Hof baalt

Zoals jullie bekend, moest ik vanwege mijn rubberen ruggengraat even op en neer naar Bangkok dit weekend. Het vrouwtje ophalen. Nou kan ik daar lollig over doen, zo van kijk nou eens hoe die Hof onder de plak zit, maar ik zou het natuurlijk nooit gedaan hebben als ik er niet ook maar een klein beetje zin in had gehad <geluid van mijn lezers in koor: “Tuuuurlijk Hof”>. Had er twee vakantiedagen en een goed getimede doch financieel aantrekkelijke vlucht tegenaan gegooid om er zodoende een iets plezieriger gebeuren van te maken. Drie daagjes Bangkok is natuurlijk altijd gaaf. Lekker eten, mooi hotel, fijn weerzien met mijn geliefde … waarom deed ik eigenlijk moeilijk eerst? Gewoon een stedentripje zoals alle anderen. Alleen gaat de een naar Parijs of Berlijn, en de ander naar Bangkok. Verschil moet er wezen mensen!

Het liep allemaal een beetje anders. Gisteravond had ik moeten vliegen. Toegegeven, mijn voorbereiding was wat magertjes, maar ja, als je jaarlijks persoonlijk zes hectare regenwoud naar de vaantjes vliegt dan ken je het klappen van de zweep wel. Enfin, ik dus terug van werk, heb nog 4 uurtjes om op Gatwick te komen, koffertje gepakt, huis een beetje aan de kant gemaakt, paspoort gepakt … Ja, paspoort. Goeie. Waarom ligt die niet op het kastje? In mijn tas soms? Nee? Mhhhhh … andere tas dan? Onder de bank? In mijn winterjas? Tussen de CD’s? In mijn badtas? Werk-overall? Magnetron? Wasmachine? Vuilniszak? Tsja, en als je dan ten einde raad zelfs in het vriesvak gaat kijken, dan weet je het eigenlijk al: die is weg …

Emirates was zo vriendelijk me te verzekeren dat ik tot 20 minuten voor opstijgen de tijd had, maar het mocht niet baten. Twee keer het huis doorgekamd, naar mijn werk gefietst om mijn bureau overhoop te halen; nergens een paspoort vinden. Laat staan het mijne. Er restte me niets anders dan de vlucht te cancellen. Morgen maar weer proberen, met een tijdelijk reisdocument van de ambassade. Dacht ik toen nog. Vandaag werd duidelijk dat ik daarmee alleen Nederland binnen kom. Heb natuurlijk wel een nieuw paspoort aangevraagd. De eerstvolgende mogelijkheid: TWAALF FUCKING AUGUSTUS! En daarna kan het nog tot vier weken langer duren. Ander probleem: Kesaya’s vlucht is met mijn credit card betaald, en die moet getoond worden als zij in Bangkok inchecked voor de vlucht naar London. Nog meer problemen: ze heeft 40 kg bagage bij zich, omdat we dachten met zijn tweeen te zijn dus allebei 20 kg het vliegtuig mee in te nemen. En DHL doet moeilijk over de bagage die we hebben laten verschepen, vanwege de customs in de UK. Afschuwelijk, wat een heerlijk weekendje Thailand had moeten worden is veranderd in een regelrechte regelhel!

Nou, intussen is na een stresserig dagje het meeste opgelost. Heb de halve stad doorgefietst (schitterend weer gelukkig, dat dan weer wel) en geregeld dat Kesaya het vliegtuig zonder mij in kan, ik mijn nieuwe paspoort al in Juni krijg en onze spullen door de immigratie heen worden geloosd.

En dan zit ik nu op de bank, nog steeds eenzaam en alleen. Misschien moet ik maar van mijn laatste drie dagen vrijgezellen-bestaan genieten. Mhhhhh … internet … zouden daar nog vrolijke dames op te bekijken zijn? Ah, bier in de koelkast! Had ik deze Coen brothers film al gezien? Lekker hoor zo, beetje achterover hangen op mijn comfortabele bank … hee, wat is dit? Er zit iets in de spleet tussen de kussens. Iets paarsigs. Ik kan nog net de bovenkant lezen: “Koninkrijk der Nederlanden” …

Ooooooooooohhhhhhhhh …

GRAPJE! (helaas …)

Advertenties

Een Reactie op “Hof baalt

  1. He Leon,

    Kunnen we je al feliciteren met het einde van je vrijgezellen leventje in Londen?!
    =]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s