Maandelijks archief: december 2009

Mag ik ook wat zeggen?

Zo, en dan nu het woord aan de ster zelf. Micah kom er maar in:

WHEEEEEHHHHH-BLERGGGGHHH! WEEEEEEHHEEEEEEH (Ja, dank vader voor deze verheffende introductie. En U, waarde lezers en lezeressen, allemaal een zeer aangename middag toegewenst natuurlijk).

WAAHAHHHAAAAAAAA! WEHWEHWEH WAAAAAH! (Ik heb tot mijn grote genoegen mogen vernemen dat U met groot enthousiasme heeft gereageerd op het heuglijke feit van mijn geboorte).

EHR EHR EHR … WIIIIIIIIWAAAAAH WAH AAAAAAHHHHHHHHHHH URRE URRE BLAAAARG (Laat mij U zeggen, mijn eerste dagen op deze aardkloot waren niet bepaald voor herhaling vatbaar. Nog maar nauwelijks was ik bevrijd van mijn ovariaans confinement, of ik werd reeds in een nieuwe incarceratie geplaatst. Men had zelfs de euvele moed mijn glanzende kijkers af te dekken met een derderangs zonnebril, zogenaamd om ze te beschermen tegen de lichtstraling. Ik vraag U, indien deze straling daadwerkelijk zo schadelijk is, waarom mij eraan bloot stellen in de eerste plaats?  (mijn excuses voor dit anglicisme)).

WEEEH WAAHH WAHH WAAAAH WERGGGG AARG IEEEEEE wa wa wa WAAAAA (Ik zal U verder niet vervelen met het hoe en waarom van dit groot onrecht dat mijn persoon ten deel viel, maar er is mij verzekerd dat het allemaal niet om des keizers’ baard was. Daar moet ik dan maar vanuit gaan).

HI HIIEEEEE WAAAAAARRG HAAAAAAAAAAA WAAAA WAWA (Gelukkig kan ik deze episode van mijn leven nu  achter me laten en het vizier richten op de ongetwijfeld gebeurtenisvolle jaren die voor mij liggen. Zo bevind ik me nu in een alleraardigst onderkomen aan de zuidoever van de waterweg die men hier Thames pleegt te noemen).

Weeh (Mijn ouders hebben zich met volle moed op de opgave gestort mijn dagen als zuigeling zo soepel mogelijk te laten verlopen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar weinig vertrouwen in had toen ik hen voor het eerst aanschouwde na mijn afdaling, maar laat ik zo genereus zijn de mogelijkheid open te laten dat ik me wellicht in hun capaciteiten heb vergist. Ze laten natuurlijk wel eens een steekje vallen en het aangebodene eten is niet altijd van de buitencategorie, maar ze bedoelen het goed en ze hebben er zichtbaar plezier in. Althans, dat meen ik af te leiden uit hun primitieve uitingen tijdens onze interacties).

AHHHHHHHH WERGH WAWAWAWAAAAIIIIIIIIIII WAHHHHHAHH KRIIIIJJJJJJJJJJJS (Ik heb verder begrepen dat ik mijn nobele gelaatstrekken van mijn moeder heb meegekregen, een feit welk ik zeker niet betreur. Aangezien mijn vader ook graag een gedeelte van zijn genen in mij weerspiegeld wil zien, is hij nu naarstig op zoek naar aanverwante karaktertrekken. Zo heeft hij mij reeds blootgesteld aan een plezierig fenomeen welk hij introduceerde als “muziek”. Ik teken op uit zijn mond: ” Muziek goed voor kleine Micah. Jij daarvan leren”.  Ik moet mij sterk vergissen als hij daarmee niet poogt duidelijk te maken dat muzikale impulsen een gunstige invloed hebben op het neurologische ontwikkelingsproces in pasgeborenen).

AURGGHHH GIIIL WEEH WAAHH WIIIII WAAHAHAHAHHAHAHAHAH (Ik ben geneigd mijn verwekker gelijk te geven in deze. De eerste liederen die hij ten gehore bracht zijn van mijn bijna-naamgenoot en zeker niet onplezierig, alhoewel ik moet zeggen dat de homosexuele tendensen van de zanger bij tijd en wijlen op het randje van goede smaak balanceren. De muziek die mijn moeder aanbood was wat dat betreft al een stuk beter op mijn mannelijke inborst toegesneden. Maar ook hier een kleine kanttekening, namelijk dat het oeuvre van Jack Johnson toch beter tot zijn recht komt op een mooi tropisch strand in een land als Thailand. Mijn vader sloot de sessie af met een echt voltreffer: de serene klanken van Eels. Als dank heb ik daarna een uur mijn dichtgehouden om hen wat tijd te gunnen bij te komen. Maar niet te lang natuurlijk. Ze mochten  eens gaan denken dat dat een gewoonte kan worden.

BLARRG WEWAH HAR (En daarmee wil ik graag mijn eerste relaas tot een einde brengen. Ik hoop dat U er wat wijzer van bent geworden en ik zie U allemaal graag terug bij een volgende rendez-vous).

A week in the life

Micah Leendert Hofland (jullie mogen gewoon Micah Leendert The Hof Junior zeggen hoor) is alweer een weekje oud. Een week die hij helaas voornamelijk in een lichtbad heeft doorgebracht. Zijn geboorte verliep vrij vlekkeloos, alhoewel je dat beter bij Kesaya kan navragen. Nadat hij was opgelapt leek alles prima in orde. 3760 gram zwaar, 56 cm lang (inderdaad, het is een beetje een spriet, verrassend), alle reflexjes in orde, hartslag uit het boekje en met de stembanden ook niks mis. We hadden dan ook verwacht binnen een dag weer terug naar huis te kunnen.

Kesaya en het kind werden eerst naar een schitterende kamer gebracht met uitzicht op Micahs toekomstige kantoor. Er zijn slechtere plekken denkbaar om op de wereld te komen, nietwaar? Terwijl Kesaya wat probeerde bij te komen van de geleverde inspanningen, werden er verdere testen gedaan op de baby. En helaas: het bleek allemaal niet 100% in orde. Micahtje werd een beetje geel. Op zich is dat niet heel erg, het komt vrij vaak voor en heeft te maken met de afbraak van rode bloedlichaampjes. Als dat te snel gaat, hopen de afvalstoffen (bilirubin) zich op in het bloed en dat kan zuurstofarmoede veroorzaken in organen. Ik weet het Nederlandse woord hiervoor niet, maar in het Engels heet het jaundice. Het is gelukkig vrij makkelijk op te lossen met licht therapie, maar dat betekent wel dat Micah een paar dagen in een afgesloten lichtbad moest doorbrengen. Dat vond ie niet heel comfortabel, aan zijn veelvuldig ten gehore gebrachte reacties te oordelen …

De onderliggende oorzaak van jaundice is meestal onschuldig. Babies breken hun eigen bloedcellen na de geboorte direct af en verwisselen ze voor nieuwe die meer op het leven buiten de baarmoeder zijn afgesteld. Dat proces kan slecht afgesteld zijn en dan treedt dus jaundice op. In ons geval was er echter reden om aan te nemen dat er een ernstigere oorzaak was: de afwijking G6PD, die Fransje ook heeft. Dit is een genetische, erfelijke afwijking die het afbraakproces van rode bloedlichaampjes verstoort. In ernstige vorm kan dit aenemische schok veroorzaken en blijvende schade aan de hersenen. In de mildste vorm mag de patient geen bonen en aspirine eten (dat heeft Fransje nu dus). Een derde oorzaak kan zijn een ongelukkige combinatie van bloedgroepen van de moeder en vader. Als de baby vader’s bloedgroep erft, moeten de paar bloedcellen van de moeder die nog in het bloed zitten extra worden afgebroken en dat veroorzaakt dan die ophoping van bilirubin. Dit is vrij onschuldig zolang het maar tijdig wordt ontdekt en er maatregelen worden genomen.

Na 5 onzekere dagen en een hoop bloedprikken die niet allemaal even enthousiast door de patient werden ontvangen, kwam het verlossende antwoord. Micahtje heeft wel G6PD, maar dat was niet de belangrijkste oorzaak van de jaundice. Dat bleek de combinatie van bloedgroepen te zijn. Toen alles in het bloed weer redelijk in orde was, mocht Micah zijn lichtbak verlaten en konden we eindelijk naar huis. We moeten echter blijven oppassen voor die G6PD, al is het waarschijnlijk niet ernstig. Maffe naam voor een afwijking trouwens: G6PD. Maar ja, ik weet ook geen betere moet ik eerlijk bekennen.

En nu zijn we dus weer thuis. Leuk hoor, een echt gezinnetje op de bank. De eerste nacht was echter “even wennen”. Of Micah is super hongerig of hij is nog niet zo goed in zijn tepeltje leegeten. Het gekrijt ging door tot in de vroege uurtjes. Of hij is een nachtmens, zoals zijn vader. Dat mag, maar dan moet je dat gewoon zeggen natuurlijk. Overdag is ie heel lief gelukkig. En schattig, charmant en knap. En als ik dat zeg, dan is dat zo natuurlijk he. Kom op, jullie kennen mij. Ik zou de eerste zijn om toe te geven dat mijn kind ontoonbaar zou zijn. Maar dat is ie dus niet. Integendeel zelfs. Kijk, hier is ie nog een keer. Met zijn allereerste Sinterklaas kadootje ooit!

Dit is hem dan!

Micah Leendert Hofland

Geboren donderdag 3 december 06:31 in London. Onder de rook van de Big Ben.

Hier de trotse moeder en dito vader.