Tunnels

Ik doe aan escapisme tegenwoordig. Niet op heel dramatische wijze, ik zoek het in de kleine dingen van de dag. Zo ga ik een half uur onder de douche staan en mijmer weg over de bruggen van de Thames. Of ik sluit mezelf op in het toilet en denk aan  bruine kroegen in nauwe, beklinkerde steegjes. Of aan weelderige parken badend in een goudbruine hersftzon. En soms probeer ik helemaal nergens aan te denken, dat werkt ook.
Het terugkomen is nooit zo lekker daarentegen. Zo stond ik van de week in een kiosk, waar ik een Engels muziektijdschrift doorbladerde. Met daarin artikelen over Radiohead, Pink Floyd en Arcade Fire, over hun werk dat iedereen zou moeten hebben. En welke ik dan ook heb, ware het niet dat al dat moois nog steeds in een container in Engeland staat te wachten op het weerzien met hun hunkerende eigenaar. Ik zong de genoemde liedjes mee in mijn hoofd, mezelf wanend in het decor dat deze melancholische meesterwerkjes oproepen. Na een half uur had ik het blad uit en ik legde het terug in het schap. Waar was ik? Wat deed ik hier? Oh ja. Fuck …

Een redelijk dramatische opening van deze post misschien, maar ja, het is niet anders. Als ik me hier helemaal supertop zou voelen, zou ik daarover schrijven. Maar zo voel ik me dus niet. Ik heb er ook alle reden toe, als ik zo vrij mag zijn dat te vermelden. Gisteren had ik een ontmoeting met een potentiele zakenpartner hier in Dubai. Vrij hoog profiel, was me al vanaf het hoofdkantoor duidelijk gemaakt, dus aub niet verknallen. Ik was er niet helemaal goed op voorbereid, zeker niet na de drie dolle dwaze dagen die me net daarvoor in Egypte waren wlgevallen. Maar daarover later meer. Ik was daar dus bij dat bedrijf op bezoek en ging een presentatie geven over wat ons bedrijf voor hen kan betekenen. Ik werd gestationeerd in een grote vergaderzaal, sloot mijn laptop aan op het grote scherm en startte op. Dit is wat mijn beoogde zakenpartners te zien kregen:

Oh ja, dat is waar ook. De desktop achtergrond die ik juist dat weekend had geinstalleerd. Nou ja, dat zet wel de toon natuurlijk. En dan moest mijn presentatie nog beginnen. Laat ik zeggen dat die geheel in stijl was van de hier getoonde uitspraak. Denk niet dat we heel veel zaken zullen doen met dit bedrijf …

Voor wie zich afvraagt waarom ik zo’n zelfhaterig plaatje heb gekozen om me elke dag tegemoet te blinken als ik mijn computer opstart: maak kennis met Mark Corrigan, de anti-ster van de Engelse sit-com Peep Show. Verreweg mijn favouriete show op de Engelse TV. En Mijn God, wat mis ik het. Cynisch, mysogeen, uitzichtsloos, egocentrich; er zijn gezelligere komedies uitgezonden. Maar dat is allemaal hartstikke grappig als je jezelf helemaal OK voelt! Zoals ik me toen voelde, op de bank in mijn knusse appartementje in The Docklands, wijntje in de hand en Peep Show op TV. Of wat maakt het eigenlijk ook uit wat er TV was. Alles was leuk in London. Of in Singapore. Of Ko Samui. Eigenlijk overal anders dan hier. Ik zal het maar gewoon toegeven: grote fout om hierheen te komen.

Het zal de oplettende lezertjes misschien ook zijn opgevallen dat er twee posts zijn verdwenen van mijn blog. Dat klopt, dit waren posts die niet honderd procent positief waren over het leven hier. Een collega had me gewaarschuwd dat vrijheid van meningsuiting hier niet heel hoog in het vaandel staat, en toen ik ontdekte dat mijn eigen site geblokkeerd werd door de overheid leek het me raadzamer wat zorgvuldiger met mijn kritiek om te springen. Je wordt hier sowieso een beetje paranoide. Ik sta hier nu bij een kleine tien instanties ingeschreven, met naam, toenaam, vingerafdrukken, irisscan en alles, en je hebt totaal geen controle waar de data allemaal heen gaat. Vrijwel dagelijks krijg ik telefoontjes van onbekende mensen waar ik absoluut geen idee van heb hoe die mijn nummer hebben weten te achterhalen. Soms gaat het om zaken, soms om prive dingen, soms hebben ze me verward met een andere Nederlander die ze toevallig moesten spreken. Heel raar allemaal.

Over vrijheid van meningsuiting gesproken: de censuur zit hier soms in een klein hoekje. Toen ik eergisteren in het vliegtuig terug van Egypte zat, had ik Radiohead’s OK Computer opgezet via de InFlight Entertainment. Vlak voor we landden, kwam ik bij het magistrale Lucky aan. Ik besefte me dat we precies de landingsbaan zouden raken tijdens de zin: “Pull me out of the aircrash.”. Dat vond ik wel een geinig toeval, maar groot was mijn verbazing toen het liedje een heel andere wending nam, en direct doorskipte naar “Pull me out of the lake”. Dat is toch wel vrij vergaand, als in een vliegtuig teksten over vliegtuigongelukken worden verwijderd? Weet iemand of dat gebruikelijk is? Doen andere maatschappijen dat ook? Is het een algeme policy? De landing ging overigens prima; er hoefde niemand uit wrak noch meer te worden getrokken.

Ik wil trouwens alvast mijn verontschuldigingen aanbieden voor deze klaagzang. Nou wil ik niet overkomen als een zelfverklaarde moderne Job (dat hoeft ook niet, zo hebben mijn collegas me al gedoopt), maar ik heb me ook wel een portie pech achter de rug de laatste tijd. Ik ga er verder niet over uitwijden; het volgende plaatje lijkt me afdoende toelichting:

Jaja, ik heb de Donald Duck medaille gewonnen voor pechvogel van het jaar! De directe aanleiding: ik moest een schip inspecteren in Egypte, op een Godvergeten scheepswerf ergens achter een piramide. Er was me van te voren al verteld dat de immigratiedienst van de locale haven niet erg snel handelde, dus ik moest rekenen op 2 uur vertraging aan de ingang. Ik dacht slim te zijn en een uurtje eerder te gaan. Ja, dan snap je de locale gewoontes natuurlijk niet he. Dat betekent gewoon een uurtje extra wachten. Of wacht, twee uurtjes extra. Of drie. Of … nou ja, jullie snappen het wel. Maar liefst ZEVEN UUR heb ik in een auto bij de ingang staan wachten tot de locale uniformen eindelijk vermochten een stempel in mijn paspoort te zetten. Tijdens ramadan, dus geen eten en drinken. Mijn chauffeur heeft alle Goden in alle talen verzocht, maar het mocht niet baten. Gelukkig lag het schip er nog toen ik aankwam; die had ook vertraging vanwege de fantastische werkethos die de locale bevolking eigen is. Maar met zeven uur had in elk geval het record ruim verbroken, vandaar de medaille die door de bijzonder aardige Russiche bemanning om mijn nek werd gehangen.

Verder ben ik de afgelopen tijd nog drie keer bijna dood gereden, hebben twee pasgekochte laptops het leven gelaten nadat ik net al mijn belangrijke data erop had gezet, zijn alle printers en scanners op kantoor kapot gegaan, staat al mijn huisraad nog in de UK omdat er toevallig geen schepen naar Dubai zijn gegaan de afgelopen tijd, geven Kesayas vrienden niet thuis, wordt ons huis belaagd door een genetisch gemuteerde mierenkolonie, en heeft een administratieve fout van onze salarisafdeling me bijna aan de rand van de financiele afgrond gebracht. Maar het ergste van alles, wat al het voorgaande tot kleine ongemakjes reduceert: het visum voor Fransje is afgewezen … Alles leek in kannen en kruiken, we waren al een vlucht aan het boeken en school aan het regelen voor de kleine man, en toen werden er opeens twee aanvullende eisen op tafel gelegd door het Ministerie van Immigatie. Twee onmogelijk eisen … Groot drama hier. De zoveelste zwarte bladzijde in deze zaak. Het is toch onvoorstelbaar wat de bureaucratie eraan gelegen is om een kind van zijn moeder gescheiden te houden. Wat een nare jeugd moeten deze mensen zelf hebben gehad …

Het is nog niet helemaal over; we kunnen nog rekenen op onze locale sponsor, een vrij machtige Arabier met familie op hoge plaatsen. Maar ook hij kan geen garantie geven. Tsja, en dan? Op zich kan ik dan gebruik maken van mijn afspraak met mijn werkgever: geen Fransje, geen Dubai. En dan wordt het terug naar London. Wel ironisch op zich: wat ik op dit moment niet over zou hebben om terug naar London te keren. Maar op deze manier … Nou ja, we zullen het zien. Gelukkig neemt mijn bedrijf het allemaal even zwaar op als wij, dus er wordt naarstig naar een oplossing gezocht.

Dus om een lang verhaal kort te maken: het is allemaal kut. Wat houdt ons op de been? Elkaar natuurlijk, en een fantastische Micah. Wat een mooi joch is dat toch zeg, niet te filmen! (Nee, er volgt nu geen vierendertigste filmpje van hem). Vrolijk, bijdehand, innemend, levenslustig, actief, onderzoekend … waar heeft hij dat in Godsnaam vandaan?
Hopelijk herinnert hij zich dit later als een mooie tijd. Papa en mama nog niet in elk geval. Om met Arcade Fire te spreken: wij graven tunnels. Tunnels terug naar Londen. Of waarheen dan ook, als het maar niet hier is.

Advertenties

9 Reacties op “Tunnels

  1. Dat klinkt heftig allemaal. Dan heb ik wel een erg kabbelend bestaan met concertje Dez Mona en Hollandsche regen.

    Groeten (ook aan Kesaya en Micah!)
    Maarten

  2. je wordt dik.
    Nooit, maar dan ook NOOIT een foto van onderen laten nemen.

  3. Kom naar Australie! Hier is het goed! Zelfs met Britse muziek enzo.
    en ook een bloeiende olie-industrie!
    vooral veel olijfolie en zonnebloemolie meen ik.
    he, balen man. zet m op met z’n drieen! en hopelijk binnenkort toch met z’n vieren.
    C&A

  4. Een clooega van me heeft 24 uur moeten wachten voordat ie de haven van port Said in kon, dus niet zo zeuren, Leon…

  5. In een auto tijdens Ramadan?

  6. Je moet ook eerder mailen Le! Ik zat ook in Port Said tegelijk met jou, hadden we tenminste nog een biertje kunnen doen in de resta!!!

  7. Klinkt belabberd. Bekijk het nog even – zat mensen die het erg leuk daar hebben en er kan nog van alles verbeteren.

  8. Tjonge jonge,
    Lees je blog nu pas, maar snap nu waarom je er de vorige week de balen in had. Wat een naar verhaal allemaal. Wel lekker in Bangkok nu dus.

    Trouwens, over die censuur op vliegtuigongelukken in vliegtuigfilms, in Rain man (met Dustin Hofman and Tom Cruise) komt een scene voor waar de autistische Hofman alleen met Qantas wil vliegen; hij weet feilloos alle ongelukstatistieken van alle grote maatschappijen op te noemen, en meldt dat Qantas de enige maatschappij is met nul fatale ongelukken. Ik las later dat deze scene in de vliegtuigversie bij alle maatschappijen weggeknipt was, behalve bij…..je raadt het al….Qantas:) Het zijn dus niet alleen de arabieren die deze vorm van censuur toepassen in ieder geval.

    He, sterkte en laten weer eens skypen!

  9. @Wai,
    Ja , kan Le het helpen dat die arabiertjes zo klein zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s