Familieleven

Trouwe lezers en lezeressen, U bent al weer veel te lang verstoken verbleven van mijn frisse blik op dit hele gebeuren. Nu paps en mams toch met hun hoofd bij andere dingen zijn, lijkt het mij opportuun dat ik U even op de hoogte houd van de gang van zaken.

Ik moet erkennen dat ik het hier in Thailand best naar mijn zin heb. Het is warm en soms een tikkeltje oncomfortabel, maar de melk smaakt hier hetzelfde als elders en de mensen zijn zeer gedienstig. En zo eerlijk he! Overal waar we komen vallen vrouwen en mannen eender aan mijn voeten teneinde mij te prijzen om mijn nobele trekken. Papa en mama zeggen dat ze dat hier altijd met babies doen, maar daar geloof ik niets van. Zij zijn gewoon jaloers, omdat zij te horen krijgen dat ze dik zijn geworden, in moeders geval, of er oud uit zijn gaan zien, papa dus. Vermakelijk toch, die eerlijkheid. Ik mag die Thaise mensen wel.
Verder heb ik hier mijn tweede set grootouders ontmoet, de Thaise evenknieen van mijn Hollandse opa en oma. En ook zij zijn uiteraard volledig in hun nopjes met mijn bezoek. Oma laat niet na te zorgen dat alles voortdurend naar mijn wens is. Zo heb ik dat graag.

Het was een heel rondgesjouw de afgelopen tijd. Achtereenvolgens hebben we Bangkok, Pak Tho, wederom Bangkok, HatYai, nogmaals Bangkok en Hua Hin aangedaan. En tussendoor hebben mama en papa nog een paar daagjes samen op Samui doorgebracht. Mij lieten ze bij oma achter; ze hadden even behoefte aan “Tijd voor onszelf”, zo zeiden ze ter verantwoording.
Ha, nou, dat kon ik ook wel even gebruiken, een paar dagen zonder dat geleuter van die twee. Papa komt tegenwoordig niet veel verder dan het zingen van onbegrijpelijk onzinnige liedjes (Ik maak ZELF wel uit of ik mijn handjes op mijn boze bolletje leg, ja paps?), en moeder’s woordenschat verandert in die van een debiliterende malloot zodra ze bij mij in de buurt komt (Mam, de laatste keer dat ik keek, stond OetsiePoetsieWoetsie NIET in het woordenboek OK?)
En dan die vreemde theorien van ze altijd. Laatst ze die ouwe van me tegen me dat het evolutionair gezien beter was voor babies om lief te zijn en veel te lachen in plaats van huilen. Papas doen immers veel liever hun best voor schattig lachende babies dan voor irritant huilende. “Oh ja?”, diende ik hem van repliek, scheet mijn luier vol en zette het op een demonisch krijsen. Moest je eens zien hoe snel hij toen mijn luiers verschoond had. Ha!

Toch zijn ze wel lief hoor. Zo hebben ze me laatst mijn eerste zwemles gegeven. Dat memorabele feit is op de gevoelige plaat gelegd, dus dat wilde ik graag even met U delen. Wat vindt U, kom ik het water niet nog veel beter tot mijn recht? Dat komt door de zeemansgenen, zegt papa. En voor deze keer ben ik dat roerend met hem eens.

Kortom: mijn ouders eigenaardigheden ten spijt, we hebben best een leuk gezinnetje hier zo bij elkaar. En dan hebben we nog een kandidaatslid, Frans geheten. Die heeft de afgelopen week hier zijn kenningsmakingstijd met ons doorgebracht. Toffe gast, wat mij betreft wordt ie aangenomen. Ik heb echter begrepen dat er wat problemen zijn gerezen omtrent zijn inschrijving. Dat is teleurstellend te noemen. Ik heb nog gepoogd te helpen met wat doordachte juridische raad, maar iedere keer als ik mijn betoog startte, werd ik abrupt onderbroken door een speen in mijn mond. Nou goed, dan zoeken ze het zelf maar uit.

Zoals ik al zei, wat mij betreft is die Frans binnen. Tenminste iemand die wat meer op mijn niveau zit. Hij moest even wennen aan papa maar dat is niet zo heel merkwaardig natuurlijk. Nu gaat dat allemaal prima zo is mij verteld. Weet je wat, we laten hem zelf even aan het woord. Grote broer, kom er maar in:
Khub Khun Khrab Khun Micah. Ik ben nog niet zo goed in schrijven als mijn kleine broer dus ik hou het kort. Maar inderdaad, dat waren een paar leuke daagjes! Weet je wat, we laten de foto’s voor zichzelf spreken. Een foto zegt immers meer dan 1000 woorden, mai chai? Om over filmpjes nog maar te zwijgen.

Ha, mijn eigen fort! Constructiemanager, project director en ontwerper: France. Aannemer: Leon

Grote krab gevangen! Wel weer teruggezet natuurlijk, wel aan je karma blijven denken he!

Advertenties

5 Reacties op “Familieleven

  1. Tja, Leon’s blog… ik denk nog met weemoed terug aan de bakoe-tijd 😉
    per dag waren het 25 duuuzend bezoekers?

  2. Minimaal!

  3. Hoe lang lijf je nog in Thailand en wat zijn de plannen daarna?

  4. He, leuke foto’s, maar in het echt is Micah nog liever hoor! Het gekrijs is me nog bespaard gebleven, hopelijk spaart ie het niet op voor morgenochtd als ik met een kater wakker word..

  5. Ideetje: een iets te hard duwtje en Fransje spoelt vanzelf en kosteloos aan in Dubai

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s