Maandelijks archief: maart 2010

Karma Police

Zoals ik al eerder schreef, het is toch allemaal te ironisch voor woorden. Je komt naar Thailand met het doel je gezinnetje compleet te krijgen en je keert alleen terug. Vrij dramatisch moment vandaag: Kesaya en Micah op de taxi naar haar geboortedorp gezet. Fransje zit bij zijn grootouders in HatYai en snapt niet wat er nou precies is misgegaan. Ik zit alleen in Bangkok en ik snap het ook niet. Een soort mini-diaspora …

Zometeen vlieg ik terug naar London. Een heel naar en onnatuurlijk gevoel om je vrouw en kind achter te laten, maar het kan even niet anders. Alhoewel ik smacht naar mijn eigen huisje zie ik er ook als een berg tegenop. Ik vermoed namelijk nog meer problemen daar: rekeningen die betaald hadden moeten worden, telefoon afgesneden vanwege een betaling die geblokkeerd werd door de bank, dat gezeik met het rijbewijs, de promotie naar Dubai waar ik op dit moment helemaal geen zin in heb … Komt nog bij dat we bang zijn dat ons huis is leeggeroofd. De vorige keer dat we van vakantie terugkwamen, was mijn fiets gejat. Nu zijn we bijna 7 weken weggeweest en de portiekdeur is vaker open dan op slot. Irreele angst misschien, maar met zo’n vrije val in ons geluk is alles mogelijk.

Kesaya heeft intussen haar visum aangevraagd, dus nu is het gewoon afwachten. Wie weet zijn we over een weekje weer herenigd, misschien ook niet. Ik was in elk geval redelijk van mijn stuk vandaag. De taxi met Kes en Micah reed weg, en daar stond ik dan alleen. Hoe is dit toch mogelijk? Ligt dit aan ons? Hadden we dit ergens  kunnen voorkomen? Moet ik de taxi achterna rennen, zoals in films, en dan ook  hier blijven?
Ik had wat zielezoekerij nodig. Ik besloot een voettocht te maken door het meer alledaagse Bangkok. Einddoel: Wat Arun, de majesteueuze tempel aan de overkant van de rivier. MP3speler op met het meer duistere werk van Radiohead, een traantje weggepinkt en lopen maar.

God, wat heeft me dat goed gedaan. Even alles relativeren. Een blik op een dakloze man wiens bezit bestond uit een doekje om zijn middel en een tros rotte bananen, en ik kwam weer uit mijn trance van zelfmedelijden. Goed, het is allemaal vrij naar wat er allemaal gebeurt, maar wel in perspectief blijven zien natuurlijk. Ik maak me zorgen over een paar weken mijn gezin niet zien; die man heeft zijn hele gezin misschien al lang verloren. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik me zorgen maak over een TV die mogelijk is gejat. En zitten miemelen over een promotie die even niet uitkomt is natuurlijk al helemaal absurd als er miljoenen mensen op straat moeten slapen. Ik moet ophouden mezelf te zien als karma’s eigen Job, de rug rechten en denken aan de positieve dingen. Wat te denken van:

– Ik ben 5 kilo afgevallen! Yaaaaay! Want niets zegt perfect figuurtje als 7 weken diarree en stress!
– Wie weet heeft Eelco wel zijn ware liefde gevonden. Hij is in elk geval dolgelukkig met zijn Pow. En Kesaya en ik hebben hen aan elkaar voorgesteld: bonus punten voor de Hofs!
– ehrm .. ehrm … iets positiefs … Ja! Ik kan nu dagenlang computerspelletjes spelen! En bier drinken met collegas na werktijd! En lekker de hele nacht doorslapen zonder gejengel! Joehoe!
– De wet van behoud van geluk: we hebben nu vast alle pech voor 5 jaar opgebruikt. Blijf bij mij in de buurt lezertjes, er gaan mooie dingen gebeuren de komende tijd!

Maar wat misschien het positiefste is van alles, is het feit dat Fransje is ontdooid. Die paar dagen dat we als voltallig gezinnetje functioneerden waren erg, erg mooi. Ontroerend zelfs. Ja, daar ga ik gewoon onbeschaamd sentimenteel over zitten doen; mijn vaderlijke neigingen zijn helemaal los. Kijk eens naar onderstaande foto; de eerste die ooit is gemaakt van de voltallige clan. Let op Fransjes houding, met die arm die de andere arm achter zijn rug vastpakt. Dat heeft hij van mij gekopieerd. Geweldig toch? Fransje, nog even geduld: we komen je snel ophalen. Geen achterlijke ambtenaar of nare wet gaat ons nog tegenhouden. Voor het eind van dit jaar zijn de Hofs compleet!

Advertenties

Hof heeft hoop!

Eindelijk, eindelijk, EINDELIJK een keertje een beetje goed nieuws!  Ik was naar het internetcafe gekomen om een post te schrijven over de dingen die wel goed gaan in de wereld (Healthcare in de VS, val van het CDA in de peilingen, Ajax weer terug in de titelrace), zodat ik mijn belofte kon waarmaken om weer eens wat positiefs te schrijven. Wat blijkt: dat hoeft niet meer! Obama, Balkellende en Martin Jol kunnen even wachten, want ik heb zojuist eindelijk een antwoord gekregen van de Engelse ambassade.

We waren maar wat nerveus over dat antwoord. Ondanks dat we er elke dag over gebeld en gemaild hadden, wilden we ergens helemaal niet weten wat het antwoord zou zijn. Wat doe je immers als ze hun poot stijf houden en botweg zeggen: “Jammer dan, je zoekt het maar uit!”? Kesaya was vandaag zelfs zo zenuwachtig dat toen ze ons traditionele aansporingtelefoontje pleegde naar Caroline (direct de visum afdeling bellen mag namelijk niet meer) en ze per ongeluk iemand van diezelfde visum afdeling aan de lijn kreeg, ze prompt weer ophing. Ik kon het me wel voorstellen van de arme schat, maar toen zonk de moed me echt in de sandalen. We besloten dat Kesaya maar gewoon een heel nieuw visum zou moeten aanvragen en dat ik alleen terug naar London zou reizen. Micah zou dan afhankelijk van het inentingenschema met mij meegaan of bij zijn moeder blijven. Kutoplossing, maar we wisten even niets anders. De ambassade leek ons gewoon te gijzelen in hun stoicijnse stilte-bombardement.

Maar nu dus! Ik heb net een email ontvangen waarin de visum afdeling excuses aanbiedt voor wat er gebeurd is, en ons sommeert direct een nieuwe visumaanvraag te doen. Die zal dan vervolgens in een spoedtraject worden behandeld, dus met voorkeur. Zolang we maar kunnen bewijzen dat we al in London wonen. Laten we dat nou toevallig nog kunnen ook! Jajaja, jullie mogen de Hof maar een rare kerel vinden soms, en zeker als jullie horen dat ie met een gasrekening in zijn koffer op vakantie gaat, maar ja: soms bedriegt je voorgevoel je niet. Leve de gasrekening!
(Voor wie mijn cynisme op dit punt ontgaat: lees mijn relaas Idioten, onder het kopje “2. Going to the Doctor for Dummies”).

Dus ja. Mooi. Progressie! We zijn er nog niet natuurlijk. Normaal duurt die visumaanvraag 6 weken, met zo’n spoedtraject zal het nu ook niet opeens twee dagen worden. En we moeten nog een vlucht zien te krijgen. Onze vliegtuigmaatschappij zat voor heel Maart vol zeiden ze. Maar we houden goede hoop: wie weet komen er plekjes vrij. Cynicusmode weer aan: er zijn vast nog wel meer stumperds het slachtoffer geworden van de achterlijkheid van de hedendaagse visum procedures.
En dat brengt me bij mijn laatste punt vandaag. Als ik oudere expats mag geloven, was het tot de jaren 80 veel soepeler en beter geregeld met visa en paspoorten. Je kon veel vrijer de wereld over reizen, je ergens vestigen en je gezin meenemen. Dat dat allemaal veranderd is, is toch in de eerste plaats te danken aan de rechts-populistische randdebielen die het politieke debat hebben gekaapt. Dus mocht je gevoelig zijn voor dergelijke praat, denk dan als je straks in het stemhokje staat nog even terug aan ons geval. Ik denk ik zeg het maar even …

My descent into madness

Ik zou willen dat ik goed nieuws te melden heb, maar helaas: de narigheid draait op volle toeren door. Omdat Micah en ik intussen al een maand in Thailand zijn, moeten we onze Thaise visa laten verlengen. Plus boetes betalen voor elke dag dat we langer blijven. Erg vervelend, maar er valt niet onderuit te komen. Dus heb ik dat vandaag maar geregeld. Je bent op vakantie of niet tenslotte …

In de ochtend probeerde ik het nog, tegen beter weten in, door de desbetreffende instantie te bellen en naar de regels te vragen. Er werd niet opgenomen. Dan maar de taxi gepakt naar het bureau in Pattaya (we logeren daar bij vrienden) en persoonlijk om opheldering vragen.
Ik kwam terecht in een klein donker hol, waar ongeveer 100 oude, ingezakte en roodverbrande Duitsers, Denen en Fransen morrend aan het wachten waren op wat komen ging. Goed voorteken, daar hou ik van! Aan de receptie liet ik het woord baby vallen en dat hielp. Een Amerikaanse man in dienst van de immigratiedienst kon me wel even direct uitleggen hoe het zat. Wat blijkt? Een meevaller! Eindelijk! Micah kan blijven zolang ie wil want als baby is ie niet rechtsprakelijk. Dus geen zorgen daar.
Voor papa, daarentegen, lag de zaak anders. Ik moest 1900 baht betalen om een week langer te kunnen blijven, plus 500 baht boete voor elke dag die ik tot nu toe langer was gebleven. Dat waren er 4, volgens de Amerikaan. Het alternatief is de bus pakken naar Cambodja en dan het land weer opnieuw inkomen. Kost hetzelfde maar dan is het visa voor een maand geldig.

Ik koos voor de de verlenging van een week, die ter plekke kon worden geregeld. Slechts 3 uurtjes wachten scheidden mij van mijn stempel. Wat ben je op zo’n moment ontzettend blij met computerspelletjes op je telefoon! Eindelijk aan de beurt, en er werd me verteld dat ik voor 6 dagen moest betalen ipv 4. Dat klopt niet met wat me eerder is verteld, zei ik, dus vraag dat even na. Maar ja, in elk land gaan alleen de grootste zinloze gefrusteerde idioten bij een dergelijke instelling werken, en Thailand is daarop bepaald geen uitzondering. Het varkenshoofd zei dat ik moest betalen anders zocht ik het maar uit. Dat deed ik dan maar.
Mijn geld en paspoort werden daarop naar de volgende eencellige geschoven, die er nog eens naar keek. Vier dagen, zei die. Mooi, ga maar met je collega uitvechten! Dat deed ie vervolgens. Het zal een intellectueel gevecht op hoog niveau zijn geweest, maar uiteindelijk trok ik dan toch nog aan het kortste eind. Uiteraard. 1000 baht laten ze niet liggen. Nou goed, kom op met mijn paspoort en het visum. En die kreeg ik dus, en wat staat er op?

“For applicant Mr Echtgenoot Hofland”

Grrrrrr … overnieuw maar weer. Dat duurde gelukkig maar 10 minuten of zo, maar daarna moest het wisselgeld nog worden afgegeven door een derde ameube, weer een loketje verderop. En dat kostte vervolgens nog een uur. Toen vrijwel iedereen het pand al had verlaten kon ik ook naar huis. Maar wel tig zinloze stempels in mijn paspoort rijker.

(Achteraf denk ik dat de verwarring met die 4 en 6 dagen komt vanwege de maand Februarie. Een toeristenvisum is een maand +1 dag geldig, maar nergens staat de definitie van een maand beschreven. Blijkbaar is het een kalendermaand verder en dan wordt de cijfer van de datum met 1 verhoogd. En niet 30 dagen plus 1, zoals die anderen dachten. Komt nog bij dat de stempel van mijn visum precies over een ander heenvalt zodat de datum nauwelijks te lezen valt. Als je in Februarie een visum koopt, kan je dus 3 dagen korter blijven dan in December (jajaja schrikkeljaar). Als dan toch alles tegenzit, dan ook in de miniemste details natuurlijk).

Volgende keer een leuk, gezellig en positief verhaal over dingen die meezitten. Ik hoop dat dat voor het jaar 2014 zal zijn.

Update

De huidige stand van zaken is er niet heel veel rooskleuriger op geworden. We zitten nog steeds vast in Bangkok, zonder noemenswaardige doorbraak vooralsnog. Maar laat ik voor de verandering positief beginnen: we zitten in een prima hotel, een mooi groot luxe service appartement voor een vriendenprijsje. Kesaya’s Marriott contacten blijken goud waard te zijn. En Eelco is er! Dat geeft gelukkig de nodige afleiding, anders waren we knettergestoord geworden.

Elke dag bel ik twee keer de ambassade om te vragen of onze zaak al in behandeling is genomen. Helaas staat de Visa Section niemand meer ter woord; het telefoonmenu is veranderd en laat weten dat het niet meer mogelijk is om met medewerkers te communiceren of langs te gaan. Visa aanvragen moeten via de externe agency worden geregeld en zullen 4 tot 6 weken in beslag nemen. Wat dat betreft is onze situatie dus verergerd.
Gelukkig was iemand bij de Home Office in Engeland me zo vriendelijk een direct nummer te geven van iemand in de ambassade. Een Britse vrouw, Caroline geheten, die me in tegenstelling tot de hufterige klerken wel vriendelijk te woord staat. Helaas blijkt ze tot nu vrij ineffectief. Ze weet intussen wie we zijn en hoe het zit, maar ze komt niet verder dan beloven dat ze de klerken op de Visa Section zal aansporen om mijn brief door te geven aan hun manager zodat die actie kan ondernemen. Elke dag wordt gezegd dat we opgebeld zullen worden om te horen wat er nu verder gaat gebeuren. Intussen is het niet raadzaam om het nieuwe visum aan te vragen want dat zou de zaak alleen maar kunnen verwarren.
We wachten nu dus al 5 dagen. Ik heb een misselijkmakend vermoeden dat die klerken expres die brief niet doorgeven aan hogergeplaatsten, uit angst voor represailles vanwege hun geblunder.

Wel zijn we de voorbereidingen voor een eventuele nieuwe visumaanvraag aan het treffen. Dat is ook niet bepaald een feest. Documenten moeten worden gemaild, gescand, gefaxed en ondertekend terwijl de computer apparatuur in ons hotel helaas niet echt goed is. Ook moest Kesaya een nieuwe tuberculose test doen, wat ook alweer anderhalve dag en een hoop geregel kostte.
Alle hulde voor mijn werkgever trouwens, die ons binnen een dag na het slechte nieuws al voorzien had van een paar benodigde documenten. En bovendien zelf rondgebeld had in Engeland om support voor onze zaak te krijgen. Het heeft helaas niets uitgemaakt maar het gebaar wordt erg gewaardeerd.

De ambassade is vandaag al om 1 uur dicht gegaan voor het weekend, dus we kunnen nu twee-en-een-halve dag niets meer doen. Misschien maar goed ook, dan kunnen we even bijkomen en maandag weer met frisse moed de strijd aangaan. We hebben besloten naar een vriendin van Kesaya in Pattaya te gaan, dat ligt vlak bij Bangkok. Zien we haar ook nog (ze is net bevallen van haar tweede kind), en ze heeft een comfortabel huis met haar Engelse man Jack. Wie weet heeft die nog ingangen overigens. Ook is het goed om Bangkok even te verlaten: de protest groep heeft narigheid aangekondigd. Tot nu toe viel het allemaal reuze mee allemaal, maar echt lekker op mijn gemak zit ik hier nou ook weer niet.
Eelco en ik gaan dan misschien een paar dagen naar Cambodja terwijl we wachten op uitsluitsel. Ik moet immers ook nog mijn visa verlengen door even het land uit te gaan. Oh ja, nog een ander, miniem, succesje: Micah hoeft zijn visum niet te verlengen. Dat zien ze door de vingers omdat ie zo schattig is.

Tot slot ben ik me aan het beraadslagen over wat ik ga doen als deze ellende voorbij is. Hoe het ook afloopt, dit kan je toch niet zomaar over je kant laten gaan? Als de autoriteiten in Engeland geen maatregelen willen nemen tegen de ambassade of tegemoet komen in de kosten, dan wil ik dit aan de grote klok gaan hangen. Geen idee of dat kans van slagen heeft en of er mensen zitten te wachten op dit verhaal, maar we kunnen het altijd proberen. Misschien dat een brief naar een grote krant wat kan uithalen, of een column op een website van de Guardian (daar kunnen lezers columns insturen waar dan commentaar op gegeven kan worden). Als iemand tips of ideeën heeft, laat het horen alsjeblieft.

Idioten

Ik ga even mijn demonen van me afschrijven. Al deze ellende, ons toegebracht door de gebruikelijke idioterie van een Britse instantie, is namelijk niet uniek. (Voor wie het nog niet weet, zie mijn post “Hof meets Kafka“). Nog niet eerder had dergelijke stupiditeit zulke nare gevolgen, maar we hebben onze portie achterlijkheid qua regels en bureaucratie in het vermaledijde Engeland wel gehad. Gelukkig konden we er in deze gevallen tenminste nog smakelijk om lachen. Hier de vijf bizarste voorvallen van de Hofs met Engelse idioten.

5. The Bizarro Bank World.
We beginnen met een eenvoudige klassieker, om er even in te komen. Toen ik net in Londen kwam, moest ik een bankrekening openen om mijn salaris op gestort te krijgen. Dat ging sowieso al niet bepaald vlekkeloos, maar het grootste probleem was dat ik een huurcontract moest overleggen om de rekening te kunnen openen. Ik woonde op dat moment in een hotel en was nog op zoek naar een kamer. Toen ik een kamer had gevonden, wilde de huisbaas mij het huurcontract alleen geven als ik een bankafschrift kon laten zien. Wettelijk verplicht, zo zei hij. Bij een andere huisbaas was het van hetzelfde laken een pak. Terug naar de bank dan maar. Nee, sorry, eerst het huurcontract, dan de bankrekening. – Jullie beseffen dat dit leidt tot een vicieuze cirkel? – Ja. – Dus? Wat gaan jullie eraan doen? – Misschien kunt U een hypotheekakte overleggen, dat geldt ook. – Voor een hypotheek heb je ook een bankrekening nodig. – Dat is ook wel weer zo. – Dus, nu? – Niks dus.
Uiteindelijk bleek een goed getimede sarcastische opmerking tegen een bankmedewerker genoeg te zijn om de cirkel te doorbreken. Zo nodig was dat huurcontract toch eigenlijk ook weer niet. Op mijn werk beaamde vrijwel iedere buitenlandse collega dat ze exact hetzelfde hadden meegemaakt.

Bonusverhaaltje: toen Kesaya in Engeland kwam, openden we een rekening voor haar bij dezelfde bank, de HSBC. Tijdens het intakegesprek werd haar verteld welke documenten ze moest overleggen. Een daarvan was … een HSBC bankafschrift. De bankmedewerkster in kwestie begon zelf te lachen. “Hahaha that would be a bit impossible, wouldn’t it?”. De eis werd ter plekke uit de lijst geschrapt.

Vooruit, nog een kleine anecdote over de bank dan. Na onze huwelijksreis in Bali zag ik dat er geld van mijn rekening was geschreven vanuit Jakarta, een paar honderd kilometer verderop. Waarschijnlijk zat daar het hoofdkantoor van de bank waar ik had gepind, maar ik wilde het toch even checken. Nee, werd me verteld, dat van dat hoofdkantoor kon niet kloppen. Er was fysiek geld van mijn rekening gehaald in Jakarta. Maar daar ben ik niet geweest, zei ik, ik was in Bali. Oh, dan was het waarschijnlijk fraude. Wilde ik soms aangifte doen? Nee nee, vond ik, laten we niet overhaasten. Kan je misschien nogmaals checken of het echt niet om het hoofdkantoor gaat? Nou vooruit, hij zou het vragen aan hun “Asia specialist”. Oeeeh, dat klinkt fancy, nu komt het vast wel goed. Twee minuten later kwam de man terug aan de lijn. “Nou ik heb het aan de specialist gevraagd hoor, het is in orde. Hij zegt dat Jakarta een eiland in Bali is.” Stilte van mijn kant. “Meneer, kunt u beamen of dat klopt?”. -“Nou, nee. Wat Uw specialist net zegt is hetzelfde als zeggen dat Dublin een eiland is in Wales.” -“Ha”, lachte de bankman. “En dat is niet waar he? Ik zal het onze specialist vertellen.”
Uiteraard bleek na een stief half uurtje dat de transacties inderdaad in Bali waren gemaakt maar verwerkt vanuit het hoofdkantoor in Jakarta. Weer wat geleerd, zei de bankman, bedankte me hartelijk en ging verder met zijn nobele taak.

4. Telephone Trouble
Natuurlijk mag in een klaagverhaal een telecommunicatiesbedrijf niet ontbreken. Ik was net verhuisd en moest een nieuw telefoon, internet en TV abonnement nemen. Na een zoektocht op internet bleek British Telecom  (BT) volgens het publiek als minste slechte uit de bus te komen. De service desk kreeg weliswaar maar een 5 uit of 10, maar daarmee waren ze nog altijd beter dan Virgin, TalkTalk en een hoop andere corporate ellende.
Aanvankelijk vond ik het nog wel meevallen. Aan de lijn kreeg ik een vriendelijke Engelse dame die me uitgebreid alle mogelijkheden beschreef. Er was wel wat gedoe over het feit of ik wel of niet al een aansluiting in het huis had. Vier verschillende medewerkers gaven me vier verschillende antwoorden, en de kosten varieerden tussen de 0 en 120 pond. Toen niemand me echt kon vertellen of ik die aansluiting nou moest laten aanleggen of niet, ging ik andere bedrijven bellen. Tot mijn aangename verbazing  lag er echter de volgende dag een brief van BT op de mat, waarin ze aanboden de aansluiting, mocht die nodig zijn, gratis te komen aanleggen. Als ik het telecompakket zou aanschaffen, zou er binnen een week een engineer langskomen om dat te regelen.
Hartstikke mooi, dus ik nam het aan. Binnen een week bleek echter niet te kunnen. Het werd twee weken later, ergens op een donderdag. Nou ja, dat moest dan maar. Ik nam de bewuste dag vrij van mijn werk en wachtte af. En wachtte. En wachtte. Niemand kwam opdagen. Vervelend, maar ja, dit soort dingen gebeuren ook in Nederland. Om 5 uur in de middag liep ik naar een telefooncel en belde de service desk om te melden dat er niemand was gekomen. Duizend excuses volgden, het zou niet weer gebeuren. Wel moest ik een nieuwe afspraak maken want de engineer was al naar huis. Goed, volgende week dan maar. Woensdag. Weer een vrije dag kwijt. Kon ik er absoluut op rekenen dat er dit keer iemand zou komen? Tuuuuuuuuurlijk, zo’n fout maken we geen twee keer.

Die volgende week woensdag stond ik met een slecht voorgevoel op. Die engineer ging niet komen. Ik dacht slim te zijn door om 9 uur in de ochtend al de service desk op te bellen om te vragen of alles in orde was. Ze deden een beetje lacherig. Natuurlijk zou er iemand komen, dat was toch immers afgesproken? Ja, maar vorige keer kwam er ook niemand dus ik wilde gewoon even zeker zijn. Inderdaad, daarom keek deze keer de manager van de afdeling er persoonlijk op toe dat de afspraak zou worden nagekomen. Hij had het zelfs persoonlijk in het systeem gezet. Oh, nou dan zal het wel. Sorry voor mijn achterdocht. Geen probleem meneer Hofland en veel plezier met Uw aansluiting straks.
Ik hoef dit natuurlijk niet verder te beschrijven. Er kwam niemand. Om 5 uur belde ik briesend van woede weer op. De eerste vraag van BT na mijn relaas: “Goed, even de details op een rij. Belt U nu van Uw eigen lijn thuis?”
-“NEE NATUURLIJK NIET! IK VERTEL U NET DAT NIEMAND DIE IS KOMEN AANSLUITEN!”
-“Oh ja. Hahahaha. Maar he? Hoe kan dat nou, U belt nu toch op?”
-“Ja vanuit een telefooncel!”
-“Ach ja. Nou het is toch wel vreemd hoor. Hier staat dat U gewoon een aansluiting had moeten krijgen vandaag.”
-“Vraag het anders aan die manager die er persoonlijk zorg voor zou dragen.”
-“Goed idee, even geduld alstublieft.”
Twee minuten later kreeg in de operator grinnikend terug aan de lijn. “Meneer, U zult dit wel heel grappig vinden. De manager had inderdaad die afspraak in het systeem gezet, maar was toen vergeten het daadwerkelijk door te geven aan de engineers. Hahaha sorry hoor.”
-“Gaat U me vertellen dat dat niet automatisch wordt doorgegeven? In een telecom bedrijf?”
-“Nee nee. Wij zijn de afdeling Front Desk die de afspraken maakt, en dan moeten we dat doorgeven aan de Technische afdeling. Die hebben een ander netwerk. Hahaha sorry maar U zult dat wel grappig vinden.”
-“Ik vind dit helemaal niet grappig! Ik wacht nu dus al drie weken en heb nog steeds geen aansluiting. Bovendien heeft het me al twee vrije dagen gekost!”
-“Voor die vrije dagen kunt U een vergoeding krijgen.”
-“Oh, dat is wel goed geregeld dan. Hoe werkt dat?”
-“U krijgt voor elke dag een vergoedingsbon van 20 pond.”
-“20 pond? Daar kan ik net 5 minuten voor werken! Laat maar ook. In elk geval, ik eis dat er NU iemand die aansluiting komt regelen.”
-“Dat kan niet meneer, iedereen gaat naar huis om 4 uur. Maar we verzekeren U dat er zo snel mogelijk een nieuwe afspraak komt. Kunt U volgende week dinsdag?”
-“NEE DAN KAN IK #@$&##@#% NIET! Er komt maar lekker iemand op zaterdag, ik ga geen vrije dagen meer verspillen.”
-“Dat kan echt niet hoor meneer. Op zaterdag geldt als overwerk.”
-“KAN ME GEEN FUCK SCHELEN! ER KOMT IEMAND OP ZATERDAG ANDERS GA IK HELE NARE DINGEN OP INTERNET ZETTEN OVER JULLIE!”
Internet bleek het magische woord. Die zaterdag kwam er inderdaad een engineer aan de deur. Hij kwam binnen, zocht en vond de behulzing van de telefoondraad, draaide in een halve seconde een schakel om en vertrok. Ik vroeg hem nog of dit normaal 120 pond zou kosten. Ja, zei de man. Processkosten he, de mensen op kantoor moeten ook worden betaald. En hij moest helemaal hierheen komen rijden op zijn vrije dag. Ik heb het er maar verder bij gelaten.

3. The Event of the Undead
Deze is bijna metafyisch. Ik zeg er alvast bij dat ik niet zeker weet of ik de kwestie helemaal goed heb gesnapt destijds. Het is namelijk zo bizar dat ik me zelfs van de Engelsen niet voor kan stellen dat ze dit zo hebben opgezet. Alhoewel … wat kan je verwachten van een land dat een wet heeft die verbiedt in een regeringsgebouw te overlijden …

Het gaat om Events and Records. In het Nederlands: gebeurtenissen en vermeldingen. Elke overheid houdt van haar ingezeten bij wat er met ze gebeurt. Ze trouwen namelijk, krijgen kinderen en gaan, hopelijk na die eerdere gebeurtenissen, dood. Dergelijke Events worden dan vermeld in een register, dat zijn de Records. Niets nieuws onder de zon zover.
Toen ik mijn trofeevrouw ging trouwen,verlangde de Nederlandse overheid van mij dat ik kon bewijzen dat ik op dat moment niet in Engeland getrouwd was. Ook heel normaal natuurlijk. In Nederland zou je in zo’n geval een uitreksel krijgen van het gemeentehuis. In Engeland gaat dat anders, zo legde de Nederlandse ambassade in Londen me uit. Ik moest het nationale register bellen en dan een brief vragen waarin staat dat ik vrij ben van de gebeurtenis (Event) huwelijk. Ze waarschuwden me alvast: de procedure om die brief te krijgen is ingewikkeld en tamelijk bizar. Ik zou er goed aan doen om eerst de website van het register te lezen.
Dat deed ik. En ik snapte er werkelijk waar geen enkele barst van. Ik kan niet geloven dat ook maar iemand daar wijs uit zou kunnen worden, zelfs iemand die de Engelse taal volledig machtig is. Gelukkig stond er een telefoonnummer bij. Dus maar even bellen.
-“Hallo, ik wil graag een brief aanvragen met bewijs dat ik niet getrouwd ben. Het is voor de Nederlandse ambassade.”
-“Maar natuurlijk. Op het internet kunt U toegang krijgen tot het nationale register, en dan zoekt U de betreffende Event op. U noteert het nummer, die stuurt U per brief naar ons op en dan krijgt U van ons een officieel brief terug met de Record van de Event.”
-” ………. Sorry ik snap het niet. Welke Event moet ik opzoeken?”
-“Uw huwelijk natuurlijk.”
-“Oh sorry, ik ben waarschijnlijk niet duidelijk geweest. Ik heb juist een verklaring nodig dat ik NIET getrouwd ben. Ik ga namelijk trouwen, weet U.”
-“Ja, gefeliciteerd alvast meneer. Maar ik had U begrepen hoor, U moet dus zoeken op de gebeurtenis huwelijk.”
-“Oh. Ja. Maar hoe vind ik die dan? Ik moest toch het nummer ervan opschrijven?”
-“Precies. Dus U zoekt dat op en stuurt dat naar ons op. Overigens moet U ook Uw overlijden opzoeken, want U hebt ook een verklaring nodig dat U niet dood bent. U moet Event Free zijn, zogezegd.”
-“Sorry maar ik snap het helemaal niet meer. Als ik nog niet dood ben en nog niet getrouwd, hoe kunnen deze Events dan in het register staan? Die kunnen toch nog geen nummer hebben?”
-“Inderdaad, dat is het hem juist. U stuurt dus naar ons op dat die nummers er niet zijn, dan weten wij dat U Event Free bent en dan krijgt U die verklaring.”
-” ………….” (Hof’s halve brein is gestorven na deze logische aanslag).
-“Anders nog iets?”
-“Is het dan niet hetzelfde als ik U direct een brief stuur waarin ik zeg dat ik ongehuwd ben en niet dood en dat U mij dan de officiële verklaring geeft?”
-“Nee, Uw Events moeten wel Records in het register zijn natuurlijk. Kijkt U gewoon maar in dat register op het net, U zoekt Uw naam op en dan die Events.”
-“Bedoelt U niet dat ik mijn persoonlijke nummer of zoiets moet opzoeken?”
-“Nee, die van de Events. Weet U wat, ik weet dat veel mensen hier moeite mee hebben en zeker buitenlanders, dus ik help U wel even. Geeft U Uw naam, geboortedag en de dag dat U zich in Engeland vestigde maar even.”
-“Oh dat is heel vriendelijk! Dank U wel! Ik kwam hier in Mei 2007.”
-“Mei 2007 zegt U? Maar dat is pas twee jaar geleden. Wij beginnen pas Records bij te houden als iemand hier een jaar of twee is.”
-“Okee. Nou, dan lijkt het me dat mijn register sowieso Event Free is toch?”
-“Dat klopt, maar als we nog niets hebben bijgehouden kunnen we daar ook geen verklaring voor afgeven. U zou namelijk in die twee jaar getrouwd kunnen zijn of overleden. Het spijt me zeer.”
-“Kunt U dat dan in een brief stellen en naar de Nederlandse ambassade sturen? Ik heb toch echt een verklaring nodig dat ik ongehuwd ben, en … euh … niet dood.”
-“Sorry meneer, maar dat kan echt niet. Maar ik denk dat als U zelf de ambassade belt, ze het wel snappen.”

Dat laatste heb ik dus maar gedaan. En raad eens: ze snapten het. Sterker nog, de vriendelijke dame aan de lijn begon hartelijk te lachen toen ik haar het verhaal vertelde.
-“Hahaha ja dat horen we wel vaker hoor. Ik had U al gezegd dat het een tamelijk bizarre procedure is.”
-“Oh wist U dan ook dat het waarschijnlijk niet zou lukken?”
-“Ja hoor, om eerlijk te zijn lukt het zelden iemand om die verklaring te krijgen. Misschien 20% of zo.”
-“Oh hahahaha. Maar nu dan?”
-“Wij schelden die eis van de verklaring kwijt. U krijgt van ons gewoon een brief dat U kunt trouwen in Thailand en dat zal waarschijnlijk genoeg zijn.”
-“Dank U wel. Hebben we in elk geval gelachen vandaag.”
-“Goed meneer. En blijf Event Free he!”
-“Dank U, U ook!”

2. How to see a Doctor for Dummies
We komen bij het echt goede werk. Je inschrijven bij de huisarts. Kesaya kwam zwanger aan in Londen, dus was het zaak haar zo snel mogelijk in het medische systeem te krijgen. Eerst regelden we dat ze ingeschreven werd bij de NHS, de Engelse publieke ziektekostenverzekering die iedereen moet hebben. Je krijgt dan een brief terug met daarop je naam en je persoonlijke NHS nummer. Dit nummer geeft je recht om te werken, belasting te betalen en gratis medische zorg. Dit gedeelte ging van een leien dakje; binnen een week lag die brief op de deurmat. Mooi, op naar de huisartspraktijk.
Daar aangekomen, sommeerde de moddervette secretaresse ons om een identiteitsbewijs te overleggen, alsmede een bewijs van adres. Dat laatste moet bij vrijwel elke instantie getoond worden; het betekent dat je een brief bij je moet hebben van een officiële instantie of organisatie met daarop je naam en adres. Kesaya gaf de brief van de NHS. Het varken achter de balie ontplofte: “Hoe kunnen jullie me dat geven? Dat is toch geen geldig bewijs?”.
Wij, verbouwereerd: “Oh, euh waarom niet dan? Het is zo ongeveer het belangrijkste document dat er is in dit land en haar naam en adres staan erop.”
-“Wij nemen dat niet aan, want het heeft niet met medische zorg te maken! Je bent hier bij een huisarts!”.
-“Echt waar? De ziektekostenverzekering heeft niet met medische zorg te maken? Maakt U een grapje?”.
De troela werd nu rood. “Natuurlijk niet! We moeten een gerelateerde brief zien, van een officiële instantie.”
– “Okee dan. Wat nemen jullie dan wel aan?”.
Het antwoord deed Kesaya al in de eerste week van haar verblijf alle vertrouwen in de Engelse samenleving verliezen. Het was … een gasrekening …
Ik, oprecht lachend: “Okee, heel grappig. Daar trapten we bijna in.”
-“NO! Niet grappig. Je komt terug met een gasrekening en dan schrijven we haar in.”
-“De gasrekening staat op mijn naam, niet op de hare dus haar naam staat niet op de rekening. Zijn er nog andere brieven de op … euh … gelijke wijze zijn gerelateerd aan medische zorg?”
-“Een electriciteitsrekening voldoet ook.”
-“Okee dan. Die staat ook op mijn naam. Wat verder?”
-“Niets. U zal de rekeningen op de naam van Uw vrouw moeten laten zetten.”
Nu werd ik ook kwaad. “Dat meent U toch niet? Ik moet toch niet mijn gasrekening over laten zetten om mijn vrouw te laten inschrijven bij een huisarts? Kunt U eerst uitleggen waarom een gasrekening meer terzake doende is bij een medische instelling dan een ziektekostenverzekering?”
-“Ik ben niet verplicht U dat uit te leggen. Het zijn onze richtlijnen die dat voorschrijven.”
-“Aha! Richtlijnen. Dus niet wettelijk verplicht. In deze folder hier, uitgegeven door de overheid en de NHS, staat dat een brief met daarop je adres genoeg is.”
-“Wij hebben een regel ingesteld in deze praktijk dat onze eigen richtlijnen bindend zijn. Dus!”
Kesaya  begon ook iets te zeggen, op haar gebruikelijke, lieve rustige manier. Het varken snoerde haar direct op zeer nare wijze de mond: “No, just get the gas bill!”. Ik begon me op te winden.
-“Ik vind dit te bizar voor woorden! Stel dat het weken duurt voor die rekeningen zijn overgezet en we er weer eentje ontvangen hebben. Die dingen komen per kwartaal namelijk. Intussen is ze zwanger en moet ze een huisarts zien. Als er een probleem is, helpen jullie haar dan?”
-“Niet in deze praktijk, dat is in strijd met onze richtlijnen zonder geldig bewijs van adres.”
-“U weet dat dat in strijd is met de Eed van Hippocrates?”
-“Wij hebben niets met die man te maken. De overheid geeft ons hier gelijk in!”

We dropen af. Het enge is dat ik nu, met alle visa ellende, besef dat dat laatste waarschijnlijk nog waar is ook. De Britse overheid is al even gestoord als sommige van haar onderdanen …

1. In clerks we trust
We sluiten af met een hilarische. Hoe een ogenschijnlijk simpele handeling als het aanvragen van een rijbewijs verandert in een klucht die zelfs mijn Engelse collega’s heeft verbijsterd. Ga er eens lekker voor zitten. Pak popcorn en cola; the Hof raakt geinspireerd door dit soort heerlijke nonsens.

Laten we bij het begin beginnen. Het zal geen geheim zijn dat ik niet bepaald een fan van auto’s ben. Tot nu toe heb ik mijn hele leven heerlijk kunnen vermijden om zelf auto te rijden. Openbaar transport is, waar ik heb gewoond althans, gewoonlijk superieur aan de auto, en vaak nog goedkoper ook. Maar ja. Met een gezin wordt dat anders. En in Dubai al helemaal natuurlijk. Dus helaas, helaas, Hof moest er aan geloven. Dan maar hopen dat ik het leuk zou gaan vinden. En die droomvakantie in Italie en Kroatie met het gezin wordt er ook een stuk makkelijker op. Dus startte ik in September vorig jaar met frisse tegenzin mijn rijlessen. Ik had een locale instructeur gevonden die volgens de Internet recensies geweldig was. Veruit de hoogste cijfers kreeg hij, en nog goedkoop ook. Mijn eerste les met hem was dan ook perfect. Een oudere man, erg nuchter, netjes, geduldig, grappig, duidelijk, eerlijk … ik was weg van hem. Wel was ik bang varkensgriep van hem te krijgen, hij blafte de hele auto bij elkaar. Na afloop maakten we een schema voor meer lessen in korte tijd. Ik was enthousiast, wat een perfecte keuze was dit geweest!
De volgende les ging echter niet door. Zijn vrouw belde op dat hij ziek was. Ja, dat was wel een beetje duidelijk de vorige keer. Maar het was niet ernstig hoor, de volgende les stond gewoon nog vast. Dus ik sta een paar dagen later weer 0p de straathoek te wachten. Helaas, geen vriendelijke instructeur. Maar even opgebeld. Zonder resultaat. Niet op de mobiel, niet op het kantoor, en niet bij hem thuis. Ook vrouwlief nam niet op.
Een paar weken doorbellen leverden niets op. Tot de vrouw weer belde. Het was allemaal niet zo voorspoedig gegaan met haar man, maar hij leek er nu bovenop te komen. Volgende week zou hij me weer komen lesgeven.
Niet dus. Enkele weken later was de telefoon op zijn kantoor afgesneden, zijn mobiel deed het niet meer en thuis nam ook niemand op. Ik begon bang te worden dat de varkensgriep misschien toch iets serieuzer was dan ik dacht …

Ik ben niet bijgelovig, maar ik heb wel nagedacht over dit voorval. Probeerde iemand me iets te vertellen? Het is zelfs voor mijn persoontje redelijk bizar dat je rijinstructeur na de eerste les aan een griep bezwijkt. Maar ja, Micah kwam eraan dus ik moest toch echt mijn rijbewijs halen. Ik zette de wonderinstructeur uit mijn hoofd en belde een volgende. Dit keer een grotere school, zodat er in elk geval een vervanger zou zijn als ik mijn instructeur weer zou vellen met mijn slechte auto-kharma.
Een vriendelijke man stond me te woord, smeerde me een paar lessen aan en noteerde mijn gegevens. Ik kon de volgende dag beginnen. En, oh ja, voegde hij er op de valreep nog aan toe, vergeet morgen niet je rijbewijs mee te nemen.
-“Pardon? Mijn rijbewijs? Oh sorry, sorry maar ik ben niet duidelijk geweest. Ik kan nog helemaal niet autorijden, ook in Nederland had ik geen rijbewijs.”
-“Ja precies, dus die moet je wel meenemen. Je hebt toch wel een rijbewijs?”
-“Heh? U maakt me in de war. Ik ga auto leren rijden. Hoe kan ik dan een rijbewijs hebben?”
-“U maakt MIJ in de war. Hoe kan je auto leren rijden als je geen rijbewijs hebt?”
-“Wilt U zeggen dat ik EERST mijn rijbewijs moet halen en DAN pas ga leren autorijden?”
-“Maar natuurlijk! Je had toch al lessen gehad? Dan heb je toch al dat papiertje?”
-“Nee. Die instructeur heeft daar nooit om gevraagd. Andere rijscholen waar ik informeerde ook niet. U neemt mij toch niet in the little oat?”
-“Meneer, U heeft dan waarschijnlijk contact gehad met illegale rijscholen. Ik verzeker U dat de wet vereist dat U eerst een rijbewijs aanvraagt. Dat is overal ter wereld zo.”
-“Dat vraag ik mij ten sterkste af. Ik heb nog nooit iemand van mijn vrienden, in Nederland, Duitsland, Zweden, Singapore, Thailand weet ik veel waar dat ooit horen zeggen.”
-“Misschien is het alleen in Thailand anders dan, maar ik verzeker U dat dit overal zo werkt.”
-“Okee. Grappig, dat heb ik dan altijd verkeerd begrepen. Hoe krijg ik dat rijbewijs dan?”
-“U gaat naar het postkantoor en koopt er een. U krijgt een formulier mee dat U invult en naar de DVLA stuurt (de Britse ANWB). Dan krijgt U later een Provisional rijbewijs, die neemt U mee tijdens de rijlessen. Nadat U geslaagd bent wordt het woordje Provisional geschrapt.”
-“Goed, ga ik dat eerst doen. Bedankt voor de hulp.”

Eigenwijs als ik ben, polste ik dit natuurlijk eerst even met mijn collega’s. Alle buitenlandse collega’s, met uitzondering van de Amerikaanse, waren al even verbaasd als ik (de meesten hebben ook nog geen Brits rijbewijs). Dat van “overal ter wereld” bleek al niet waar in elk geval. Mijn Britse collega’s moesten echter hard om me lachen. Natuurlijk werkt dat zo! Wou je echt beweren dat in Nederland je je rijbewijs pas achteraf krijgt? Je kan toch niet in een lesauto stappen zonder rijbewijs? Ehrm, reageerde ik, je kan toch niet een rijbewijs geven aan iemand die niet kan rijden? Dat argument leek ze als een mokerslag in het gezicht te slaan. Nou ja, dat is toch ook niet logisch, murmerden ze uiteindelijk. Je moet toch een bewijs hebben dat je een auto in mag? Anders zou je zomaar alleen in een auto kunnen stappen. “Mag dat dan wel met een provisorisch rijbewijs?”, vroeg ik verbaasd. Nee, dat mag ook niet. Pas nadat je echte rijbewijs hebt gehaald. “Wat maakt het dan uit?”, vroeg ik. Niets. Nou dan. Nee, jij. Ja maar. Nee dus wel. Of ook eigenlijk niet. Een collega had een briljante gedachtenkronkel. Hij zei dat dit systeem vermijdt dat mensen die kwaad willen aanrichten, zomaar gaan rijden terwijl ze dat niet kunnen. Op mijn vraag of hij daadwerkelijk dacht dat een psyschopatische joyrider op het moment suprême zou worden tegengehouden door het feit dat ie geen papiertje bij zich heeft, antwoordde hij dat het dat wel degelijk deed, omdat het aanvragen van dat rijbewijs een tijdje duurt. Ik probeer hier nog steeds mijn hersenen omheen te wringen …

Nou ja, die discussie loopt dus nog, maar dat is meer ter interesse. Feit is en bleef dat ik eerst dat rijbewijs moest aanvragen. Dat deed ik dus maar. Op het postkantoor 50 pond betaald, formulier gekregen en een instructiefolder over hoe het in te vullen. Eerst maar even lezen dan. Het leek simpel. Vul het formulier in, stop dit in een envelop, doe het betalingsbewijs erbij, je paspoort en stuur het dan op naar de DVLA. Wacht even. Wat was dat? Mijn paspoort? Mijn originele paspoort moet in een envelop met de post? Diezelfde post die een vergelijkbaar bezorgingspercentage haalt als landen als Zimbabwe en Somalie? Ze bedoelen ongetwijfeld een kopie. Weet je wat, ik gooi er even een van mijn legendarische Hoffiaanse telefoontjes tegenaan.
“Goedendag. Ik lees in jullie folder dat ik mijn paspoort moet meesturen met de aanvraag voor het rijbewijs. Bedoelen jullie een kopie?”
“NEE! U moet Uw originele paspoort meesturen.”
“Oh. Okee. Hoe lang ben ik dat dan kwijt?”
“U moet rekenen op minimaal een maand. U moet er dus voor zorgen dat U Uw paspoort de komende tijd niet nodig hebt.”
“Maar ik heb die heel vaak nodig. Voor werk, maar ook om me te identificeren bij andere instanties.”
“Inderdaad, dus U moet zorgen dat U niets belangrijks moet regelen de komende tijd.”
“Is er een andere manier?”
“Nee! Daar valt niet over te praten!”
“Ik ben bang dat het kwijtraakt met de post.”
“NEE! Wij nemen ABSOLUUT geen enkele verantwoordelijkheid als het kwijtraakt. Dan zal U gewoon een nieuwe moeten aanvragen en dat opnieuw naar ons moeten opsturen.”
“Maar kan ik een kopie legaliseren en dat opsturen?”
“NEE NEE NEE! Wij moeten kunnen nagaan of U het echt bent dus hebben wij een paspoort nodig met daarin een pasfoto.”
“Oh maar dan kunnen we het makkelijker oplossen. Ik kan naar een DVLA kantoor en me daar persoonlijk legimiteren.”
“NEE! Wij staan geen direct contact toe met klanten! Het is het paspoort en anders niet! Tot ziens”
“Wacht! Hoe doen mensen dat dan die veel moeten reizen, zoals zakenmensen?”
“Die vragen een tweede paspoort aan en sturen dat op. Ik raad U aan dat ook te doen. De kosten zijn uiteraard voor Uw eigen rekening. Succes.”

Ik was zo verbluft dat ik vergat boos te worden en om zijn supervisor te vragen. Tsja. Dan moest het maar. Probleem is dat ik naar Nederland zou gaan met Kesaya. En voor werk moet ik mijn paspoort ook klaar hebben liggen. Maar even bij de directeur langs, of er kans is dat ik binnenkort moet reizen.
Die reageerde met een mengeling van lichte irritatie en geamuseerdheid. “Dat heb je echt niet goed begrepen hoor. Niemand kan eisen dat je een paspoort opstuurt.”
“Ik werd op vrij duidelijk en onplezierige wijze duidelijk gemaakt dat dit de enige manier was.”
“Belachelijk, kan niet. Wij staan ook niet toe dat je je paspoort afgeeft want misschien moet je op stel en sprong voor ons weg. Vraag onze HR dame Louise om ze te bellen, want dit geloof ik niet.”
“Okiedokie baas.”
Louise is een schat van een meid en heeft een mooi, lief stemmetje. Die zou vast wel een bres kunnen slaan in de nurksigheid die mijn persoontje ten deel was gevallen. Al diezelfde middag rapporteerde ze aan de directeur het resultaat van haar telefoongesprek. Het paspoort was inderdaad niet nodig. In plaats daarvan konden sommige andere documenten ook. De betreffende klerk had een mailtje gestuurd met daarop de vier documenten die ook konden dienen als indentificatie middel. We bekeken gezamenlijk de lijst. Deze was redelijk vreemd. Op de eerste plaats stond een …
Huwelijkscertificaat. Wij lachten hoon.
Op de tweede plaats stond een bewijs van uitschrijving uit het land van herkomst. Op de derde plaats … een salarisstrook. En uiteindelijk, ja hoor daar is ie toch, ik zei het toch al, je NHS nummer. Goed, nu praten we zaken. Ik heb al deze vier documenten, en ook al zei de email dat elk van deze op zich genoeg was voor identificatie, besloten we ze allemaal mee te sturen. Weet je wat, zei Louise, doe er ook een kopie van je paspoort bij. Weten we het helemaal zeker.
Directeur tevreden, Hofje tevreden. Bleef de vraag waarom ik zo’n andere informatie had gekregen. Daar had Louise ook om gevraagd. Haar was uitgelegd dat het “Per descretion of the clerk” was. Wat betekent dat? Ook dat was haar uitgelegd: elke klerk kan zelf uitmaken wat hij aanneemt of niet. Zijn er dan geen bindende bepalingen binnen de DVLA? Ja, dat wel, hoezo? Nou ja, raar, vond Louise, maar ze had nog een goed idee. Ze schreef een brief aan de DVLA waarin ze refereerde naar het telefoongesprek en de email, netjes uitlegde dat ons bedrijf niet kan toestaan dat we paspoorten opsturen, en dat we begrijpen dat het per descretion of the clerk is, dus vriendelijk bedankt dat jullie dit aannemen. Waterdichte oplossing. De envelop werd dichtgelikt en naar de DVLA opgestuurd.

Dat weekend was er een item op de BBC. Over diezelfde DVLA. Ze bleken schadeclaim dossiers te hebben kwijtgemaakt van 1100 klanten. Die dossiers bevatten al de relevante belangrijke documenten van die mensen: verzekeringsformulieren, aankoopbewijzen, autoregistraties, politierapporten. Allemaal zoek. De DVLA had gezegd geen verantwoordelijkheid te nemen en dat de mensen maar alles opnieuw moesten verzamelen en opsturen. Die mensen zijn toen gaan klagen en naar de rechter gestapt. Of er paspoorten bij de dossiers zaten, werd niet gezegd. In elk geval, Kesaya keken elkaar aan en glimlachten in de veronderstelling dat ons in elk geval een hoop ellende bespaard was gebleven.

Oh oh oh dat was natuurlijk zo naief van onze Hofjes. Woon je al zo lang in Engeland, en dan snap je het nog steeds niet. Een paar dagen later, toen we aan het pakken waren voor Thailand, viel er een bekende envelop op de deurmat. Het was dezelfde die Louise naar de DVLA had opgestuurd. Mijn volledige aanvraag zat er in, onaangerept. Plus een brief, waarin met vriendelijke woorden stond uitgelegd dat de klerk geen paspoort in de envelop had aangetroffen en het daarom had geretourneerd.
Als je mijn buren vraagt of ik een nette man ben, zullen ze waarschijnlijk antwoorden: Ja, maar niet als ie net post heeft ontvangen. Ik denk dat onze buurkinderen een hoop nieuwe woorden hebben geleerd in de 10 minuten die mijn scheldkanonnade duurde. Toen ik was gekalmeerd, belde ik Louise en vroeg haar in mijn afwezigheid de DVLA te bellen en om opheldering te vragen. En om de aanvraag, indien mogelijk, opnieuw te doen.
Dat deed Louise, plichtsgetrouw als ze is. En ze kreeg antwoord. De betreffende man had haar hele brief niet gezien, maar gewoon in de envelop gekeken, geconstateerd dat er geen paspoort in zat en het toen domweg afgekeurd. Dat was niet de afspraak, zei Louise. Nee inderdaad maar ze konden er weinig aan doen. Per descretion of the clerk, weet U nog wel. Er werd aangeraden om het gewoon te blijven opsturen tot het wel een keer succes had.
Louise zei dat dat toch echt onacceptabel was. Ze moesten zich nu verplichten een identificatiedocument te noemen dat ze ten elke male zouden aannemen, anders zou Global Maritime maatregelen gaan nemen in verband met “Hurting of business.” En daarop kwamen ze inderdaad terug met een nieuwe eis. Het bleek mijn geboorteakte te zijn. Als we die zouden sturen, kon er echt, echt, echt niets meer mis gaan. Dat is dus intussen gebeurd. Het resultaat ligt nu waarschijnlijk op mijn deurmat te wachten op onze thuiskomst. Dat gaat helaas nog even duren maar dat is misschien positief. Ik weet niet of mijn buren een verdere verrijking van de woordenschat van hun kinderen erg zullen waarderen …

Lang verhaal geworden, sorry daarvoor. En dan is het echt hilarische nog niet eens aan bod gekomen. Dat formulier dat ik moest invullen had namelijk ook nog een grappig addertje onder het gras. Er moest een pasfoto bij. Redelijk genoeg natuurlijk. Wat wel raar was, dat ie op de achterkant getekend moest worden. Goed kan ook. Oh wacht, niet door mijzelf. Door wie dan? Ik citeer de handleiding:
Uw foto moet worden getekend door een betrouwbaar persoon in Uw omgeving die U goed kent en die kan instaan voor het feit dat U daadwerkelijk de persoon op de foto bent. De persoon die tekent zal verantwoordelijk worden gehouden in het geval foute informatie is verstrekt aan de DVLA.
Okay, dat is serieuze shit! Dan maar een echt betrouwbare persoon uitzoeken. Maar ja, wie? Gelukkig, gelukkig, de volgende paragraaf geeft uitkomst:
Personen die door de DVLA als betrouwbaar worden beschouwd zijn de volgende:
Zo, gaaaaaafff! Dit documentje gaat ons gewoon even een prachtige inkijk gunnen in de psyche van de Britse ambtenarij. Wie is er betrouwbaar en wie niet? Mijn handen trilden bijna toen ik op het punt stond deelgenoot te worden gemaakt van deze uiterst belangrijke informatie. Bent U ook benieuwd? Uiteraard. Dus laten we gaan. Wie stond er bovenaan de lijst betrouwbare personen, als op ongetwijfeld wetenschappelijk verantwoorde manier vastgesteld door de DVLA? Laat ons niet langer in spanning Hof! Wie zijn het? Wie? Wie? Wie? Ik zal het jullie zeggen. De lijst begon met …

1. Local shopkeepers (plaatselijke winkeliers)

Maar natuurlijk! Wie kan ooit twijfelen aan de betrouwbaarheid van de man achter de toonbank van de plaatselijke kruidenier? Staande tussen de blikken erwten, de sigaretten en de softporno bladen is deze man natuurlijk uitermate geschikt om garant te staan voor de identiteit van autorijders op snelwegen door heel Engeland heen! Lieve lezers, ik zal U zeggen dat ik ontroerd was door het feit dat deze bastions van juridische stabiliteit eindelijk eens de erkenning krijgen die ze al zo lang verdienen. Zonder meer de terechte nummer 1!
Maar wie staat er dan op twee? Wie zijn, weliswaar niet in dezelfde mate als slagers en sigarenboeren maar nog steeds heel significant, in staat om de meest skeptische ambtenaar te overtuigen van hun integriteit?

2. Librarians (bibliotheek medewerkers)

Daar hoeven we denk ik verder weinig woorden aan vuil te maken, nietwaar? Want niemand kan de identiteit van een autorijder zo goed garanderen als iemand die elke zaterdagmiddag zich van haar verantwoordelijk taak kwijt de orde en rust te bewaren in de plaatselijke bieb. Dat is logisch natuurlijk.
Wie zouden er op nummer drie staan? Aha kijk, het was blijkbaar een nek aan nek race, want onder nummer drie staan twee beroepsgroepen genoemd:

3. Professionals like lawyers and engineers (Advocaten en ingenieurs)

Hoera hoera hoera! Ingenieurs worden als betrouwbaar gezien! Niet zo betrouwbaar natuurlijk als winkeliers en bibliotheekdames, maar wel net zo betrouwbaar als … Wacht. WACHT! Wat is dat???? ALS ADVOCATEN? Welke idioot zit hier met de voeten van ons ingenieurs te spelen? Is dit een directe belediging? Worden wij op 1 lijn gesteld met mensen die voor hun beroep liegen? Is het zo slecht gesteld met ons imago? We moeten hier toch maar een serieuze PR campagne tegenaan gooien, techniekbroeders. Dit kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.
Maar er is goed nieuws. Er staan nog 7 andere groepen op die lijst, dus die hebben we in elk geval verslagen. Kijk bijvoorbeeld maar eens wie er op nummer 4 staan:

4. Police officers (politie agenten)

Zo, dat is handig. Als ik dan straks eindelijk kan autorijden, in 2018, dan maak ik een verkeersovertreding, en als dan een politieagent me bekeurt kan ik het altijd glashard ontkennen. Ja ik bedoel wie gaat de rechter geloven dan? Ik wapper gewoon met het lijstje van de DVLA, waarop toch duidelijk staat dat ik als ingenieur betrouwbaarder ben dan een agent. Dus daar ga je dan.

Goed, dat was het. Felicitaties aan de lezers die het tot hier hebben volgehouden. Ik moet er mee ophouden. Kesaya en ik gaan nu namelijk Micah naar de garage brengen om een formulier te krijgen waarmee we zijn inentingen kunnen ophalen bij de bakker.

Hof meets Kafka

(For the English readers who want to know what is happening to the Hofs at the moment, scroll down to the letter at the bottom of this post. This is the letter that I sent to the British Embassy today and explains why we are still in Bangkok).

Het zit gewoon ook echt niet mee. En dat is dan nog heel, heel zwak uitgedrukt. Eigenlijk is het gewoon een behoorlijke nachtmerrie die zich aan het voltrekken is. Geen al te grote zorgen lezers: Micah ligt nog steeds lief lachend in zijn stoeltje te kwijlen. Het gaat om Kesaya. De Britse ambassade heeft ons gisteren geinformeerd dat er een fout is gemaakt met haar visum voor Engeland en dat die nu niet meer geldig is. Het gevolg: ze mag niet terug naar Londen reizen. Dat hadden we nu zo ongeveer moeten doen namelijk …

Hoe is dat in Godsnaam mogelijk? Het is een absurd verhaal. Ik heb geen zin om het weer helemaal te vertellen; dat heb ik de afgelopen dagen al tientallen keren moeten doen. Wie wil weten hoe het precies zit, kan de brief lezen die ik vandaag naar de Britse ambassade heb gestuurd in de hoop op wat medewerking. Voor  wie geen Engels kan lezen, hier een korte samenvatting.

Kesaya’s visum is vorig jaar afgegeven door de ambassade in Bangkok, met daarbij een brief waarin staat dat het 27 maanden geldig is. Nu zijn we dus hier in Thailand en hebben te horen gekregen dat die hele brief niet klopt. In het visum zelf, dat wil zeggen de sticker in haar paspoort, staat iets anders: 6 maanden geldig. De ambassade heeft nu uitgezocht hoe dit zit. Het blijkt dat ze de verkeerde brief en informatie aan Kesaya hebben gegeven: haar visum is afgelopen November verlopen.
Helaas willen ze er de verantwoordelijkheid niet voor nemen. In plaats daarvan zeggen ze dat Kesaya helemaal opnieuw een visum moet aanvragen en dan pas terug naar huis mag. Sterker nog: omdat ze in December en Januari feitelijk illegaal in Engeland was, zou haar de toegang voor 10 jaar ontzegd kunnen worden.

Er is weinig rede te vinden in de mensen die we aan de lijn krijgen. Het zijn Thaise ambtenaren die matig Engels spreken en niet buiten hun normale paadjes durven denken. Ze weigeren ook om me door te verbinden met een Britse officier of een manager, en beweren dat ik geen afspraak op de ambassade mag maken. Misschien doen ze dit omdat ze bang zijn op de kop te krijgen als uit komt dat ze die fout hebben gemaakt, ik weet het niet. Het kan ook dat ze de opdracht hebben gekregen vanuit Engeland om onredelijk star te zijn vanwege de huidige immigratie perikelen en terrorisme en dergelijke.
Mijn werk heeft intussen aangeboden mee te helpen om een oplossing te vinden. Ze hebben enkele instanties in Engeland gebeld, maar die zeggen dat ze niets kunnen doen omdat de fout in Bangkok is gemaakt en het hun verantwoordelijkheid is dit te herstellen. Ik heb nog wel een speciaal telefoonnummer gekregen via welk ik meer kans had om Britse officieren aan de lijn te krijgen. Dat is helaas niet gelukt maar ik heb wel een kleine doorbraak geboekt. Ik kreeg toestemming om een brief te sturen die dan zou worden doorgestuurd naar de manager van de visa afdeling. Die brief heb ik dus hieronder bijgeplakt. Onze hele hoop is daar nu op gevestigd. Als het niets uithaalt, zullen we voorlopig in Thailand moeten blijven en een nieuw visum moeten aanvragen. Klein probleem is dat Micah en ik overmorgen het land uit zullen moeten omdat dan onze visa zijn verlopen (je mag maar 1 maand in Thailand op vakantie als toerist). Maar dat valt op te lossen door even op en neer te gaan naar Cambodja met de bus. Is Micah daar ook nog eens geweest.

Het klinkt allemaal bizar, eng en onredelijk. En dat is het ook. We kunnen nauwelijks geloven dat dit met ons gebeurt. Het is typisch zo’n verhaal dat je in een tijdschrift of krant leest en denkt “Dat gebeurt alleen andere mensen”. Mijn vertrouwen in autoriteiten is ook niet helemaal wat het geweest is; dit is gewoon pure Kafka. Tuurlijk zal het allemaal wel op zijn pootjes terecht komen, maar voor nu is het uitermate stressvol. Om nog maar te zwijgen van het geld dat dit kost, het feit dat ik terug moet naar mijn werk, Micah zijn inentingen in Londen moet krijgen, en dat op dit moment de situatie in Bangkok niet erg stabiel is met de massaprotesten en de bomaanslagen.
Klein positief puntje is dat we onze “vakantie” met een paar weken kunnen verlengen. Kan alleen niet bepaald zeggen dat ik ervan geniet. Het is ook superironisch als je erover nadenkt. We kwamen hier met het doel om een lid aan ons gezinnetje toe te voegen. In plaat daarvan moet ik misschien terug met 1 lid minder …

In elk geval, hier is de brief. Hopelijk, hopelijk krijgen we morgen antwoord en ziet alles er al een stuk zonniger uit. Niet iedereen in dit soort instanties is gestoord toch? Toch? TOCH????

Dear Sir/Madam,

I am writing this letter on behalf of my wife, regarding an issue with her EU Spouse visa. She had applied for this visa last year through the UK Visa Application Centre in Bangkok. She was granted this visa in May 2009, after which she joined me to live in London. I am a Dutch national who has lived and worked in the UK for the past three years.

The visa was accompanied by a letter from the British Embassy Visa section. This letter states:

Information for the holder of Spouse Visa

You have been granted a visa given leave to enter the United Kingdom valid for 2 years 3 months (27 months) … The prescribed application forms for settlement state that applications should not be submitted more than 28 days for leave expires.

Upon receipt of the visa my wife phoned the Embassy since she did not understand the last line that I just quoted. She was then told that one month before the 27 months expire, she should extend the visa or apply for settlement.

In the past months, every time we flew in or out of the UK the visa raised confusion with the immigration officers. We found out that on the sticker in the passport an expiry date of November 2009 was printed. Invariably, the officer in question then read the letter, checked with his supervisor and then confirmed that the visa was valid. This has happened even after the expiry date in November 2009 passed. We always understood that the date on the sticker was a mistake and that the letter was attached to it to explain and state the actual validity of the visa.

We are currently in Bangkok for several private matters. We were supposed to fly back the evening of the 16th March (tonight). However, yesterday my wife contacted the Embassy to ask if she could get a clearer statement in her passport regarding the validity. It was then that we found out that the visa was actually valid for 6 months and that the letter had been attached by mistake. Apparently my wife should have extended her visa in the UK before November 2009, but nobody has ever told her that. We have no reference to it in any email or document that we received; the only document we could go by was that letter that indicates that she had to apply for settlement after 26 months.

The consequence is now that my wife has no valid visa for the UK, while we were convinced that she had. One of the people in the visa section of the Embassy has acknowledged that the letter was attached by mistake, but denied that my wife has checked it before she moved to the UK. Unfortunately, my wife has no reference to the phone call as it was not provided at the time. Also the officer stated that, although it was unfortunate that the wrong letter was provided, there was nothing the embassy could do for us since it was not an officially signed letter. The only solution for us now was to apply for a complete new visa through the Application Centre, inclusive all the supporting documentation, and wait until a new visa was approved.

In my opinion the viewpoint of the Visa Section is not entirely reasonable. We have travelled in good faith that my wife has a valid, long stay visa and that everything was in order. It was not one of us who has attached the wrong information to her visa, gave the wrong information on enquiry or omitted to tell her to extend her visa within 5 months. I appreciate that people make mistakes and that it was admitted to certain extent, but this has brought us in a rather stressful condition.

We cannot fly home at the moment and our situation is complicated by the fact that we are travelling with our 3 months old baby. We have to be back in the UK for his immunizations, medical checks (our son has the G6PD deficit), not to mention the fact that I have to resume my job as an oil and gas consultant. Also, myself and our baby are travelling on a Dutch passport, while our Thai visitor visa will expire in a few days. Flying back to the UK and leaving my wife behind is not exactly my preferred option as you will understand. Another complication is that some of the required documents for the visa are in our home in the UK.

After several phone calls with the embassy, the Home Office and the UK Immigration Agency, I understand that the only way to sort this out quickly is by writing this letter and apply for some sort of “preferential treatment”. I sincerely hope some solution in this case can be provided to us. Possibly some arrangement can be made in which my wife receives an entry permit to the UK as soon as possible so we can go home. In the UK we can then report to the Border and Immigration Office and sort out how to get the necessary paperwork done. Also we are prepared to come to the Embassy to talk to someone to explain the whole situation in more detail.

A swift response would be very much appreciated, as you will understand that this is a very stressful situation for our family.

Kind regards,

Leon Hofland

Familieleven

Trouwe lezers en lezeressen, U bent al weer veel te lang verstoken verbleven van mijn frisse blik op dit hele gebeuren. Nu paps en mams toch met hun hoofd bij andere dingen zijn, lijkt het mij opportuun dat ik U even op de hoogte houd van de gang van zaken.

Ik moet erkennen dat ik het hier in Thailand best naar mijn zin heb. Het is warm en soms een tikkeltje oncomfortabel, maar de melk smaakt hier hetzelfde als elders en de mensen zijn zeer gedienstig. En zo eerlijk he! Overal waar we komen vallen vrouwen en mannen eender aan mijn voeten teneinde mij te prijzen om mijn nobele trekken. Papa en mama zeggen dat ze dat hier altijd met babies doen, maar daar geloof ik niets van. Zij zijn gewoon jaloers, omdat zij te horen krijgen dat ze dik zijn geworden, in moeders geval, of er oud uit zijn gaan zien, papa dus. Vermakelijk toch, die eerlijkheid. Ik mag die Thaise mensen wel.
Verder heb ik hier mijn tweede set grootouders ontmoet, de Thaise evenknieen van mijn Hollandse opa en oma. En ook zij zijn uiteraard volledig in hun nopjes met mijn bezoek. Oma laat niet na te zorgen dat alles voortdurend naar mijn wens is. Zo heb ik dat graag.

Het was een heel rondgesjouw de afgelopen tijd. Achtereenvolgens hebben we Bangkok, Pak Tho, wederom Bangkok, HatYai, nogmaals Bangkok en Hua Hin aangedaan. En tussendoor hebben mama en papa nog een paar daagjes samen op Samui doorgebracht. Mij lieten ze bij oma achter; ze hadden even behoefte aan “Tijd voor onszelf”, zo zeiden ze ter verantwoording.
Ha, nou, dat kon ik ook wel even gebruiken, een paar dagen zonder dat geleuter van die twee. Papa komt tegenwoordig niet veel verder dan het zingen van onbegrijpelijk onzinnige liedjes (Ik maak ZELF wel uit of ik mijn handjes op mijn boze bolletje leg, ja paps?), en moeder’s woordenschat verandert in die van een debiliterende malloot zodra ze bij mij in de buurt komt (Mam, de laatste keer dat ik keek, stond OetsiePoetsieWoetsie NIET in het woordenboek OK?)
En dan die vreemde theorien van ze altijd. Laatst ze die ouwe van me tegen me dat het evolutionair gezien beter was voor babies om lief te zijn en veel te lachen in plaats van huilen. Papas doen immers veel liever hun best voor schattig lachende babies dan voor irritant huilende. “Oh ja?”, diende ik hem van repliek, scheet mijn luier vol en zette het op een demonisch krijsen. Moest je eens zien hoe snel hij toen mijn luiers verschoond had. Ha!

Toch zijn ze wel lief hoor. Zo hebben ze me laatst mijn eerste zwemles gegeven. Dat memorabele feit is op de gevoelige plaat gelegd, dus dat wilde ik graag even met U delen. Wat vindt U, kom ik het water niet nog veel beter tot mijn recht? Dat komt door de zeemansgenen, zegt papa. En voor deze keer ben ik dat roerend met hem eens.

Kortom: mijn ouders eigenaardigheden ten spijt, we hebben best een leuk gezinnetje hier zo bij elkaar. En dan hebben we nog een kandidaatslid, Frans geheten. Die heeft de afgelopen week hier zijn kenningsmakingstijd met ons doorgebracht. Toffe gast, wat mij betreft wordt ie aangenomen. Ik heb echter begrepen dat er wat problemen zijn gerezen omtrent zijn inschrijving. Dat is teleurstellend te noemen. Ik heb nog gepoogd te helpen met wat doordachte juridische raad, maar iedere keer als ik mijn betoog startte, werd ik abrupt onderbroken door een speen in mijn mond. Nou goed, dan zoeken ze het zelf maar uit.

Zoals ik al zei, wat mij betreft is die Frans binnen. Tenminste iemand die wat meer op mijn niveau zit. Hij moest even wennen aan papa maar dat is niet zo heel merkwaardig natuurlijk. Nu gaat dat allemaal prima zo is mij verteld. Weet je wat, we laten hem zelf even aan het woord. Grote broer, kom er maar in:
Khub Khun Khrab Khun Micah. Ik ben nog niet zo goed in schrijven als mijn kleine broer dus ik hou het kort. Maar inderdaad, dat waren een paar leuke daagjes! Weet je wat, we laten de foto’s voor zichzelf spreken. Een foto zegt immers meer dan 1000 woorden, mai chai? Om over filmpjes nog maar te zwijgen.

Ha, mijn eigen fort! Constructiemanager, project director en ontwerper: France. Aannemer: Leon

Grote krab gevangen! Wel weer teruggezet natuurlijk, wel aan je karma blijven denken he!