Maandelijks archief: september 2009

Kewl garden

Kew garden - ArieWie weet zit ik hier niet meer zo lang, dus er moet nog wel even sightgeseed worden. Alhoewel ik moet bekennen dat als Arie niet op bezoek zou zijn gekomen, ik die dag waarschijnlijk gewoon thuis op de bank was gebleven. En waar gingen we dan wel heen? Naar de Botanische Tuin van London, The Kew Gardens. Op een schitterende, zonnige herfstdag.

Kew garden - Palm HouseErg mooi gebeuren, die Kew Gardens. 250 jaar oud en relatief beroemd vanwege de twee Victoriaanse tropische kassen. Voor Arie en zijn bouwko-collega architectonisch interessant omdat ze in de stijl van The Crystal Palace zijn gebouwd. (Daar wilde ik ooit nog over bloggen aangezien dat een mooi verhaal is en ik ooit een zoektocht naar de overblijfselen heb gemaakt, maar ja. Lui he.) Hier zien jullie de kleine, oudste kas, The Palm House genaamd. Mooi, nietwaar?

Kew garden - Hof in da houseBinnen was het aangenaam vertoeven, en Kesaya was in haar nopjes met alle tropische planten die ze uit Thailand herkende. Al moet ik er wel bij zeggen dat ze voornamelijk geintereseerd was in de planten die je kan eten. Wat mijzelf betreft; ik ben altijd erg in mijn element in een tropische omgeving, zeker als er ook nog leuke trappetjes en galerijtjes zijn. Hof in da (Palm)House!
Fok wat krijg ik toch een oude kop. Tijd om voort te planten. (Vinden jullie hem leuk, de woordspeling? Kunnen jullie gewoon zeggen hoor, dan maak ik er voortaan meer. Ik schud ze zo uit mijn mouw. U vraagt wij draaien).

De grote kas was iets minder mooi qua constructie, maar er stonden wel een hoop bizarre planten en bomen in. Heb een klein selectietje gemaakt van mijn schietkunsten:

Kew garden - 4Kew garden - 2
Kew garden - 3Kew garden - 1

Die laatste is inderdaad een vleeschetende plant, dat hebben jullie goed gezien. Gaaf dingetje he? Die eerste foto is niet van een plaatselijke composthoop of een plantenmassacre. Het is 1 levende plant met heel veel luie bloemen. Doen de moeite niet eens om op te staan voor een straaltje herfstzon.

Kew garden - KesayaUiteraard zijn er die dag veel foto’s gemaakt van mijn zwangere nimf in uitdagende combinaties met boom, bloem, plant en struik. Zitten jullie natuurlijk niet op te wachten, maar ik ben toch verplicht er daar eentje van te plaatsen. Bij deze dan: compositie met dikke buik en hoge boom.

En dan sluit ik af met mijn creatieve eruptie van die dag: een foto van de welgevormde Sackler Bridge. Zien julie hoe gewiekst ik de gebogen vorm weet te benadrukken? Door de structuur uit zijn oorspronkelijke context los te halen en te herintegreren met zijn natuurlijke compositie in de Euleriaanse zichtslijn leg ik toch maar mooi even de kracht van het onverlangen in al zijn abstractie bloot. Of zoiets. Bla. Misschien is frisse lucht toch niet zo goed voor me.

Kew garden - Bridge

Mensuh, we worde bedondert!

Vandaag ga ik eens lekker van leer trekken. En wel tegen electronica verkopers. Nare minkukels die het er zijn. En waarom? Omdat ze me een loer hebben gedraaid! Waar ik  met open ogen ben ingetrapt. Aanvankelijk dan. Nu niet meer. Ik zal terzake komen.

Een paar maanden geleden was ik voornemens wat hifi aan te schaffen. TV, versterker, boxen, DVD speler, dat soort werk. Beetje rondgekeken, leuke prijsjes gevonden en de keuze laten vallen op een redelijk bescheiden set bij John Lewis. Tot iemand me attendeerde op de winkel “RicherSounds”, waar alles significant goedkoper zou moeten zijn. Ik daar heen, prijzen vergeleken, en inderdaad. Stukken goedkoper. Mooi, goede tip.
Er zit een keerzijde aan natuurlijk. Je gaat dan namelijk automisch in een duurder segment zitten kijken. Combineer dat met een aalgladde verkoper met een insigne “Platinum salesman of year 2009″ en een gebrek aan kennis op electronica gebied mijnerzijds en je snapt wat er gebeurde. Het was My Friend dit en My Friend dat. Een 32″ werd een 42” flatscreen, de DVD werd een Blueray en de versterker iets van de buitencategorie. Maar ja, je bent er zelf bij en het spul glom allemaal erg mooi. Vooral op de Harmon Kardon digital receiver ben ik erg trots. Supergeil apparaat. Meer knopjes dan een spaceshuttle. En een handleiding die meer weegt dan het ding zelf.

Nou moeten al die apparaten ook nog op elkaar worden aangesloten. Volgens de verkoper moest dat met HDMI kabels. Had ik nog nooit van gehoord, maar dat klinkt logisch als alles HD is. Nou, doe er maar een paar van dan. WHAT THE FUCK? 80 pond per stuk? Nou vooruit, omdat ik zijn vriend was kreeg ik ze voor 40 pond per kabel. Ja maar dat vind ik nog steeds te veel! Een heel verhaal over hoe belangrijk goede kabels zijn voor de kwaliteit van beeld en geluid en je kan ze nog duurder krijgen en de gouden plugs zijn heel belangrijk zonder die kan je het net zo goed niet doen. My Friend. Nou, laat het verschil maar eens horen dan. Sorry, sinds kort hebben we geen testruimte meer. Mhhh. Nou ja, vooruit dan. Maar dan neem ik er twee in plaats van drie, zo dacht ik, en switch de ene kabel gewoon tussen DVD en TV uitgang. Goed, reken maar af, My Friend.

We zijn nu een paar maanden verder, en het is een supermooi systeem. Alleen dat geswitch met die kabels is irritant, en de versterker is er een beetje van in de war geraakt. Het kan niet meer automatisch selecteren op het juiste brongeluid. Dan toch maar een derde kabel kopen. Dit keer in een andere winkel, een soort plaatselijke Dixons. 70 pond alweer! Dat moet toch echt goedkoper kunnen, zei ik tegen de verkoper. Nee, dat kon echt niet, als ik ze vorige keer voor 40 had gekregen had ik echt heel veel geluk, kwaliteit heeft nou eenmaal een prijs. Niet gekocht dit keer; ik rook onraad.
Wat ik natuurlijk al veel eerder had moeten doen, was het opzoeken op internet. Ik vond een interessant forum waar iemand de vraag stelde of HDMI kabels inderdaad zo duur horen te zijn. Volgens een paar posters was dat dus keiharde oplichterij. Een digitaal signaal komt door of niet, er is helemaal geen sprake van kwaliteitsverschillen met nullen en enen. Zolang je bandwidth maar groot genoeg is. Een kabel van 2 pond doet dus exact hetzelfde als een kabel van 500 pond (ja serieus, je kan echt zo’n kabel voor 500 pond kopen. Is ie wel 10 m lang). Alleen verkopen winkels die goedkope kabels niet om de prijs hoog te houden. Op internet kan je ze echter wel voor een habbekrats krijgen.

Fuck, dat klonk toch wel logisch … er zaten nog wel wat tegenstanders op dat forum, die bij hoog en laag beweerden dat het wel veel uitmaakt. Maar dat bleken PR mensen te zijn bij electronica concerns. Mhhh, maar eens even een echte nerd expert bellen. Goede oude Joost. Volgens hem maakt het inderdaad niet uit. Nou, Joost geloof ik altijd, dus heb ik maar een kabeltje van een luttele £2.10 gekocht. Twee dagen later werd ie al bezorgd. Ik sluit hem aan … inderdaad geen enkel fucking verschil!

Ik ben dus gewoon voor 80 pond getild vorige keer. Terwijl me ook nog eens wordt voorgehouden dat ik korting kreeg. Grrrrrrrrr … dat is toch wel erg naar. Dat ik daar als technisch mens nog intrap ook. Doet mijn toch al niet zo hoge achting voor verkopers en PR idioten ook niet veel goed. Nou ja, voor iedereen die na mij glimmende spullen gaat aanschaffen: koop GEEN dure HDMI kabels voor geringe lengtes. En wat ga ik doen nu? Heb twee mogelijkheden:

  • Ik verkoop mijn kabels aan een of andere sukkel op EBay voor 70 pond.
  • Ga terug naar die winkel en wurg Mr Platinum Salesman met zijn eigen kabels.

Denk dat ik maar voor het laatste ga. En dan schreeuw ik de hele tijd “My Friend! My Friend!” in zijn gezicht. Naarling.

Hof in vervoering

Ik was in een nostalgische bui, die dag. Mijmerend over mijn lang vervlogen jeugd stapte ik de HMV binnen, op zoek naar de muziek die me door mijn adolescente jaren had gesleept.
Toen ik uiteindelijk met een stapeltje Supertramp, Iron Maiden en UFO in mijn handen stond, besloot ik dit hoge ouwe-lullen gehalte te compenseren met iets hedendaags. Lukraak een CD gepakt met een opvallende voorkant, aangeschreven als “Shoegazer Music”. Geen idee wat me er nou precies in aansprak, maar een uurtje later lag “23” van Blonde Redhead in mijn CD-speler.

BlondeDe eerste draaibeurt viel wat moeizaam; ondanks dat de muziek vrij zoet overkomt is het niet erg toegangelijk. Toch pakte iets me; een moeilijk te beschrijven spanning die vaker opvalt in albums die later monumentaal blijken te zijn. De tweede keer viel het kwartje al. Altijd een mooi moment als dat gebeurt met nieuwe muziek. Melodieen worden opeens vanzelfsprekend, arrangementen vouwen zich wagenwijd open, ritmes wisselen elkaar op precies de juiste momenten af. Alsof je de muziek kan lezen precies zoals de artiest het bedoeld heeft.
En daarna wil je elk nummer over en over horen, om telkens weer nieuwe dingen te ontdekken. Aparte geluidjes, onverwachte invalshoeken, doordachte teksten, heerlijk. Intussen ontvouwt zich een samenhang van ontluisterende schoonheid. Instantane vervoering op een klein chromen schijfje.

miseryNog geen week later een tweede CD van Blonde Redhead gekocht. Met de gevaarlijk pretentieuze titel “Misery is a butterfly”. Maar het klopt helemaal! Wat een verstilde schoonheid! Wat een mooie, ijl vervlogen productie! Wat een betoverende zanglijnen! Spannende gitaarloopjes. Rammelende pianootjes. Arrangementen met koebellen, raspen en hoornen. En dat zonder dat het te druk wordt, nergens klinkt een noot te veel. Prachtig, wat een zinnenprikkelende ontdekking. En dat praktisch uit het niets. Als dit “Shoegazers music” is, wil ik de rest van mijn leven naar mijn schoenpunten blijven staren.

Mijn favoriete nummers tot nu toe zijn “Dr Strangelove” en “SW”, beiden op “23”, en “Falling Man” en het titelnummer van “Misery is a Butterfly”. Oordeel zelf …

Hofs helden

Nou wist ik dat die Roger een aardig balletje kon slaan …

Mooiste punt ooit van de grootste sportman aller tijden.

Hof bangt hoofd

Vroeger, toen Hof nog een Hofje was, mocht ik graag eens een concertje pakken. Nu ben ik oud en heb ik daar weinig zin meer in. Muziek is meestal toch beter te pruimen in de comfortabele begrenzing van je eigen woonkamer, gespeeld over je uitgebalanceerde sound-system, met een biertje binnen handbereik in plaats van aan een drukke dure bar en zonder zanikende, hossende boeren om je heen.

Maar een mens moet uitzonderingen durven maken. En zeker eens mens woonachtig te Londen. Het leek me dat je hier niet met goed fatsoen geleefd kan hebben zonder een keer een muzikaal uitstapje te hebben gemaakt. En dus, toen de uitnodiging kwam om een concert van Alestorm te bezoeken, zei ik voor de verandering eens een keertje Ja.

Nou is Alestorm het ook wel waard. Een combinatie van Schotse folkmuziek en snoeiharde metal, met als thema piraterij. Het klinkt kinderachtig, piratenmuziek, en dat is het ergens ook, om nog maar te zwijgen over morele bezwaren, ik bedoel we gaan toch ook niet heroisch zitten doen over terroristen, en het parodoxaal genoeg wel perfect geaccepteerd is dat piraten leuk en gezellig zijn, sorry ik dwaal af, enfin, Alestorm’s muziek is dus zo aanstekelijk en het balanceert zo leuk op de grens tussen gimmick en serieus, dat dat hele piraterijgezeik me geen bal kon schelen, ik gewoon de stoute schoenen aantrok en voor het eerst in jaren weer eens opwachting maakte in een bedompt, overvol en stinkend hol waar ik anders nog geen houten poot binnen zou willen zetten. En waarvoor? Hiervoor!

En het was het waard. Wat een fucking geweldig concert! Nooit gedacht dat mijn vastgeroeste nekspiertjes nog tot dergelijke ritmische uitspattingen te bewegen waren. Uiteraard stond ik aan de zijkant, ik was nooit zo’n held in de moshpit, maar dat liet niet onverlet dat mijn hoofd de nodige snelle, verticale bewegingen maakte op de beukende ritmes die ten gehore werden gebracht. Mijn haar kreeg er fantoompijn van. En wat een sfeertje! Het is toch eigenlijk bizar dat metal concerten verreweg de beste sfeer kennen, geen aggresiviteit, geen opstootjes, iedereen leuk en gezellig, en dat voor een meute waarvan elk lid gemiddeld drie doorgezaagde lijken en zes bebloede doodshoofden op zijn of haar T-shirt heeft staan. Moet toch iets met het intelligentieniveau van de muziek te maken hebben. Of al die zogenaamd stoere metalheads zijn eigenlijk allemaal pussies, dat kan natuurlijk ook.

Maar de fantastische sfeer ten spijt, het was de muziek die het maakte. De voorman van Alestorm ziet eruit als Russell Brand op heroine, desondanks: wat een vent! Vol overgave spuwde hij zijn perfect gearticuleerde piratenrijmsels in de microfoon, zichzelf begeleidend op zo’n gitaarvormige keyboard waaruit hij de accordeon -en doedelzakpartijen toverde. Goed, toegegeven, echte doedelzakken waren nog cooler geweest maar je kan niet alles hebben. De ritmesectie was precies, snel, hard en afwisselend. Bijna perfecte overgangen in toch redelijk complexe muziek. De gitarist was zo’n typische jaren 80 vingervlugge wannabe-macho waarbij het aantal noten per seconde belangrijker is dan een goede melodie, maar who fucking cares. Hij deed het met zijn hart en het paste wonderwel in de frantische powerfolk die Alestorm speelt. Aldus werkte het ensemble in noodvaart tien even briljante songs af voor een laaiende zee van bangende hoofden. Kortom: ik ben een fan. Yarr yarr!

Ik ben te goed voor mijn publiek

Het is al eerder aan bod gekomen op dit blog: de onverzadigbare drang van ene W. Wong te R. om te lezen over alles wat met eten te maken heeft. Leeshonger zogezegd. En dat terwijl ze in het echte leven helemaal niets om eten geeft. Echt niet! Laat haar helemaal koud. Raar is dat toch!
In elk geval, toen ik vandaag in een quasi-komische bui besloot haar subtiele aanvraag van meer eetgericht leesvoer af te poeieren, had ik me moeten bedenken dat WW in haar eentje zo’n 99% van mijn blogverkeer voor haar rekening neemt. En de klant is koning tenslotte. Aldus presto: in soft-focus presenteer ik U wat er vandaag op mijn bordje lag.

Eat1

Prime cut pork and lamb Teriyaki style

Eat3

Steamed summer vegetables on a bed of glass noodles

Tiger prawns stewed in tamarind surprise

Tiger prawns stewed in tamarind surprise

Eat2

Accompanied by an easy but elegant Hardy Crest Cabernet-Shiraz 2008

Eat4

Lovingly assembled by Kesaya "Tom Yummy" Hofland