Maandelijks archief: mei 2010

De puinhopen van Brits

Natuurlijk weet ik dat jullie het allemaal doen vanuit een hartverwarmende betrokkenheid aangaande mijn persoontje, maar ik moet bekennen dat ik soms toch wel moe werd van de vraag: “Wanneer ga je nou naar Dubai?”.
Ach, nu ben ik niet helemaal eerlijk. Het was niet zozeer dat ik er moe van werd, alswel dat het mij met mijn neus op de welbekende  feiten drukte: mijn leven is een lange aaneenschakeling van slecht getime en onplanbare ontwikkelingen. Ongetwijfeld deels mijn schuld, als gezonde Hof zijnde heb ik nou eenmaal last van nestelvrees, maar deels ook de schuld van de ongeorganiseerde puinhoop die de Britten hun maatschappij noemen.

Laat ik ter zake komen. Waarom kon ik die ogenschijnlijk simpele vraag over Dubai nou steeds niet beantwoorden? Omdat ik ten eerste echt geen idee had, en ten tweede omdat niemand het mij kon of wilde vertellen. Ik heb herhaaldelijk ons management aangespoord om een plan voorwaarts op te stellen, vergaderingen proberen te beleggen, office managers in Dubai proberen aan de lijn te krijgen, emails uitgestuurd, maar alles met nul resultaat. Mijn collega John, die met me mee zal gaan als marketing manager, had last van hetzelfde euvel. Het enige dat we te horen hadden gekregen is dat we wat documenten moesten opsturen voor onze werkvisum aanvraag en dat we het dan wel zouden horen. Maar we moesten wel zo snel mogelijk naar Dubai komen, want er moesten dollars binnengesleept worden.

Twee weken geleden barstte de bom toen bleek dat John andere eisen qua documentatie waren voorgelegd dan mij. Zo was mij verteld dat als er ook maar iets mis is met de papieren, zoals bijvoorbeeld de verkeerde rood in de kleurencopie van je paspoort, de hele visumaanvraag doodleuk wordt afgewezen en je overnieuw kan beginnen. John daarentegen, was slechts om een zwart-wit kopietje gevraagd. Hij had daarop  een brandbrief gestuurd naar onze hoogste pief in het Midden Oosten, en die antwoordde doodleuk met de nauwelijks verkapte beschuldiging waarom John niet de goede documenten had ingeleverd. Je moet het lef maar hebben. Gelukkig is alles op email vastgelegd, dus die strijd wint John wel, mocht het zover komen.
Een groter probleem voor hem is dat hij zijn huis al heeft verhuurd en zijn spullen binnenkort worden verscheept. En hij heeft een gezin met twee kleine kinderen. Niemand kan hem vertellen wat nou de status van zijn aanvraag is op het moment, maar dat het nog een tijd zou gaan duren was wel duidelijk. Treurig. Ikzelf had dit wel zien aankomen, dus ik had nog niks opgezegd. Maar intussen gold ook voor mij dat ik geen idee had wat er aan de hand is. Heel kwalijk ook dat niemand me kon vertellen of Fransje nou mee kan of niet. Zoals jullie weten, een teer punt in Hofs hartje.

Nu ik dus twee weekjes in Dubai ben om de boel te verkennen, leek het mij tijd voor harde antwoorden. Probleem: vrijwel niemand op ons kantoor. Geen secretaresse, geen office manager, geen adminstrateur, geen hoge Midden Oosten pief. Het heeft me uiteindelijk vijf dagen gekost om iemand te pakken te krijgen die van toeten en blazen wist: een speciale Arabische tussenpersoon die voor ons bedrijf de papieren regelt (zelf mag je als Westerling niets doen, een deel van dit hele ontransparante probleem). Eindelijk werd me de procedure uitgelegd en verteld welke documenten we moeten overleggen. Het bleek dat wat ik twee maanden geleden had ingestuurd is goedgekeurd. Niet dat dat betekent dat de aanvraagprocedure in werking is gezet. Nee, natuurlijk niet. Want daarvoor was de toestemming nodig van Julia, onze secretaresse. En die had dat niet gegeven. En ze was al weken weg. En hoe zat het met de procedure voor John? Geeeeeeeen idee. Daar had Julia niets over doorgegeven.

Nou, lekker allemaal. John maar even gemaild over het hoe en wat en dat het probleem nu bij Julia lag.  Een kleine anecdote tussendoor om maar even aan te geven wat voor fantastisch georganiseerd bedrijf wij zijn: ik mailde John via onze intranet-contacten-database. Ik had het mailtje feitelijk en netjes gehouden en gelukkig maar. Vijf minuten later kreeg ik namelijk een mailtje terug van die bewuste Julia. Ze bedankte me dat ik haar ook op de hoogte hield en verontschuldigde zich voor het hele gebeuren maar het kwam omdat haar vader was overleden en omdat de Midden Oosten baas had gezegd dat hij het allemaal wel zou regelen. Ik snapte er geen reet van, hoe kon zij dat mailtje nou hebben gekregen? Geloof het of niet: het bleek dat in een absurde speling van het lot, per ongeluk haar emailadres bij John’s naam stond gelinked in onze database. En ze hebben dezelfde initialen, dus ik kon dat niet eerder zien. Maar wat was ik blij dat ik niet een van mijn gebruikelijke woedeaanvallen op dat mailtje had losgelaten, iets wat ik normaliter doe als iemand zo’n fout maakt  …

En nu? Nu gaat Julia dus eindelijk onze aanvragen starten. En gaat het nog minimaal 6 weken duren. Ik blijk straks nog wat papierhandel uit Thailand nodig te hebben voor Fransje, dus heb ik daar mooi tijd voor. Goed nieuws: de agent had gezegd dat er in principe niets in de weg stond om Fransje een visum te geven voor Dubai! Zo lang als zijn achternaam maar die van Kesaya is en we zijn geboorteakte hebben. Laten we dat nou juist in onze Kafkavakantie (dit woord heb ik gepatenteerd overigens) hebben weten te regelen. Hoera hoera hoera!

Voor John is het allemaal een beetje naar, die moet nu in een caravannetje gaan leven de komende maanden. Maar ach, dat is leuk voor zijn kindertjes, die zijn vast dol op een beetje avontuur. En het is bijna zomer, dan is het best goed vertoeven in de Britse buitenlucht. Ik kom hem af en toe wat brood brengen, zo ben ik ook wel weer.

Advertenties

Even de Opa’s en Oma’s tevreden houden …

… met de beelden van Micah’s eerste hapjes.
Op een gelegen tijdstip de komende week zal ik me weer eens wijden aan wat algemener proza. Micah heeft nou wel weer genoeg aandacht gehad.

FF wat Fotootjes

Lang niet geblogd. Is ook weinig gebeurd natuurlijk, vergeleken met de turbelente maanden hiervoor. In elk geval, iedereen is weer veilig en wel in London, de baan in Dubai is aangenomen, Kesaya is nog steeds mooi en Micah lief. Waarvan akte. Hier moeten jullie het voor nu even mee doen.