LALALALALA

Na al dat gezeik en gezeur van de afgelopen maanden, vragen jullie je nu misschien af of ik alles nog wel in het juiste perspectief zie. Tenslotte heeft iemand met mijn levensstijl in principe meer reden tot dankbaar zijn dan tot klagen. Nou, geen zorgen hoor, ik ben me bewust van mijn bevoorrechte positie. Een mooie, lieve, wulpse vrouw, briljant nageschlacht, een avontuurlijke baan met een aangenaam inkomen, noem het maar op. En Samui als toevluchtsoord heeft natuurlijk ook zijn charmes.

Maar hallo! Daar heb ik allemaal wel heel hard voor moeten werken he! Vergeten we dat even niet? Al die energie die ik erin gestoken heb. Zo was de verovering van bovengenoemde trofee-vrouw bepaald geen sinecure. Om over de verwekking van dat nageslacht nog maar te zwijgen! Man, slapeloze nachten heb ik daarvoro moeten doorstaan. En dan nog die vrouw en zuigeling de hele wereld over slepen, hopend op een warm plekje onder de zon waar ze voor de verandering wel eens een keer legaal kunnen verblijven … ik geef het het je te doen! Eigenlijk doe ik het helemaal zo slecht nog niet. Ik heb alleen maar heel veel pech. Zo, ik heb gezegd!

But all craziness on a little stick: natuurlijk heb ik mijn situatie er bepaald niet makkelijker op gemaakt de laatste jaren. Een gezin bijeengesprokkeld van 4 personen met 4 verschillende nationaliteiten en paspoorten, en daar bovenop een functie waarvoor ik elk jaar moet verkassen: het hoeft geen verbazing te wekken dat de gemiddelde immigratieambtenaar die mijn verhaal aanhoort in eerste instantie reageert door direct de hoorn erop te gooien. Te veel moeite allemaal voor die beperkte hersentjes.

Dus ja, ik kan het me voorstellen dat er dingen mis gaan. Vooruit, ik geef ruiterlijk toe, dat ligt ook een beetje aan mij. Ik had mijn baantje in Nederland kunnen aanhouden, een struise Friese meid kunnen trouwen en dan tot mijn pensioen met 1 zoontje en 1 dochtertje in een doorzonwoning in het Wateringse Veld gaan wonen. Alemaal heel makkelijk geweest, en misschien wel net zo leuk. Maar zo is het dus niet gegaan. Dus ja. Echter, is het teveel gevraagd dat ik verlang dat dan in elk  geval de simpele, normale dingen WEL goed worden afgehandeld? Vooral die dingen waar je als eenvoudig burger geen invloed op kan uitoefenen? Jullie raden het al: er zit weer een klassiek Hoffiaans klaagverhaal aan te komen. Dit keer gaat het over Hofs Huisraad, en het gebrek daaraan.

Toen we uit London vertrokken, moest onze huisraad worden verscheept naar Dubai. Mijn werkgever had een verhuisbedrijf geselecteerd op basis van de prijs, mijn collega Jon en ik moesten verder zelf met dit bedrijf de verscheping regelen. En aldus geschiedde.
Op de 12e Juli kwamen de verhuizers onze spulletjes inpakken. Een grappige anecdote: er was gevraagd of we de spullen die mee moesten konden markeren, zodat er geen meubels zouden worden meegenomen die moesten blijven. Ik had een mooi systeem bedacht: rode stickers op de dingen die blijven, groene op de dingen die moeten worden ingepakt. Leek me een redelijk feilloos systeem, en in mijn ongekende hang naar perfectie heb ik zelfs elk bord, glas en rondkruipende baby nog van een sticker voorzien. De verhuizers kwamen, vroegen wat er mee moest, ik legde het systeem uit … ze snapten het niet. Bij vrijwel elk voorwerp dat ze tegenkwamen:
-“Sir, does this go or stay?”
-“Does it have a sticker?”
-“Yes.”
-“What is the colour?”
-“Red.”
-“So does it stay or go?”
-“I dont know. You tell me.”
En dan 1 minuut later bij het volgende voorwerp weer. Onbegonnen werk verder, maar goed, ik had toch niks te doen dus dan maar erbij blijven, het waren verder aardige gasten en uiteindelijk is alles zonder problemen of vertraging ingepakt. Dus daar zat de ellende uiteindelijk niet in. Zoals ik al zei, dit was slechts een anecdote.

Afijn, wij naar Dubai toe, alwaar we verbleven in wat tijdelijke gemeubilleerde apartementen totdat we ons fijne onderkomen op de Palm betrokken. Dat was ongeveer een weekje voor de geplande aankomst van onze spullen, dus mooi geregeld allemaal. Zo vond ik zelf althans. Mijn collega Jon had beduidend meer problemen: zijn spullen waren veel te vroeg waren aangekomen, terwijl hij nog geen huis had en ze niet in ontvangst kon nemen omdat ie op zakenreis was. Dat werd allemaal nog wel opgelost uiteindelijk; op het laatste moment huurde hij een veel te duur en groot huis en regelde dat iemand voor hem de spullen kon aannemen. Maar ik dwaal af, wij zaten daar dus in ons lege huisje en wachtten vol verlangen op onze teerbeminde spulletjes.

Die dus niet kwamen. Ik belde het verhuisbedrijf, waar bleef het nou? Het stat nog op de kade in Engeland. Wat? Het is nog niet eens vertrokken? Nee. Ze hadden geen schip kunnen vinden naar Dubai met voledoende plaats, en het zat er voorlopig ook niet in. Oh, was dat een probleem? Oh, babyspullen en dat soort dingen? Tsja. Nou ja, we doen ons best, maar als er geen schepen gaan dan doe je weinig. En als er al een gaat, dan duurt het nog een maand voor alles in Dubai is. Dus dat wordt nieuwe meubels kopen.
Dat hebben we toen maar gedaan dus. Je kan een baby moeilijk in een aanrecht laten slapen tenslotte. Zeker niet zo’n betoverende als de onze.

Dus wij wachten verder, na enkele weken had ik een gekke bui dus ik dacht kom, ik bel ze weer eens op. Nee helaas, ze snapten ook niet wat er mis was, maar om de een of andere rare toevalligheid was er nog steeds geen geschikt schip onze kant op gegaan. Wilde ik het soms per vliegtuig doen? Slechts 3000 pond. Nee, dat wilde ik dus niet. Ik wilde wel weten, waarom de spullen van mijn collega nog dezelfde dag zijn verscheept en de mijne nu al 6 weken op een kade staan weg te rotten. De reden: ik had veel minder spullen, en daarom was het lastiger om een plekje te vinden. MAAR NATUUUUUUUURLIJK! Als ik een hele container had genomen en die halfvol had laten verschepen, dan was het makkelijker geweest. Nou mooi allemaal, hadden jullie ook eerder kunnen zeggen. Ja, maar dat zagen we ook niet aankomen. Je hebt gewoon pech gehad, een dag voor jouw spullen werden opgehaald, was er nog een geschikt schip richting Dubai gegaan. En nog eentje een paar dagen daarvoor. En nog eentje een week eerder. En nu toevallig twee maanden niet. Dat kan gebeuren.

Zucht. Dus nog meer gewacht, nog meer spullen gekocht. Nieuwe TV, nieuwe keukenspullen, intussen werd het allemaal al wat minder kritisch, we hadden nu alle noodzakelijke dingen toch al dubbel. Ik begon echter wel heel erg mijn CDs en DVDs te missen. Die hadden me heel veel troost kunnen bieden de afgelopen maanden. Om nog maar te zwijgen over mijn computerspelletjes. Maar helaas, het was niet anders en het begon zelfs te wennen.

En toen kwam die vervloekte dag dat Fransje’s visum werd geweigerd. Na enkele dagen chaos en nog veel meer slecht nieuws, zat ik bij ons zwembad te mokken en nam een impulsieve beslissing: we gaan NU terug naar Engeland. Onze spullen staan daar toch nog, ik heb het helemaal gehad, het werk is toch klote en dat grote huis met alles erop en eraan kan me gestolen worden.
Dus ik bel het verhuisbedrijf om ze te bevelen de huisraad in opslag te houden. Oh hallo meneer Hofland, goed dat U belt we hebben juist goed nieuws: het schip met Uw spullen is zojuist vertrokken. Wat, bent U niet blij? Na twee maanden wachten is dat toch zeker prettig om te horen? Sorry, maar wat betekenen die rare Nederlandse gorgelende woorden die U nu opeens uit? Mhhh, zullen we misschien later nog een terugbellen als U wat beter aanspreekbaar bent? Dag meneer Hofland!
De ongelovelijk ironie. Maar goed, we bleken toch niet terug te kunnen, want Kesayas UK visum moest opnieuw worden aangevraagd en dat duurt ook nog een tijdje. Dus modderden we weer verder. In elk geval zouden we 24 September onze spulletjes tegemoet kunnen zien, zo was ons beloofd.

Nou ja, ik hoef het nauwelijks te verklappen he? Die zagen we dus niet. Het zou een weekje later worden. Het schip was er bijna maar nog niet helemaal. Dat werd dus een probleem, want intussen moesten we het land uit. Oh wacht even, ik kan hetzelfde doen als mijn collega Jon: ik laat iemand anders die spullen voor me aannemen in mijn afwezigheid. Ja, maar dat gaat zo maar niet meneer Hofland! Hoezo? Zelfde bedrijf, zelfde land, zelfde contract? Waarom hullie wel en ons niet? Omdat we bij U toevallig een andere immigratieagent hebben genomen, een Arabische ipv een Westerse zoals bij Uw collega Jon, zomaar voor de lol, gewoon om eens te kijken hoe dat uitpakt, verandering van agent doet verschepen blijkbaar,en laat deze agent nou juist uitgerekend eisen dat U alles persoonlijk in ontvangst neemt. Tsja, gewoon pech gehad meneer Hofland, zo kunnen die dingen gaan.

Nou ja, dan weet ik het ook niet meer. Maar we moesten weg, dus had ik gevraagd of ze tenminste nog konden proberen het proces te vertragen, zodat ik op tijd terug kon vliegen. Dat konden ze wel doen. Humor hebben ze gelukig wel: “Yes, in delaying stuff we are good, as you have probably noticed.”
Dus wij naar Thailand yadda yadda yadda, wachtend op de dingen die komen gaan, en niet kwamen, en nu zitten we dus hier, en er moet een beslissing komen. We moeten eigenlijk nog langer blijven vanwege de visa perikelen, maar ik moet terug voor die spullen. Nou, dan nog maar eens het verhuisbedrijf bellen. Kunnen jullie al een precieze datum prikken? Ik moet het nu weten. Dat zouden ze even na zoeken, 5 minuutjes geduld nog meneer Hofland.

Vannacht kreeg ik bericht. Ik hoefde me geen zorgen te maken, want de spullen waren er nog niet. Sterker nog, ze zouden niet aankomen ook. Het schip had een “probleem” opgedaan en was nog steeds, of weer terug, dat wisten ze zelf ook niet helemaal precies, in Engeland. Onze spulletjes? Die staan weer op hun vertrouwde plekje op die godvergeten kade in het perfide Albion. Komt U dat uit, meneer Hofland? Meneer Hofland? MENEER HOFLAND?

Advertenties

2 Reacties op “LALALALALA

  1. Leon, ik denk dat je een duivelsuitbanner nodig hebt. Of een zwaar salpeterzuurbad om je pecht weg te bijten van je lijf. Is er een consumentenbond in de UK waar je beklag kan doen? Anderzins aanklagen voor de kosten van een 2de huisraad?

    Hoe gaat het met het visum regelen voor de familie?

  2. Trouwens, doe je geen spellingscheck meer voor je een blog plaatst….?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s