Hof weet het even niet meer

Het is met grote tegenzin dat ik jullie deelgenoot maak van een enorme teleurstelling: onze primaire missie in Thailand is mislukt. De voogdijschap van Fransje zit er voorlopig niet in. Was even een emotioneel momentje vandaag …

Na een paar weken in de papieren wildernis te hebben rondgedoold, hadden we vandaag een intake gesprek met The Child Centre in Bangkok. Kunnen jullie herinneren dat ik in mijn vorige post zei: “Iemand probeerde Kesaya zelfs wijs te maken dat ze haar eigen zoon moet adopteren. Dat zal toch wel niet? …”
Dat blijkt dus waar. Je verzint het niet, maar Kesaya en ik moeten haar zoontje nu officieel adopteren. Net alsof we een wildvreemd kind uit een wildvreemd land halen. De procedure duurt ongeveer een jaar, en behelst een bizarre berg papierwerk. We sputterden tegen dat volgens eerdere informatie er zoiets bestaat als interfamilie adoptie, dus binnen een Thaise familie. En daar zijn veel minder eisen voor. Geloof het of niet, maar het blijkt dus dat die eisen EXTRA zijn, bovenop de eisen die normaal al voor buitenlanders gelden. Het is dus zelfs nog iets moeilijker voor ons dan voor Mevrouw en Meneer Janssen uit Dedemsvaart die een Thaise wees willen adopteren …

Maar het werd nog erger. De procedure moet gedaan worden vanuit het land van de buitenlandse aanvrager. Nederland dus. Ik moet naast gebruikelijke documenten als geboorteakte, diplomas, strafblad en bankafschriften, een Adoption File laten maken door de Nederlandse overheid. Dat is een vrij lijvig dossier, we hebben er vandaag een voorbeeld van gezien, waarin mijn volledige financiele, medische en educatieve leven staat beschreven, als wel brieven van alle benodigde instanties dat ik geschikt ben om een kind te adopteren. En die maak ik dus niet zelf, ik moet ergens aan iemand opdracht gaan geven om die te laten maken. Om het nog even erger te maken: de Nederlandse ambassade hier in Bangkok zegt dat dat onzin is, en de Nederlandse overheid er niets mee te maken heeft. De sloerie van The Child Office zei dat zij dan uit hun nek lullen en dat ik maar naar Nederland moest gaan om daar dat dossier opgesteld te zien krijgen.

En het wordt nog erger. Omdat we niet in Nederland wonen, moet ik precies dezelfde papierberg ook rond zien te krijgen in de UK. Inclusief die hele Adoption File. Aangezien ik van de voorbereiding van ons huwelijk weet dat de Britse overheid niet alle benodigde documenten voor mij kan produceren, gaat dat niet makkelijk worden. Ze zijn al niet zo handig in de UK. Mijn bank in London heeft een half jaar lang geprobeerd een bankrekening voor me te openen bij dezelfde  bank in Bangkok. Dat is dus domweg niet gelukt; drie aanvragen kwamen terug uit Thailand met een stempel afgekeurd. Toen heeft de bank het opgegeven en gevraagd of ik het zelf ter plekke wilde regelen. En dergelijke idioten moeten nu een dossier van 25+ documenten voor me gaan klaarmaken, met legalisatie stempels en al? Daar heb ik heel weinig fiducie in …

Jullie raden het al: de ellende was hiermee nog niet voorbij. Aangezien de procedure dus minimaal een jaar in beslag gaat nemen, kunnen we in de tussentijd niet van land verhuizen. Tenminste, het mag wel, maar dan moeten we onherroepelijk opnieuw beginnen. Dus we kunnen sowieso niet beginnen voor we naar Dubai gaan, als we gaan. En dan moeten we daar een jaar blijven, terwijl mijn werk me na 9 maanden misschien naar Qatar wil overplaatsen. Tsja allemaal niet makkelijk maar dan mosten we misschien maar wachten tot we gesettled zijn, was het advies van de troela aan de andere kant van de tafel.

Kesaya en ik werden een beetje geirriteerd door deze onredelijke opstelling, de summiere informatie en de vele onduidelijkheden die er nog waren. De snol van The Child Office verweerde zich door te zeggen dat dit de wet was. Dat is geen argument natuurlijk, dus dat zeiden we ook. Toen zei ze dat ze dit deden om het kind te beschermen. Tuuuuuuurlijk. Het vrijwel onmogelijk maken dat een kind met zijn eigen moeder herenigd wordt is absoluut het toppunt van bescherming. Dat is logisch. Feitelijk heeft Kesaya op het moment dat ze met mij trouwde een stukje controle over haar eigen kind verloren, en dat praten ze goed door te zeggen dat ze het kind beschermen.

Beschermen tegen wat? Fransje woont op dit moment in een krakkemikkig oud huisje van nog geen 20 m2, slapend op een oud matras tussen een handvol hagedissen en zijn grootouders. Nou zijn dat goede mensen, maar ze zijn wel oud. En daarmee angstig en overbezorgd. Fransje is een bang kuikentje omdat ze hem wijsmaken dat alles eng en gevaarlijk is. Zelfs mij vertellen ze dat ik niet om 8 uur door een verlaten straat moet lopen, omdat ik beroofd kan worden. De bus kunnen we beter niet nemen want daar kan een bom in ontploffen. En in Engeland kan je alleen maar rare ziektes oplopen.
Voor twee dingen zijn die grootouders dan weer niet bang: ondervoeding en ondergeschooldheid. Fransje heeft een eetstoornis omdat al het eten eng is. Het enige wat die grootouders hem al jarenlang te eten geven zijn chocolade repen en lollies, afgewisseld met een dagelijks bord rijst met ketchup. Dientengevolge weegt Fransje nu 28 kg en heeft een enorm gat in zijn kiezen. Studeren doet ie niet veel, ondanks dat hij een vrij slim jochie is. Het enige wat ie doet is thuis computerspelletje spelen, want buiten spelen is te gevaarlijk en huiswerk maken is te zwaar.
En dus zit ie dag in dag uit met een chocoladereep en een bord ketchup voor zijn neus HalfLife te spelen. Tsja, daar kunnen wij natuurlijk heeeeeeeel weinig tegenover stellen, dat heeft The Child Office goed gezien. Laten we het arme kind vooral goed beschermen tegen de welvarende en hoger opgeleide moeder die zo nodig met een enge buitenlander moest gaan trouwen en in dat onderontwikkelde gevaarlijk Europa gaan wonen. Of in Dubai, stel je voor! Straks krijgen ze nog een zwembad bij hun huis, kan het jongetje zomaar in verdrinken! Nee, laten we het maar lekker veilig en gezond bij zijn grootouders in het altijd gezellig HatYai houden.

Ik lijk misschien een beetje emotioneel hier, en dat ben ik ook. Zoveel geef ik nog niet om het ventje, maar voor hem en zijn ontwikkeling is dit gewoon desastreus. We hebben Fransje nu een week bij ons in Bangkok en we zien hem helemaal opleven. Hij zingt nu liedjes, danst over straat, hij begint mij in allerlei dingen te imiteren, probeert andere dingen te eten en is dol op Micah. Hij heeft voor het eerst gevlogen en vond dat geweldig, en elke dag geef ik hem zwemles. Hij snapt niet wat er allemaal vandaag besproken is en welke consequenties dat heeft. Hopelijk hoeven we hem dat voorlopig ook niet uit te leggen. Dat kunnen we op dit moment nog niet eens aan onszelf …

Advertenties

6 Reacties op “Hof weet het even niet meer

  1. Wat een drama.

    Kan Kesaya Fransje als haar eigen zoon niet gewoon meenemen naar de UK, en dan daar een adoptieprocedure starten?

    Is adoptie per se nodig? Kun je niet (evt in nederland) voogdijschap aanvragen zonder te adopteren? En op die basis een gezinsvisum voor dubai/abudabi regelen?

    The Child Centre klinkt als een adoptieorganisatie, zijn die niet gepreoccupeerd met de standaard adoptie route, terwijl dit toch echt iets anders is?

    Is er misschien een jurist in engeland, bangkok of nl te vinden die gespecialiseerd is in dit soort kwesties?

    Ik bedoel dus eigenlijk: niet opgeven, het moet op de een of andere manier kunnen!

  2. JJJAAAAA!! niet opgeven! Dit moet anders kunnen! Die idiote burocratie.

  3. Hi Lé,

    Moet je niet ergens een penninkje steken ? Volgens mij proberen ze je dat duidelijk te maken.

    En gewoon bij mams in het paspoort kan hij niet ? Dat lijkt me nog het raarst en in strijd met mensenrechten. Ze heeft hem toch niet afgestaan ?

    Anyway, succes of sterkte ermee.

  4. He Le
    Wat een kloteverhaal zeg. Dit klinkt bijna te onwerkelijk. hopelijk lost het op komend jaar. zo slecht kan zo’n child organisatie niet in elkaar steken

  5. K**!
    Ik ben het met Joost eens. Schakel een jurist en laat die het verder uitzoeken. Adoptieland zit vrij ingewikkeld in elkaar weet ik van mensen die er ervaring mee hebben. Vaak zijn er meerdere wegen te bewandelen en is het een kwestie van blijven uitzoeken en doorzetten.
    Sterkte ermee!

    P.s. wat ook in je nadeel kan werken is dat je hem binnen twee jaar in twee verschillende landen wil laten wonen. Adoptieland is doorspekt met de zogenaamde kinderpsychologytheorieen die dit afraden.

  6. jemig, wat een drama. heel veel sterkte ermee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s