Maandelijks archief: augustus 2009

Pompui!

Ha, dit is mijn 100e post! Die draag ik op aan mijn nageslacht. Hier is ie, nog in de verpakking.
Vraagje aan de lezers die vaker met dit bijltje hebben gehakt: is dit normaal voor 26 weken? Ik vind het toch wel erg dik …

Big one

Hof doet cultureel

Teneinde de goede mensen van Rosetti’s scheepswerf niet voor de voeten te lopen tijdens hun voorbereidingen voor het vertrek van de module die ze aldaar zo noestig gefabriceerd hadden, nam ik een dagje vrijaf. Een goede gelegenheid om een cultureel tripje te maken naar Ravenna, een stad die staat aangeschreven als “een levend mosaiek”. Het telt maar liefst 8 World Heritage Sites. Dat is potverdikkeme nog meer dan Scheveningen! Veelbelovend dus en vandaar hop, de bus gepakt en gaan.

Ravenna’s wortels liggen in de 5e eeuw na Christus. Zoals alle andere steden in Italie was het ooit belangrijk, met koningen, pauzen, regionale macht en een bloeiende wetenschap. Now, not so much. Een beetje een openlucht museum, maar daar is op zich niks mee natuurlijk. Ik besloot een oprecht geinteresseerde tocht te maken langs alle hoogtepunten.Plaats van de paupers Natuurlijk onderbroken voor een terrasje met pasta en een goed glas wijn. Ik ga niet cultureel zitten doen op een nuchtere maag.

Allereerst naar de Plaats van het Gepeupel (Piazzal del Populo). Ik citeer de brochure: “A great elegant square”. Tsja, wat moet je ervan zeggen. Een beetje pauperig inderdaad.

GaribaldiGauw door naar het volgende plein. En kijk eens wie we daar hebben! GARIBALDI, GARIBALDI, WIE WAS DAT OOK ALWEEEEEEEEEEEEER?! Voor de ingewijden onder ons: hij hield meer van struik.

Een straathoek verderop blijkt ook Dante zich onder Ravenna’s beroemde zonen te mogen scharen.

Dante

Dante Alighieri dus, U allen welbekend van luchtige werkjes als De Goddelijke Komedie en De Monarchie. Nou ben ik ook niet bepaald fan van ’s mans ouvre, maar om hem nou met zo’n armetierig mausoleumpje af te schepen … jammer.

CathedralDan maar direct door naar het hoogtepunt van de stad: La Basilica di San Vitale. Die was zonder meer indrukwekkend. Zowel van binnen als van buiten. Anders dan de tig andere dertien-in-een-dozijn kathedralen waar Italie vol van staat. Duisterder, vrijblijvender, ruimtelijker. Altijd moeilijk om dat mooi op beeld te zetten, gelukkig brengt PTGui uitkomst (Joost, waar blijft mijn commissie trouwens?)

Na nog een handvol kerken en mausoleums te hebben gezien, werd ik een beetje misselijk. De ene na de andere doorboorde Jezus, onthoofde discipel en brandende heiden. Katholicisme is en blijft toch een sekte des doods. Ik besloot nog een laatste kans te geven aan La Basilica di Apollinare Nuovo. Beroemd om zijn overvloed aan gedetailleerde mozieken. Wederom: wat moet ik ervan zeggen. Kon je altijd zo leuk mozieken, wat ga je maken: een paar dozijn vrome mannetjes met een kring om hun kop. Gemiste kans zeg ik.

Mozaieken

Er was nog een tentoonstelling genaamd “Laboratorium della Mosaica”, wat aanvankelijk nog een sprankje interesse in me opwekte. Helaas. Het bleek een dekmantel voor de plaatselijke toeristenshop, waar twee harige vrouwen in de overgang een soort “Mosiac by numbers” (Iedereen kan Mozieken) aan het demonstreren waren. Aan niemand. Gauw weggerend en de bus naar het strand gepakt.

Mannenwerk

In het kader van mijn fris begonnen rijlessen moest ik deze week naar Ravenna, ervaring opdoen met  achteruit inparkeren. Van een Living Quarter, dan wel te verstaan.

Om deze post een beetje leesbaar te houden voor de niet-offshore ingenieurs onder ons (statistieken wijzen uit dat mijn blog door 93% onwetenden wordt bezocht), zal ik er niet al te diep op in gaan. En zo moeilijk is het allemaal niet, tenslotte. Kijk, dit is het ding:

LQ1

En daar moet ie op.

LQ2

Dat ding is dus een Living Quarter (LQ), oftewel een gebouw waar arbeiders in gaan verblijven op zee. Dat ding waar ie op moet is een drijvende bak. Die gaat de LQ naar een plek op zee brengen, waar een kraanschip het dan vervolgens op een platform zal hijsen. Maar daar zijn we nog niet. Nu gaat het erom dit stuk staal van een slordige 400 auto’s zwaar op die bak te krijgen. En dat doen we door middel van een trailered load-out. Op z’n nonsjoors: we brengen hem op karretjes.

Hele mooie techniek, die karretjes moeten uiteraard zo synchroon mogelijk rijden anders vallen dingen om en dat willen we niet. Bovendien moet elk wiel onafhankelijk van de ander omhoog en omlaag kunnen bewegen, om oneffenheden in de ondergrond te kunnen compenseren. Er is 1 kerel die dat allemaal aan mag sturen, die man met het portable dashboard op de eerste foto hieronder. Omdat het op de scheepswerf nogal vol stond met allerhande zaken, moest hij het gevaarte via een paar nauwe bochten op de bak zien te sturen. Je zou je dus kunnen voorstellen dat je een auto met 24 wielen achteruit probeert in te parkeren. Het ging allemaal echter erg gesmeerd. Gelukkig maar, anders had ik een probleem gehad. Gedoe ook altijd.

LQ3LQ4
LQ5
LQ6
LQ7
LQ8
LQ9
LQ10

A&E op bezoek

Vorige week hadden we de eer het wereldberoemde architectenpaar A&E te mogen ontvangen in ons nederige flatje (maar wel met uitzicht op de Thames, ha!). A&E, beter bekend onder hun artiestennaam Gaaga en voor intimi Arie Ende Esther, waren voor een culturele rondreis het Kanaal overgestoken. Teveel eer voor dit land, en dat vonden ze zelf ook 😉

Om de naam van mijn tweede vaderland nog enigzins hoog te houden, heeft Kesaya eens lekker culinair uitgepakt. De bedoeling was dat ik mee zou helpen, maar ik werd al snel de keuken uitgejaagd. Om de gasten te “vermaken” met de trouwfoto’s. Maar dus eigenlijk om Kes niet voor de voeten te lopen. Tsja, zo gaat dat tegenwoordig in Huize Hofland. We lijken wel een getrouwd stel. Oh, wacht …

A&E

In elk geval, het was een geslaagd avondje. Of het eten lekker was, dat moeten A&E zelf maar in de comments uit de doeken doen. Hopelijk hield Arie’s maag zich beter dan na zijn vorige bezoek aan het perfide Albion.

Inburgeruuuuuuuuuuuh !!!!

Kesaya is haar inburgeringscursus begonnen. Dit moet genoeg zijn voor de eerste toets!

Oranje