Maandelijks archief: februari 2010

Zo is het vast gegaan

“… Hallo? … met Rasmusen …”
“Halloooo Anders! Met Maxime!”
“Euh wie? Maxim het mannenblad? Sorry ik doe op dit moment geen interviews.”
“Nee hahahahaha. Altijd grappen maken die Anders. Dit is Maxime, vanuit Nederland. Maxime Verhagen! ”
“Oh … oh wacht, ja natuurlijk. Okee. Eh, wat is er?”
“Nou, ik heb goed nieuws voor je makker. Wij blijven in Afghanistan! Wij wel! Zo zijn we, de Hollanders.”
“Oh okay. Nou, euh dat is goed nieuws zullen we maar zeggen. Maar is dit niet wat vroeg? Los van het feit dat het nu 3 uur in de nacht is, …”
“Ja, ik dacht: die Anders wil vast weten hoe de vlag erbij hangt. Dus ik denk, kom ik laat hem niet langer in spanning!”
“Oh. Dat wordt gewaardeerd Maxime, maar euh … jullie hoeven nog niet toe te zeggen bedoel ik eigenlijk. Ik had eigenlijk begrepen dat er nog niets zeker was bij jullie …”
“Nee nee, alles is zeker. Geen probleem. Hahahaha stel je voor.”
“Hadden jullie dan geen afspraak met jullie coalitiepartijen? Er zou toch eerst naar andere opties worden gekeken voor het verlengen van de missie zou worden toegezegd?”
“Neee … ja … nee kijk, dat ZOUDEN we inderdaad bespreken. Maar de ministerraad beslist, en die willen allemaal dolgraag blijven. Ook die van die andere partijen. Dus eh … ja, wij blijven dus!”
“Oh. Nou mooi dan. Ik zal er voor de zekerheid een brief over sturen. Dag Maxime.”
“Hahaha dat hoeft niet hoor Anders, we kunnen … oh. Opgehangen. Nou ja, druk natuurlijk die man. Pomtiedomtiedom.”

“Hallo, hier met Maxime.”
“Ja Maxime, hier met Anders Rasmusen. Zeg, wat is dat nou, ik krijg net te horen dat …”
“Hallooooo Anders! Wat leuk dat je belt! Alles goed?”
“Jaja alles goed, maar ik hoor dus net dat er in jullie regering …”
“Jajaja alles in orde hier. Iedereen akkoord. Geen probleem. Hahahaha. Anders nog iets, Anders?”
“Nee, wacht even. Ik begrijp dat er helemaal geen akkoord is. Jullie zouden eerst alles met jullie coalitiegenoten bespreken en dan pas beslissen. Ik hoor dat de leider van een van hun, ene Wouter Wood, niet helemaal blij hiermee is.”
“Ach ja, die Wouter, dat is een beetje een grappenmaker. Hahahaha. Meent ie allemaal niet zo. En we gaan heus nog wel praten. Maar blijven doen we! Weet je wat! We sturen er zelfs nog wat soldaten bij. 10,000. Is dat genoeg denk je?”
“Pardon? Lijkt je dat verstandig Maxime? Dat kan je me toch zomaar niet over Skype beloven? Hebben jullie wel 10,000 soldaten in dat landje van jullie?”
“Jajaja hebben we wel. Anders sturen we wel wat kutmarokkaantjes met taakstraf. Daar hebben we er toch al genoeg van. Hahaha het mes snijdt aan twee kanten, zoals we dat hier zeggen.”
“Mhhhh … maar euh die Wouter dan? Die zegt dat in de vorige verkiezingsperiode was afgesproken dat jullie niet zomaar zouden verlengen?”
“Die Wouter toch. Hahaha vergeef hem hij is soms wat naief. Dat was net na een verkiezingsperiode. Iedereen weet toch dat je je niet aan afspraken gemaakt in verkiezingstijd hoeft te houden? En in zo’n twee jaar daarna? Hahaha daar trapt ie elke keer weer in, die domoor. Verder is het een aardige man hoor.”
“Er zijn dus geen interne problemen? Jullie kunnen er nog even over denken hoor, geen probleem.”
“Nee nee hoeft allemaal niet, dank je wel. Geen interne problemen, zeker niet met Wouter. Nee onze coalitie is als een huwelijk! Stabiel als een rots!”
“Mhhh nou ja jullie doen maar. Maar jullie blijven dus zeker?”
“Nee ja ab-so-luut. Voldongen feit. Beschouw het als al gebeurd.”
“Goed. Dag Maxime. En oh ja, volgende keer niet meer in de nacht bellen he?”
“Nee hoor Anders, ik zal … Oh. Zeker weer druk.”

“Dit is het antwoordapparaat van Maxime Verhagen. Als U van de NAVO belt, ik ben momenteel niet …”
“Lul niet Maxime! Ik weet dat je er bent. Ik hoor je door de hoorn snuiven!”
“Hal … hallo Anders! Wat een verrassing! Ik kom net binnen, wat …”
“Wat is er daar in Godsnaam bij jullie aan de hand? Jullie hadden toch afspraken gemaakt? Nu lijkt het alsof die hele coalitie van jullie op omvallen staat. Lekker stabiel huwelijk!”
“Oh nou … dat lijkt maar zo hoor. Hahahaha. Gewoon wat partijpolitiek. Intern staan alle neuzen dezelfde kant op. Dat van die 10,000 marokkaantjes kan ik misschien toch niet helemaal beloven, maar verder no problemos!”
“Maxime lul niet! Het staat in alle kranten bij jullie, en het komt zelfs op BBC World News. Normaal komt julie land alleen op TV als het overstroomt! Er is duidelijk geen enkel akkoord! Wat gaan jullie hier aan doen?”
“Maar we hebben al wat gedaan! Wouter mag van ons niet meer in het openbaar voorrekenen dat er geen kamermeerderheid voor het besluit is.”
“Huh? Wat heeft dat nou voor zin? Iedereen daar kan toch zelf ook narekenen dat dat niet zo is? Daar hebben ze hem toch niet voor nodig?”
“Hahahaha nee hoor dat kunnen er maar weinig. Daar heeft 30 jaar beleid van onze partij wel zorg voor gedragen.”
“En dan nu? Jullie coalitiegenoten moeten toch duidelijkheid hebben zou ik denken. Wat ga je tegen hen zeggen?”
“Oh maak je zorgen Anders. Ik ken Wouter, die is voor rede vatbar. Ik zeg hem gewoon dat er nog niets besloten is en dat we dus niets hoeven te bespreken nu.”
“Ehrm … MAxime, ik weet niet hoe jullie daarover denken, maar bij mij heet dat liegen.”
“Nee nee dat is niet liegen. Dat mogen wij Christenen niet he, dus kan het nooit liegen zijn natuurlijk. Dat is logisch. Hahahaha. Die anders. Liegen. Hahahaha.”
“Mhh ik ben allerminst overtuigd. Vertel die Wouter de waarheid en spreek het dan nog eens goed uit. Een crisis bij een bondgenoot is het laatste wat we nu willen. Dag Maxime!”
“Da … dag And … Ohhhhh. Mmh … misschien moet ik voor de zekerheid even gaan biechten. Kan het nog? Ja, nog net voor zessen. Mooi. Pomtiedomtiedom…”

“Met Anders Rasmussen.”
“Anders, met Maxime hier! Je gelooft het niet, maar weet je wat die ongelovelijke huichelende arbeider van een Wouter nou heeft gedaan? HIJ HEEF HET VERTELD!”
“Wat verteld?”
“Hij heeft aan iedereen verteld dat we ons niet aan de afspraken hebben gehouden. Terwijl we nog wel ZO hadden afgesproken dat hij dat niet zou doen. Gemeen he? Zo zie je maar, Anders, met wie we hier moeten werken. Geen moraal, die socialisten! Bah. Maar die troepen krijg je toch hoor. Al kom ik ze persoonlijk brengen. Zeg, moeten het perse soldaten of marokkanen zijn? We hebben ook nog wel een paar honderd enthousiaste Molukkers in de aanbieding. Die zijn erg ervaren in het bevechten van militante moslims. Anders? Anders? ANDERS???”

Advertenties

Filmster

Hier Micah weer. Mama zegt dat ik filmster moet worden, en daar ben ik het helemaal mee eens. De vraag is alleen: welk genre? Horror misschien? Kunnen we altijd proberen natuurlijk. We hebben een trailer opgenomen voor “Attack of the 40-feet monster piggy”. Kijk hoe ik mijn tegenspeler er compleet uit-acteer!

Okay okay het script is bijzonder matig, maar ja wat wil je, dat heeft mijn vader geschreven.

Misschien kom ik meer tot mijn recht in een … euh … volwassener soort films? Het talent heb ik ervoor, dat is zeker! Maar of ik er later nog zo trots op zal zijn …

Mijn beurt weer

Tijd om dat narcistische geneuzel van mijn vader eens te onderbreken voor iets wat echt boeit: me, moi, Miiiiiicah!
Jullie hebben vast al vernomen dat ik momenteel een toernee door mijn moederland aan het maken ben. Maar daar over volgende keer meer; ik dacht dat jullie voor nu wel een fotogallerijtje zouden waarderen.

We beginnen met een sfeervol zelfportret. Met daarop uiteraard mijn karakteristieke glimlach. De lach waar ik nog vele meisjes mee zal gaan strikken. Voor zuiver platonische relaties dan he! Kom zeg, wat denken jullie wel niet. Meisjes: bah!

Het lijkt hier misschien dat ik de vervelende baby uithang, maar niets is minder waar. De oplettende lezer heeft natuurlijk allang gezien dat ik hier mijn laatste filosofische verhandeling overpeins: Vocato ergo sum (Ik krijs dus ik besta).

Mijn ouders zijn een beetje sloom, dus is het altijd goed om gelijkgestemde geesten te ontmoeten. Zo had ik vorige week Alex op bezoek, de eerstgeborene van Matthijs en Sue. Zijn origine is Nederlands / Brits. Een wereldburger, net als ik dus.
Een paar weken daarvoor, toen we in Nederland waren, sprak ik nog met Laila en Tamar. Zij zijn de dochters van Petra en Peter (volgens mijn vader “de Peetjes”, maar dat vind ik zo vreselijk ordinair klinken). Enfin, het was gezellig vertoeven met de dames.
Een leuk weetje: al onze papa’s zitten samen in een club. Wij besloten daarom ook maar een club op te richten, dat leek ons wel zo ludiek. Helaas zijn we niet ver gekomen. Alex en ik wilde er een “Alleen voor Heeren” club van maken, maar toen dreigden Laila en Tamar ons aan te klagen onder de nieuwe Britse equality law. Schokkend, zeg ik. Wat willen die vrouwen hierna, stemrecht soms?

Mooi is dat. Ik moest die laatste opmerking van mama terugnemen, anders zou ik een pak op de broek krijgen. Het is toch maar belabberd gesteld met de vrijheid van meningsuiting in dit gezin …

We sluiten af met een foto zoals ik die graag zie. Hier komt mijn bescheiden persoontje goed tot zijn recht. Kijk hoe treffend die jeugdige inborst en dat rauwe masculiene voorkomen combineren in een … in een … een ROZE emmer??? Wel potvolperen-nog-an-toe! Zo bedoelde ik het niet, toen ik zei meisjes bah! Wat zijn ze aan het denken, die ouders van mij!  Voor straf drie weken geen doorslapen!

Tijden veranderen

Terug in ons geliefde Thailand. Lekker hoor, maar een beetje anders is  het wel:

Zucht. Was het maar weer zomer 2007. En ik in Baku …

(Voor Micah, mocht je dit ooit nog eens uit een stoffig internetarchief opdiepen: GRAPJE! Papa meent het niet (helemaal …) )

(Voor Kesaya, mocht je dit ooit lezen: Schat, ik zei je toch dat die cursus Nederlands geen goed idee was. Nu moet ik in Duits gaan schrijven …)

De satire voorbij

Kennen jullie Sarah Palin nog? De anti-Hof? Gods’s geschenk aan komedianten de wereld over? Lachen was dat he? Een onuitputtelijke bron van vermaak, oeverloos ook, voor een ieder die het fijnere absurdisme in de Amerikaanse politiek weet te waarderen.

Welnu, er is slecht nieuws. Het is uit met de pret. Sarah heeft een meesterzet gedaan: ze heeft zichzelf boven alle spot weten te verheffen. Ze is de satire voorbij. Niemand ter wereld, geen columnist, stand-up komiek, politiek commentator, geen Saturday Night Live, Hans Teeuwen, PZ Myers, wie dan ook, kan ooit iets lachwekkenders verzinnen dan wat ze zichzelf nu heeft aangedaan.

En wat is dat dan wel? Ze heeft een interview gegeven. Blijkbaar een heeeeel moeilijk interview. Want ze kon het niet helemaal zonder hulp af. Als een kind uit groep drie schreef ze daarom wat trefwoorden op haar handpalm zodat ze af en toe even kon spieken. Echt, je zou dit al niet geloven, maar het wordt erger. Wat waren die trefwoorden namelijk dan wel? Het waren er 6. Of eigenlijk waren het 3 begrippen. Welke 3 prangende vraagstukken waren voor Sarah zo belangrijk dat ze ze absoluut niet kon vergeten? Hier komen ze (vertaald uit het Republikeins)):

Energie

Budget Belastingverlaging

Amerikaanse moed erin houden

What the fuck! En dan ook nog een woord doorstrepen! Dit is toch alle waanzin ver, ver voorbij? Ik stel me voor dat ik een lezing moet houden op een congres. Ik ga een lastig praatje houden voor een gehoor van olie- en gas consultants, en ik schrijf op mijn hand: Boortorens, Water Golven en Rekenen. Zo, dat zal ze even goed bezighouden, die mannen van BP en Shell!

Maar het wordt nog mooier. Op het Amerikaanse internet zijn de Republikeinen al uitvluchten aan het verzinnen om dit debacle goed te praten. Of ze het zelf nou geloven of niet, daar komen we denk ik nooit achter. Je kan dergelijke lui immers per definitie niet overschatten. Maar als ze dan de volgende dingen gaan roepen, dan vrees ik toch het ergste. Hier kan geen satire meer tegenop.

I’m impressed. 45 minutes with 6—1 word cues…..amazing

Miin liin tennis machine

Specially for the non-Dutchies reading this blog, here’s a translation of the last post. And now stop complaining about our beautiful language!

Because the novelty of Micah has worn off by now, we decided to get ourselves a new gadget. Produce some new offspring already is a bit far-fetched even by our standards, so the choice fell on a brand new Wii.
That is some awesome toy! Very nicely done by these Nintendo chaps. Here you can see our virtual aliases, which you call Miis in Wii speak. From left to right: Hof Himself, Mrs Hof and little Miicah. Indeed, they are not as ravishing as the flesh-and-blood Hofs, but hey why bother. As long as they play their tennis well.

Kes proved to be a real natural talent on the court. Soon she was hitting the balls all over the place and she managed to beat our nerdy opponents Ben and Hakim. Look at her graceful battering, even the Fed Express could learn something from that! We shall invite him over to our home for a free tennis clinic. He will appreciate that, I’m sure. He could start winning trophies, you know.

Laten we elkaar een Miitje noemen

De nieuwigheid van Micah is er nu ook wel vanaf, dus besloten we maar weer een nieuw hebbedingetje aan te schaffen. En om nu alweer een nieuwe baby te produceren gaat ook wat ver, dus is de keuze is gevallen op een Wii.
Leuk speelgoed hoor! Heel erg cool gedaan van Nintendo. Hier zien jullie onze virtuele alter-egos, ook wel Miis genoemd in Wii-taal. Van links naar rechts Hof Himself, Mrs Hof and Miicah. Inderdaad, ze zijn niet zo razend knap als de echte Hofs maar dat mag de pret niet drukken. Als ze maar kunnen tennissen.

Kes bleek een natuurlijk talent op de tennisbaan te zijn. Al gauw had ze de slag te pakken en wist als eerste van ons onze nerdy tegenstanders ben en Hakim te verslaan. Kijk eens naar haar sierlijke gemep, daar kan de Fed Express nog een puntje aan zuigen. We zullen hem eens uitnodigen voor een gratis clinic bij ons thuis. Dat zal ie waarderen, onze Roger. Gaat ie misschien nog eens dingen winnen.