Hof weet al wat meer

We zijn nu een paar daagjes verder en de rookwolken van ons desastreuze bezoek aan The Child Office zijn wat opgetrokken. Ik ben intussen naar de Nederlandse ambassade geweest om het hen nogmaals voor te leggen, maar een wachtrij van meer dan 6 uur deed me op mijn rasse schreden terugkeren. Nu een persoonlijke afspraak gemaakt voor maandag. Hopelijk komt daar nog wat uit.

Intussen gaat de regelhel gewoon door. Het alternatief voor Fransje adopteren is continue verblijfsvergunningen en bezoekvisa voor hem aanvragen. Dat zal in de UK en Nederland nog wel gaan (hoewel, dat kan na de volgende verkiezingen helemaal anders zijn …), maar in Dubai wordt dat lastig. Zoals het er nu naar uitziet kan ie dan eenmalig 3 maanden bij ons komen. Maar goed, eerst maar het hoogstnoodzakelijke regelen: een paspoort voor de kleine man.
Nou is zelfs dat nog niet zo makkelijk. Want op welke achternaam gaat dat? Op onze naam is dus onmogelijk vanwege dat adoptiegebeuren. Gelukkig hebben we het voor elkaar gekregen zijn achternaam te veranderen in Kesaya’s meisjesnaam, dus dat zou dan de logische keuze zijn. Kleine complicatie: voor we dat paspoort mogen aanvragen, moet Kesaya bewijzen dat de biologische vader van het toneel is verdwenen en daarmee geen aanspraak kan doen op het kind. Anders zouden we hem tegen zijn wil uit Thailand kunnen ontvoeren, snappie? Nee? Geen zorg, wij ook niet.
Nou hadden we nog een kleine meevaller geboekt. Van te voren was ons verteld dat die losweek procedure bij een rechtsbank moest voorkomen. Nu we hier zijn blijkt dat niet te hoeven, we hebben slechts een enkel formulier nodig, de PK-14, die bewijst dat Kesaya de alleenheerschappij heeft. Waarom dit nu opeens zo is hebben we niet gevraagd; als dingen in je voordeel uitvallen moet je geen vraagtekens zettten.

Een enkel formuliertje dus. En oh, de ironie. Nadat we in Bangkok, HatYai en Songklha hadden nagevraagd of we daar dat formulier konden krijgen (overal de welbekende nul op het rekest), hoorden we maandag eindelijk waar we wel moesten zijn. In Pak Tho, Kesaya’s geboortedorp waar we nota bene de 4e dag van de vakantie al waren.
Geen probleem, we hadden toch de hele familie beloofd naar Hua Hin te gaan. Hua Hin is het Scheveningen van Thailand, alleen komen er dan niet zulke gave mensen vandaan. Kesaya’s vader en moeder zijn van hun respectievelijke woonplaatsen hierheen gereisd om wat dagen met de kleinkinderen op het strand door te brengen. Allemaal leuk en aardig, en bijkomend voordeel is dat Hua Hin vlakbij Pak Tho ligt. Slechts 2 uurtjes met een rammelbus. En dus heb ik gisteren Fransje onder mijn hoede genomen, oma deed hetzelfde met Micah, en opa ging wat rondstruinen op het strand zodat Kesaya in alle rust dat vermaledijde formulier kon gaan ophalen op het stadhuis van Pak Tho. Nog een bijkomend voordeel: ze wist dat de daar dienstdoende ambtenaar gevoelig is voor steekpenningen. Met wat geluk zouden we dat formulier binnen een dag mee kunnen krijgen.

(Hoe Kesaya weet dat die man daar gevoelig voor is, is een grappig verhaaltje apart. Toen ze vorig jaar in Pak Tho een ander document nodig voor haar eigen visum, werd haar gezegd dat het weken lang ging duren. Voor geen enkele reden, die man moest alleen maar zijn handtekening zetten maar dat ging ie domweg nu niet doen. Toen heeft Kesaya hem verteld dat spa manager is bij het Marriott, waarna de kerel in ruil voor een gratis massage zijn handtekening meteen zette en Kesaya weer blij kon terugreizen naar Samui. Dat ligt toch 600 km verderop, dus de kans dat die kerel zijn massage zou komen opeisen is nihil. Dacht ze. Tot drie weken later die kerel haar om 11 uur s’ avonds uit haar bed belt, met de mededeling dat hij naar Samui was gekomen om zijn massage op te eisen. Tsja. Die heeft hij uiteraard niet gekregen maar Kes was er desondanks toch van overtuigd dat ze het ook dit keer weer kon omkopen. Voor de zekerheid had ze nog wat extra Bahts meegenomen, de geur van geld kan geen enkele ambtenaar weerstaan).

Laat ik ter zake komen. Kesaya kwam uiteindelijk terug in Hua Hin, zonder formulier. Wat bleek? De ambtenaar was best bereid dat formulier te geven, maar hij had getuigen nodig die konden bevestigen dat die Franse malloot inderdaad niet meer in beeld was. En de nichten die Kesaya had meegenomen voldeden niet. Nee, ze wilden per se de vader van Kesaya ondervragen. Diezelfde vader die we nou net de dag ervoor vanuit datzelfde dorp naar Hua Hin hadden laten komen, en die op datzelfde moment daar op het strand lag, 150 km verderop. Zucht. Sommige dingen kan je gewoon niet winnen.

Nou ja, we winnen wel natuurlijk. Vandaag is Kesaya weer terug naar het dorp, dit keer met paps die ze dan direct thuis kan brengen. Voor wie zich afvraagt waarom ze nou precies die vader moeten hebben voor een enkel simpel formulier: ze gaan hem dus aan een verhoor onderwerpen over het turbulente liefdesleven van dochterlief. In een grappige bui speelde ik gisteravond na hoe ik dat voor ogen zag:
“Zo meneer Saardoat, Uw dochter doet graag dingen met buitenlanders, klopt dat?”
“Nou! Die lust ze graag!”
“En eerst zo’n mallotige Fransman, nietwaar?”
“Precies, maar die heb ik al heel lang niet meer gezien.”
“Nou, dat kan kloppen, want nu is ze alweer met een … met een …?”
“Nederlander! Jaaaa, een hele vooruitgang natuurlijk.”

Kesaya kon er niet om lachen. Niet omdat ze het niet grappig vond, maar omdat dit vandaag dus echt zo gaat gebeuren. En niet in een afgeschermd hokje, binnen de privacy van vier muren, maar midden in een openbare zaal met bureaus aan de linker -en rechterzijde waar andere mensen worden doorgezaagd over hun lief en leed. Toen ze er gisteren was, kon ze een compleet verhoor afluisteren over de buren die gingen scheiden. Tsja. Land’s wijs, land’s eer zeggen we dan maar. Ik wacht af op de ongetwijfeld exotische bureaucratische verrassingen die ons verder nog te wachten staan.

Advertenties

2 Reacties op “Hof weet al wat meer

  1. en en en?
    al nieuws? gelukt dat pk-14?

  2. Jaaaaaa!
    We heben het binnen.
    Volgende stap het paspoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s