Silmälääkäripanvelut

En daar zit je dan ineens in Kotka, Finland. Niet geheel vrijwillig, maar daar meer over zo. Finland klinkt leuk, mooi en spannend. Bovendien ben ik altijd in voor nieuwe plaatsen, nieuwe landen, nieuwe mensen, nieuwe dingen. Maar dit oord hier … ik heb het idee in een stukje voormalige Sovjet Unie te zijn terechtgekomen waar ze zijn vergeten de Perestroika te komen melden. Behalve het inademen van de troosteloze sfeer is hier verder geen fuck te doen, zo op het eerste oog. Alhoewel een met een rood gordijn afgesloten etalage met daarop de woorden “Thais-Finse vriendschapsrelatie instituut” dan wel weer uitnodigend aandoet.

Nou weet ik om eerlijk te zijn niet zeker of dat er ook werkelijk stond, ik ben bepaald geen meester in het Fins en moet maar wat raden met al die megamultisyllabele letterwrochten. Alsof je in een clip van Sigor Ros bent verdwaald. Wat moet je bijvoorbeeld met het woord uit de titel? Van een winkelruit geplukt. En wat doe ik als er hier vuur uitbreekt? Waar is in godesnaam de “merkittyjä poistumisreitteä äaytäen” die staat aangeduid op het nooduitgangsbordje? Of is dat iets wat ik moet doen? Of juist vermijden?

Her ergste van alles is echter nog het hotel. Ik zit hier in de depressiefste hotelkamer die ik ooit buiten India heb mogen beslapen. Een pijpela; maar net iets groter dan mijn hal thuis. Ik kan nog net zonder spagaat te maken op de WC zitten. Een schamel eenpersoonsbed staat mijn allenige status nog even extra te benadrukken. Mijn uitzicht wordt gevormd door een rijtje bomen die de strijd tegen zure regen reeds lang hebben verloren. Erachter een parkje voor de plaatselijke, nu al obese hangjeugd, en daarachter weer enkele non-descripte flatgebouwen. Het centrum van fucking Kotka. En hier moet ik nu drie dagen blijven wachten.

Maar hoe ben ik hier terechtgekomen? En waarom? Daar is een kort en bondig antwoord op, en dat luidt: werk. Er is ook een langer antwoord op, en dat heeft te maken met indecisieve bazen, de falende Engelse “overleg”-cultuur, een zekere lafheid aan mijn kant en een simpelweg gebrek aan surveyors. In elk geval, toen ik in Bremen zat gisteren kreeg ik een telefoontje of ik ook even door kon naar Finland om hetzelfde schip dat ik net had ingeladen zien worden met 272 fuckin saaie pijpen ook weer uitgeladen te zien worden. Gezien de klucht die langzaam is ontstaan omtrent mijn persoontje en mijn accountability binnen het bedrijf, leek het me raadzamer geen nee te zeggen.

Nou is dat allemaal op zich nog niet zo’n ramp, zolang ik maar op tijd terug ben in London om mijn hooggeeerde bezoek dit weekend te ontvangen. En een paar daagjes andere omgeving is tenslotte altijd leuk. Alleen dan niet deze omgeving. Heb ik daar potverdorie 10 uur voor gereisd (ja: Bremen-Kotka kost 10 uur: tram naar station Bremen – trein naar Hamburg – tram naar vliegveld – vliegtuig naar Helsinki – bus naar treinstation – trein naar Tuvallau – bus naar Kotka). Begin zowaar nog bijna het nut van een rijbewijs in te zien ook. Maar dat is weer een ander verhaal. Nu ga ik duur Fins bier drinken. In mijn eentje. In de hotelbar, want iets anders is er geloof ik niet. Of ik moet eens kijken of de Thaise dames in het eerdergenoemde etablissement ook vriendschappelijk banden met niet-Finnen willen aangaan …

Advertenties

Een Reactie op “Silmälääkäripanvelut

  1. betreffende je laatste regel:
    Terug in je hok eerbaar echtgenoot en weldra huisvader!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s