gat zou alleen kunnen ontstaan in een tot nu toe “onbekende” dimensie, die zich pas kan openbaren bij de hoge energieen die bij botsingen in de LHC worden opgewekt. De kans op zo’n dimensie is echter erg, erg klein aangezien er physica aan te pas zou moeten komen waar we nu nog geen weet van hebben.

2. Het eventuele zwarte gat dat ontstaat kan maar een eindige beginmassa krijgen, namelijk dat van de twee deeltjes die op elkaar botsen. Daarna is het onderhevig aan de zogenaamde Hawking radiation (die dicteert dat er wel degelijk straling, dus massa, uit een zwart gat moet en kan ontsnappen), zodat het maar een heel korte levensduur heeft. Oftewel: het gat is opgebrandt voor het daadwerkelijk heeft bestaan. Uiteindelijk bestaat het ding slechts 1 gedeeld door 10 tot de 84 seconde. Voor wie hier meer van wilt weten: Google op Placnk time, erg fascinerend.

3. In het onwaarschijnlijke geval dat die Hawking straling niet bestaat (tenslotte, wat weet die kerel nou helemaal) en het gat een kans krijgt zijn ding te doen, dan zal het nog zo’n vaart niet lopen. Het kreng weegt immers maar 2.5 x 10^-20 gram, dus veel meer dan een ongelukkig passerende neutron zal het niet verorberen. Er is berekend dat het enkele triljoenen jaren duurt voor het gat een massa krijgt van zelfs maar 1 kilo. Dan is de zon er intussen ook allang mee opgehouden.

Oftewel: niks aan de hand, lekker weer opstarten die LHC. Mooi. Kan ik intussen Arsenal-Man United gaan kijken. Is ook belangrijk!