Maandelijks archief: september 2010

Gelukkig kan het altijd nog erger

Voor iedereen die dacht “Kom, ik ga eens op Hof zijn blog kijken, want nu moet er toch eindelijk eens een keertje goed nieuws op staan”, heb ik een teleurstellende mededeling. Het is allemaal alleen nog maar erger geworden. Alleen gaan we onze martelgang nu in Thailand voortzetten, dat dan weer wel.

We waren nog bezig om Fransjes visa alsnog geregeld te krijgen, met de hulp van de Thaise ambassade en de overredingskracht van onze sponsor, toen mijn GM aan de noodrem trok. Hoe zat het eigenlijk met de visa voor Kesaya en Micah? Nou ja, die zijn geregeld toch? Volgens onze PRO (Personal Registration Officer, de man die al dat soort zaken regelt) is dat allemaal klaar, we hoeven alleen nog een medische keuring te doen en daar hebben we 2 maanden de tijd voor. Op 1 september had hij de verblijfsvergunningen voor hen beiden laten tekenen. Ja dat wel. Alleen had ie ze ook nog moeten laten stempelen. En dan had gemoeten, want nu zijn ze slechts geldig als entry permits, waarmee je het land kan binnenkomen, en niet verblijven. En nu? Nu moeten ze het land uit. Het is niet anders. Plus een boete van een kleine 1000 euro. En het bedrijf dat Kesayas visum heeft geregeld is nu geblokt voor verder zaken doen. Heel schappelijk allemaal. En dus zitten we morgenochtend op het vliegtuig naar Bangkok.

Of we terugkeren? Dat is nog maar de vraag. Zelfs al zou ik willen, ik weet niet of ze capabel genoeg zijn dit ooit nog voor elkaar krijgen. Ik heb aangedrongen op het ontslag van die PRO, je hebt namelijk niet zoveel aan een kerel die nauwelijks Engels spreekt en dat blijkt, maar volgens mijn GM is het zijn schuld niet. Hij had alleen maar niet begrepen dat Kesaya en Micah al hier in het land zijn. Tuurlijk, nadat hij al 4 maanden hiermee bezig was, persoonlijk hun entree visa op het vliegveld had afgeleverd, nadat hem de situatie zevenhondervierenennegentig keer door verschillende personen was uitgelegd, nadat hij me herhaaldelijk had gerust gesteld dat alles nu dan eindelijk geregeld was wat hen betreft, nadat ik hem notabene had gevraagd of ze met de huidige documenten het land ook UIT mochten vliegen, wist meneer nog steeds niet dat ze ook daadwerkelijk hier zijn. Maar goed, misschien zijn schuld ook niet. Niet zijn fout dat mijn prachtige bedrijf iemand met zo’n potentieel belangrijke functie voor een appel en ei wil aanhouden ondanks dat ie geen Engels kan. En de GM zelf? Die was in de veronderstelling dat ik elke paar weken met Micah op en neer naar het buitenland vloog. Tuuuuurlijk!

Ellendig allemaal. Nou ja, een lichtpuntje: morgen om deze tijd zijn we weer in de beschaafde wereld. We gaan Fransje opzoeken, die zal wel heel blij zijn. En wie weet, laten we moed houden, er is een kans dat we met hem terug kunnen vliegen. Zo niet dan weet ik het ook niet meer. Ironisch genoeg komen volgende week eindelijk onze vertraagde spullen uit Engeland aan. En die moet ik persoonlijk in ontvangst nemen. Nou ja, een weekje op de stoep kan geen kwaad, het regent hier toch nooit. Ik weet niet eens meer hoe dat eruit ziet. Zie je, er zijn best goede dingen te melden over dit land!

Tunnels

Ik doe aan escapisme tegenwoordig. Niet op heel dramatische wijze, ik zoek het in de kleine dingen van de dag. Zo ga ik een half uur onder de douche staan en mijmer weg over de bruggen van de Thames. Of ik sluit mezelf op in het toilet en denk aan  bruine kroegen in nauwe, beklinkerde steegjes. Of aan weelderige parken badend in een goudbruine hersftzon. En soms probeer ik helemaal nergens aan te denken, dat werkt ook.
Het terugkomen is nooit zo lekker daarentegen. Zo stond ik van de week in een kiosk, waar ik een Engels muziektijdschrift doorbladerde. Met daarin artikelen over Radiohead, Pink Floyd en Arcade Fire, over hun werk dat iedereen zou moeten hebben. En welke ik dan ook heb, ware het niet dat al dat moois nog steeds in een container in Engeland staat te wachten op het weerzien met hun hunkerende eigenaar. Ik zong de genoemde liedjes mee in mijn hoofd, mezelf wanend in het decor dat deze melancholische meesterwerkjes oproepen. Na een half uur had ik het blad uit en ik legde het terug in het schap. Waar was ik? Wat deed ik hier? Oh ja. Fuck …

Een redelijk dramatische opening van deze post misschien, maar ja, het is niet anders. Als ik me hier helemaal supertop zou voelen, zou ik daarover schrijven. Maar zo voel ik me dus niet. Ik heb er ook alle reden toe, als ik zo vrij mag zijn dat te vermelden. Gisteren had ik een ontmoeting met een potentiele zakenpartner hier in Dubai. Vrij hoog profiel, was me al vanaf het hoofdkantoor duidelijk gemaakt, dus aub niet verknallen. Ik was er niet helemaal goed op voorbereid, zeker niet na de drie dolle dwaze dagen die me net daarvoor in Egypte waren wlgevallen. Maar daarover later meer. Ik was daar dus bij dat bedrijf op bezoek en ging een presentatie geven over wat ons bedrijf voor hen kan betekenen. Ik werd gestationeerd in een grote vergaderzaal, sloot mijn laptop aan op het grote scherm en startte op. Dit is wat mijn beoogde zakenpartners te zien kregen:

Oh ja, dat is waar ook. De desktop achtergrond die ik juist dat weekend had geinstalleerd. Nou ja, dat zet wel de toon natuurlijk. En dan moest mijn presentatie nog beginnen. Laat ik zeggen dat die geheel in stijl was van de hier getoonde uitspraak. Denk niet dat we heel veel zaken zullen doen met dit bedrijf …

Voor wie zich afvraagt waarom ik zo’n zelfhaterig plaatje heb gekozen om me elke dag tegemoet te blinken als ik mijn computer opstart: maak kennis met Mark Corrigan, de anti-ster van de Engelse sit-com Peep Show. Verreweg mijn favouriete show op de Engelse TV. En Mijn God, wat mis ik het. Cynisch, mysogeen, uitzichtsloos, egocentrich; er zijn gezelligere komedies uitgezonden. Maar dat is allemaal hartstikke grappig als je jezelf helemaal OK voelt! Zoals ik me toen voelde, op de bank in mijn knusse appartementje in The Docklands, wijntje in de hand en Peep Show op TV. Of wat maakt het eigenlijk ook uit wat er TV was. Alles was leuk in London. Of in Singapore. Of Ko Samui. Eigenlijk overal anders dan hier. Ik zal het maar gewoon toegeven: grote fout om hierheen te komen.

Het zal de oplettende lezertjes misschien ook zijn opgevallen dat er twee posts zijn verdwenen van mijn blog. Dat klopt, dit waren posts die niet honderd procent positief waren over het leven hier. Een collega had me gewaarschuwd dat vrijheid van meningsuiting hier niet heel hoog in het vaandel staat, en toen ik ontdekte dat mijn eigen site geblokkeerd werd door de overheid leek het me raadzamer wat zorgvuldiger met mijn kritiek om te springen. Je wordt hier sowieso een beetje paranoide. Ik sta hier nu bij een kleine tien instanties ingeschreven, met naam, toenaam, vingerafdrukken, irisscan en alles, en je hebt totaal geen controle waar de data allemaal heen gaat. Vrijwel dagelijks krijg ik telefoontjes van onbekende mensen waar ik absoluut geen idee van heb hoe die mijn nummer hebben weten te achterhalen. Soms gaat het om zaken, soms om prive dingen, soms hebben ze me verward met een andere Nederlander die ze toevallig moesten spreken. Heel raar allemaal.

Over vrijheid van meningsuiting gesproken: de censuur zit hier soms in een klein hoekje. Toen ik eergisteren in het vliegtuig terug van Egypte zat, had ik Radiohead’s OK Computer opgezet via de InFlight Entertainment. Vlak voor we landden, kwam ik bij het magistrale Lucky aan. Ik besefte me dat we precies de landingsbaan zouden raken tijdens de zin: “Pull me out of the aircrash.”. Dat vond ik wel een geinig toeval, maar groot was mijn verbazing toen het liedje een heel andere wending nam, en direct doorskipte naar “Pull me out of the lake”. Dat is toch wel vrij vergaand, als in een vliegtuig teksten over vliegtuigongelukken worden verwijderd? Weet iemand of dat gebruikelijk is? Doen andere maatschappijen dat ook? Is het een algeme policy? De landing ging overigens prima; er hoefde niemand uit wrak noch meer te worden getrokken.

Ik wil trouwens alvast mijn verontschuldigingen aanbieden voor deze klaagzang. Nou wil ik niet overkomen als een zelfverklaarde moderne Job (dat hoeft ook niet, zo hebben mijn collegas me al gedoopt), maar ik heb me ook wel een portie pech achter de rug de laatste tijd. Ik ga er verder niet over uitwijden; het volgende plaatje lijkt me afdoende toelichting:

Jaja, ik heb de Donald Duck medaille gewonnen voor pechvogel van het jaar! De directe aanleiding: ik moest een schip inspecteren in Egypte, op een Godvergeten scheepswerf ergens achter een piramide. Er was me van te voren al verteld dat de immigratiedienst van de locale haven niet erg snel handelde, dus ik moest rekenen op 2 uur vertraging aan de ingang. Ik dacht slim te zijn en een uurtje eerder te gaan. Ja, dan snap je de locale gewoontes natuurlijk niet he. Dat betekent gewoon een uurtje extra wachten. Of wacht, twee uurtjes extra. Of drie. Of … nou ja, jullie snappen het wel. Maar liefst ZEVEN UUR heb ik in een auto bij de ingang staan wachten tot de locale uniformen eindelijk vermochten een stempel in mijn paspoort te zetten. Tijdens ramadan, dus geen eten en drinken. Mijn chauffeur heeft alle Goden in alle talen verzocht, maar het mocht niet baten. Gelukkig lag het schip er nog toen ik aankwam; die had ook vertraging vanwege de fantastische werkethos die de locale bevolking eigen is. Maar met zeven uur had in elk geval het record ruim verbroken, vandaar de medaille die door de bijzonder aardige Russiche bemanning om mijn nek werd gehangen.

Verder ben ik de afgelopen tijd nog drie keer bijna dood gereden, hebben twee pasgekochte laptops het leven gelaten nadat ik net al mijn belangrijke data erop had gezet, zijn alle printers en scanners op kantoor kapot gegaan, staat al mijn huisraad nog in de UK omdat er toevallig geen schepen naar Dubai zijn gegaan de afgelopen tijd, geven Kesayas vrienden niet thuis, wordt ons huis belaagd door een genetisch gemuteerde mierenkolonie, en heeft een administratieve fout van onze salarisafdeling me bijna aan de rand van de financiele afgrond gebracht. Maar het ergste van alles, wat al het voorgaande tot kleine ongemakjes reduceert: het visum voor Fransje is afgewezen … Alles leek in kannen en kruiken, we waren al een vlucht aan het boeken en school aan het regelen voor de kleine man, en toen werden er opeens twee aanvullende eisen op tafel gelegd door het Ministerie van Immigatie. Twee onmogelijk eisen … Groot drama hier. De zoveelste zwarte bladzijde in deze zaak. Het is toch onvoorstelbaar wat de bureaucratie eraan gelegen is om een kind van zijn moeder gescheiden te houden. Wat een nare jeugd moeten deze mensen zelf hebben gehad …

Het is nog niet helemaal over; we kunnen nog rekenen op onze locale sponsor, een vrij machtige Arabier met familie op hoge plaatsen. Maar ook hij kan geen garantie geven. Tsja, en dan? Op zich kan ik dan gebruik maken van mijn afspraak met mijn werkgever: geen Fransje, geen Dubai. En dan wordt het terug naar London. Wel ironisch op zich: wat ik op dit moment niet over zou hebben om terug naar London te keren. Maar op deze manier … Nou ja, we zullen het zien. Gelukkig neemt mijn bedrijf het allemaal even zwaar op als wij, dus er wordt naarstig naar een oplossing gezocht.

Dus om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal kut. Wat houdt ons op de been? Elkaar natuurlijk, en een fantastische Micah. Wat een mooi joch is dat toch zeg, niet te filmen! (Nee, er volgt nu geen vierendertigste filmpje van hem). Vrolijk, bijdehand, innemend, levenslustig, actief, onderzoekend … waar heeft hij dat in Godsnaam vandaan?
Hopelijk herinnert hij zich dit later als een mooie tijd. Papa en mama nog niet in elk geval. Om met Arcade Fire te spreken: wij graven tunnels. Tunnels terug naar Londen. Of waarheen dan ook, als het maar niet hier is.