Maandelijks archief: juli 2010

Zit dan toch eens stil!

Een historische dag vandaag voor Micah. Hij heeft maar liefst twee mijlpalen bereikt namelijk. Voor het eerst heeft hij kennis gemaakt met de werking van zwaartekracht, wat direct werd gevolgd door zijn eerste TDL-tje (Tand Door Lip).
Jaja, het gaat snel met onze kleine knul. Wij vrezen met grote vreze dat dit niet het eerste “experiment” met dubieuze afloop zal zijn. We zijn bepaald niet gezegend met het meest rustige nageslacht. Maar dat heeft ook wel wat. Kijk maar:

Hof bakent af

Nou. Daar zitten we dan. In Dubai. Ik kan niet bepaald zeggen dat ik overloop van vreugde. Had ik ook niet echt verwacht, mijn besluit om hier te komen was gebaseerd op een afweging van voor -en nadelen die maar heel nipt in het voordeel van deze zandbak uitviel. En ik had me voorbereid op lastige eerste weken, dus ik moet eigenlijk niet piepen.

Maar ik doe het toch 🙂 Ik had deze week redelijk wat momentjes dat ik me heel sterk afvroeg wat ik hier in Allahsnaam aan het doen was. Er zijn een hoop dingen waar ik hartsgrondige hekel aan heb, maar auto’s, lelijke steden en restrictieve religies vallen allemaal ruim binnen de top 5. Hat had alleen nog erger kunnen zijn als ze hier continue r&b hadden opstaan en overal honden zouden lopen. (Afkeer jegens het laatste is waarschijnlijk het enige wat moslims en ik gemeen hebben). In elk geval, het is hier echt foeilelijk, Rotterdam is een bloeiende oase vergeleken met deze doelloze woestenij. Dit is bijvoorbeeld het uitzicht vanuit mijn huidige onderkomen:

Echt niet grappig dus. En je kan nergens heen lopen, alles moet met de fucking auto. Nou zijn er wel wat mooiere plekjes te vinden, maar daar zal ik flink voor in de buidel moeten tasten. Dat ga ik waarschijnlijk wel doen, anders houd ik het hier niet lang uit. Zal na elke dag 2 uur forensen over een gekmakende snelweg vol gestoorde idioten en 8 uur zakendoen met nog grotere idioten toch een beetje een relaxte omgeving moeten hebben om in thuis te komen …

Nou ja. Zoals ik al zei, er waren wat momentjes van twijfel. Daartussen zag ik het soms ook wel een beetje zitten. Even de rug rechten, nog maar een keer mijn salaris omrekenen naar euro’s, dromen van toekomstig huis in Amsterdam … dat zal me door de komende twee jaar moeten slepen. En je kan altijd nog wat gekke dingen doen. Zoals Dinsdagavond. Ik was met mijn collega Jon uitgeweest, naar een strandtent. Voor een hele hoop locale munten veel te weinig bier gedronken, maar genoeg om aan het eind van de avond toch nog iets te hebben van “Fuck it! Ik moet nu iets doen! Ik ga me niet laten kisten door die afschuwelijke lelijkheid en onbegaanbaarheid van dit oord. Ik moet er zo spoedig mogelijk mee in het reine komen, en dat vraagt om een drastische maatregel!”

En dus sloeg ik de taxi naar huis af. Ik beende resoluut de bar uit, het vizier gericht op de toren die 5 kilometer verderop uit de zandnevel opdoemde en waarvan ik het vermoeden had dat die zich redelijk dicht bij mijn flat bevond. Half twaalf  ’s nachts, 38 graden met 90 procent vochtigheid, geen kip op straat, geen kaart op zak. Gewoon lopen. Dwars door bouwterreinen, recht over snelwegen, door bochtige tunnels, onder verlaten viaducten door, schoffelend over desolate lappen woestijngrond. Het was surreel. Er was vrijwel geen geluid te horen, anders dan van de sporadische auto die me voorbij raasde. De lukraak neergekwakte betonnen torens om me heen zinderden nog na van de hitte. Mijn enige kompas, de zojuist genoemde toren, verdween en doemde weer op achter de horizon. Onderweg kruisten welgeteld drie levende wezens mijn pad: een bewaker in een kantoorgebouw en twee niet nader gespecifieerde vogels op een zandvlakte. Maar ik voelde me beter dan ik me deze hele week gevoeld heb. Dit was mijn manier om  mentaal overwicht te krijgen op het spookbeeld dat Dubai in mijn hoofd aan het vormen was. Op deze wijze bakende ik het gebied af dat vanaf nu tegen wil en dank mijn territorium zal zijn. Je kan natuurlijk ook zeggen dat ik gek en aangeschoten was, maar dat klinkt toch een stuk minder poetisch. Zeg nou zelf.

Tenslotte, hoe vinden de andere Hofs het hier? Kesaya heeft een beetje heimwee op het moment, maar dat komt wel goed als we straks ons eigen stulpje betrekken. En Micah? Die is gewoon zijn gebruikelijke coole zelf:

JIBLMAO

(Jumping in Bed, Laughing My Ass Off).