Maandelijks archief: augustus 2010

Home, home again.

Tussen de vele karakteristieke kenmerken die het geslacht Hofland al vele generaties sieren, zoals een uitmuntende controle over formulieren, het perfect kunnen kaken van een haring maar moeite hebben met het vasthouden van een vork tijdens het avondeten en de gave om nog door de grootste sukkel te worden opgelicht, hoort de charmante eigenschap om vaker van woning te verwisselen dan van onderbroek. Ik dacht dat ik tegenwoordig recordhouder ben met 24 verhuizingen in 37 jaar (0.64 per jaar), maar ik had even buiten mijn eigen nageslacht gerekend: Micah is nu 3 keer verhuisd in 8 maanden! Oftewel 4.5 keer per jaar. Ga zo door mijn jongen, je bent een Hof om trots op te zijn!

En waarheen heeft de laatste verhuizing dan wel niet geleid? Naar dit mooie stulpje op de Palm, zoals reeds eerder vermeld. Dit weekend zijn we erin getrokken, tot grote tevredenheid van alle gezinsleden. En hoe ziet dat er van binnen uit? Nou, zo:

Niet gek he? Let even op die koffietafel, dat is niet zomaar een tafel. Hier is ie nog een keer, in close-up:

Gottegot Micah moest ook weer zonodig in beeld kruipen hoor. Maar goed, die tafel dus, die drie delen kunnen afzonderlijk van elkaar draaien. Een beetje zoals Rubik’s kubus, kennen we die nog? (En voor iemand begint te zaniken: Nee, een bewegende lage tafel is inderdaad geen slimme aankoop voor een echtpaar met een hyperactief kind dat een glansrijke carriere in de sloop voor zich heeft. Maar hee, als je jaren lang zonder eigen meubels hebt geleefd dan wil je ook eens iets leuks).

In elk geval, wij gaan ons wel vermaken hier. En iedereen: kom ons vooral opzoeken! Over twee maanden is het hier wat draaglijker voor normale stervelingen qua temperatuur, dus boek Uw vlucht alvast!

Advertenties

Een man van vele gezichten

Hallo lief leespubliek. Op veler verzoek vandaag weer eens wat fotootjes van mij, de kleinste Hof. Ik heb een mooie selectie voor U samengesteld waarin mijn veelzijdige aspecten goed aan bod komen:

LIEF ...

STOER ...

RELAXED ...

... EN ZO GEK ALS EEN DEUR!

Jaja, Mad and Bad, that’s me!. Geloven jullie me niet? Gisteren was ik met papa en mama in de supermarkt, in de groente en fruitafdeling welteverstaan. Zij letten even niet op, en ik zat daar toch in mijn buggy, dus pakte ik een nectarine van het schap en zette mijn tanden erin. Komt er zo’n meneer van de winkel aan om me te vertellen dat dat niet mocht. En toen probeerde ie notabene die vrucht van me af te pakken. Ja hallo! Ik laat me toch zeker de les niet lezen door zo’n Aziatische minkukel met z’n homo-snor? Dus ik begon te schreeuwen: “BLIJF VAN ME AF! IK WEET WAAR JE HUIS WOONT! IK WEET WAAR JE HUIS WOONT!”. En hop, toen piepte ie al heel anders. Ik mocht de nectarine houden, gratis en voor niets. Om het nog even extra in te wrijven heb ik toen dat ding onder zijn neus helemaal opgegeten. Met mijn vijf-en-een-halve tand, dus dat duurde even. Ja, als je iets doet, moet je het goed doen natuurlijk.

Papa zei later dat ie niet zo trots op me was, maar als ik in het vervolg toch zonodig mijn tanden in een product wilde zetten, of dat dan tenminste een TV of een Playstation kon zijn. Ik zal er aan denken paps. Graaaawwllllll!

Laat dat hele eiland maar de zee inzinken

Ik dacht nu toch alles gehad te hebben qua Britse ongein. Inmiddels heb ik alweer genoeg materiaal verzameld voor een episode 2 van “Idioten“, maar het leek me een beetje een overkill. En ik ben eraan gewend geraakt. Rijbewijs niet halen omdat de examinator de regels niet kent? Goed, moet ik maar accepteren. Micah’s geboorteakte kwijtgemaakt door het Ministerie van Buitenlandse Zaken? Verbaast me geen fuck. Huur afgeschreven een maand na opzegging? Het zal allemaal  fokking wel.

Maar nu hebben die perfide eilandbewoners dan toch het dieptepunt bereikt. Ik moet voor morgen geld overgemaakt zien te krijgen van mijn Britse naar mijn Arabische bankrekening. Dit omdat er een aanbetaling moet worden afgeschreven voor mijn apartement. Beide rekeningen zijn binnen HSBC, dus dat zou niet zo moeilijk moeten zijn. Ik had twee weken geleden de Arabische rekening aangevraagd, en het duurde slechts 7 dagen voor het kon worden geactiveerd. Dus dat schoot al lekker op. Dan nog 4 dagen wachten voor de kaarten en de pincodes werden opgestuurd; het werd al een beetje krab. Vandaag dan eindelijk alles binnen en ik kon via internet het bedrag overmaken. Zou binnen 1 seconde zijn overgeschreven, was me beloofd. Mooi, net op tijd. Dus ik probeer dit net, en het hoeft geen relaas: het ging niet. Foutcode 2174. Grrrrrrrr!!!!!!!!!!

Gelukkig heb ik speciale voorrechten binnen HSBC vanwege mijn pecuniaire status, dus ik kan een 24 uurs persoonlijke hulplijn inschakelen. Maar gedaan dus. Er moet toch iemand deelgenoot worden gemaakt van mijn nauwelijks verholen woede.

Excuus 1: U bent te laat, op Internet moet je geld overmaken voor half 4. In welke tijdszone? De Britse. Het is nu anders net half 4 geweest in London. Nou, dan klopt het toch? Nee, want ik kreeg de fout om 3 uur, ik hang inmiddels alweer een half uurtje aan de lijn. Oh. Nou ja, maakt niet uit, het is nu na half 4 dus het kan vandaag toch niet meer. Dan weet ik nog steeds niet waarom het net mis ging? Oh, wilt U dat weten dan? JA DAT WIL IK WETEN!

Excuus 2: Foutcode 2174 betekent dat op dit moment geen geld kan worden overgmaakt. JA ALLICHT, IK WIL WETEN WAAROM NIET! Het is een generale code, voor als er problemen zijn met geld overmaken. JA EN WAAROM DAN? We kunnen wel even kijken waarom precies niet. JA DOE DAT!

Excuus 3: Nou we weten het. Het ligt aan de Treasury. The Treasury? (Dat is toch de Engelse Schatkist? What the Fuck hebben die ermee te maken?) Nou, die moeten de wisselkoersen doorgeven voor banktransacties, en op dit moment kunnen ze dat niet doen voor het Britse Pond. Dus kunnen er geen transacties worden gedaan. Misschien morgen weer.

Daar wordt een mens stil van. Heel stil. Wat moet je nog dan, als een eenvoudige transactie wordt gedwarsboomd doordat de locale Schatkist even niet weet hoe ze geld moeten wisselen. Dan houdt het toch redelijk op allemaal. Laten we tenminste met zijn allen even heel erg blij zijn dat dat verfoeilijke eiland niet bij de Europese Unie is gekomen. God bewaar ons dat dat ooit nog gebeurt. Laat die idioten (WANT DAT ZIJN HET!) maar in hun eigen sop gaarkoken. Ik zou haast blij zijn dat ik naar deze zandbak ben verhuisd.

Hof heeft huis

Even een snelle update: we hebben vandaag een nieuw onderkomen gekregen. Op de Palm van Dubai. Je moet toch ergens wonen tenslotte, dus waarom ook niet daar.

Kijk even naar mijn nieuwe foto bovenaan, en je ziet de Palm vanuit onze tijdelijke flat (ja we hebben hier een onovertroffen uitzicht, de flat zelf is alleen niet helemaal top). Het gebouw waar we nu heengaan ligt in de foto op de horizon, ongeveer op een derde van rechts. Het is de witte laagbouw rechts van de wat donkerdere gebouwen in het midden. Wel prettig wonen, met eigen strand en barren en restaurants die op de een of andere manier het alcoholverbod mogen omzeilen. Niet geheel onbelangrijk. Het doet een beetje aan als een vakantieoord, wat voor een jaartje ook wel wat heeft.

Het huis zelf is een vierkamer apartement met vrij groot balkon. Die helaas dan weeer uitkijkt op een weg. Toch wel tevreden, zeker voor deze prijs die ook nog eens onder mijn toelage ligt. Dat hele grote huis met tuin en zwembad komt volgend jaar dan wel weer. Als ik dan nog niet gillend ben weggerend, want ik heb nog steeds mijn twijfels over dit oord. Maar daarover volgende keer meer.