Hofs muziekhoekje

Eens, toen de Hof nog in groenere oorden verbleef, zat diezelfde Hof op de bank te buizen  toen mevrouw Hof op haar welbekende elegante wijze de kamer binnenkwam. Wat ze aantrof, beviel haar allerminst.
“Ben je nou naar The Pet Shop Boys aan het kijken?”
“Nou ja niet echt. Maar het Glastonbury Festival wordt uitgezonden en ik wacht tot er een betere artiest komt.”
“Dus ben je nu vrijwillig een half uur Pet Shop Boys aan het verduren?”
“Ja ach, hoe erg kan het zijn, dacht ik?”
“Wist je dat ze meerdere artiesten tegelijk uitzenden? Met het rode knopje op de afstandsbediening kan je kiezen welke je wilt zien. Wat ben je toch ook technisch, lieve schat!”
… “Ja, dat wist ik wel, van dat rode knopje!”
“Schat, OF je wist dat inderdaad van dat rode knopje en dan moet je toegeven dat je geheel vrijwillig naar The Pet Shop Boys aan het kijken was, OF je geeft toe dat je niet anders kon omdat dat hele rode knopje je onbekend was. Het is het een of het ander, dus wat is het nou?”
“Hmrpffff rode knopje Pet Shop …”
“DUS WAT IS HET NOU?”
“… Ik … ik wist dat niet van dat rode knopje …”
“WAT ZEI JE?”
“Ik wist dat niet van dat rode knopje.”
“IK WIST DAT NIET VAN DAT RODE KNOPJE, WAT?”
“Ik wist dat niet van dat rode knopje, mijn lieve schat.”
“OK dan. En dan ga je nu als de wiedeweerga dat rode knopje indrukken want ik kan dat gezever van die dierenwinkelidioten niet meer aanhoren!”
“Ja mijn licht in mijn ogen, beschouw het als al gebeurd.”
En zo werd die avond met de rode knop The National Hofs leven binnengedrukt.

We hadden allebei nog nooit van The National gehoord en waren niet direct onder de indruk, maar we bleven hangen omdat het anders was. Geen geeikte rock met een krijsende voorman ondersteund door een obligate ritmesessie en wat platgetreden gitaarbanen, maar een mysterieuze crooner die losjes zijn teksten de microfoon in zingzegde, terwijl de rest van de band schijnbaar zijn eigen ding deed door een breekbaar arrangement van piano, gitaar en strijkers ten gehore te brengen. Best mooi allemaal maar het pakte ons nog niet echt, vooral vanwege het op het eerste gehoor zo stoicijnse geluid van de band.  Tot het laatste nummer kwam, en toen gebeurde er dit:

Holy fuck! De volgende dag stond ik in de muziekwinkel en kocht de CD “Alligator” waar dit pareltje op staat. Bij de kassa aangekomen keek de verkoper me indringend aan en zei: “Dit gaat je ZO-VEEL plezier opleveren. Koop ook hun album Boxer, zo mogelijk nog beter.” En dat deed ik dus maar. Beide schijfjes zijn mijn CD speler nauwelijks meer uit gekomen. Wat een pracht, wat een vervoering! Een vergelijking met The Thindersticks en Pavement dringt zich op, maar The National is veelzijdiger. Elk nummer heeft zijn eigen charme. Soms betreft het een door de ziel snijdend pianoloopje, soms een hartverscheurende melodie, maar meestal is het het arrangement wat het hem doet. Er zijn veel noten te horen, maar geen een te veel. Bij veel nummers duurt het even voor de schoonheid zich volledig openbaart: op het eerste gehoor kabbelt The National een beetje voort. Een goede koptelefoon en een uurtje voor jezelf is het devies; je wordt er rijkelijk voor beloond.

De synergie tussen instrumentatie en tekst is subliem te noemen, zoals bij alle boven de standaard verheven muziek. De teksten zijn soms bijtend, soms romantisch, soms gevat maar altijd urgent. Het is geen hogere school poezie en dat is maar goed ook; de kracht zit hem in de simpelheid waarmee doeltreffend  een gevoel wordt geschetst. Zie bijvoorbeeld de openingsregels van “Baby we’ll be fine“, over de bij de strot grijpende gewaarwording bij een dertig-plusser dat de ambitieuze dromen van zijn studententijd langzaam zijn vervaagd:

All night I lay on my pillow and pray
For my boss to stop me in the hallway
Lay my head on his shoulder and say:
Son I’ve been hearing good things.

Zo simpel, zo raak.  Ook heel mooi, van het nummer “Green Gloves“, over verloren vrienden (ja voor vrolijkheid moet je bij andere bands zijn, maar verdorie wie boeit dat: klik op die link en laat je vervoeren).

Falling out of touch with all my
friends are somewhere getting wasted,
hope they’re staying glued together,
I have arms for them.

Now I hardly know them
but I’ll take my time
I’ll carry them over, and I’ll make them mine.

Maar zoals gezegd, de teksten komen het best tot hun recht in combinatie met de muziek. Wat dat betreft is het volgende een uitmuntend voorbeeld. “Slow Show” begint een beetje tam, maar luister wat er gebeurt op 2 minuten en 21 seconden. Die hele simpele tekst, zo mooi en gedragen gezongen op dat breekbare, gejaagde pianomelodietje. Ach man je kan me wegdragen, romantiek ten top:

The National is niet bepaald bekend bij het grote publiek, laat staan hier in de woestijn, dus ik had me er al bij neergelegd dat ik de andere drie albums later moest gaan aanschaffen. Maar kijk nou: plots blijkt de band een soort van doorbraakje te maken en ligt hun laatste album “High Violet” zelfs hier in de schappen! Nou mooi, weer een meesterwerkje erbij. Voor Kesaya en mij is het nummer “England” om begrijpelijke redenen dierbaar:

You must be somewhere in London
You must be loving your life in the rain

En zo is het maar net. De live uitvoering van dat nummer, tenslotte, laat zien hoe uitgebalanceerd die arrangementen precies kunnen zijn. Zeg nou zelf, dit zie je toch heel weinig bands doen tegenwoordig? (Laat iemand me alsjeblieft tegenspreken: ik wil meer van dit!)

Advertenties

5 Reacties op “Hofs muziekhoekje

  1. Gek genoeg had ik wel al (van) The National gehoord. Mijn muziekradar is altijd goed!! 🙂 Goed om eens wat leukers te lezen dan al die ellende van de afgelopen maanden.

    Ciao

  2. Ja dank je 🙂
    Om eerlijk te zijn had ik al verwacht dat jij het al zou kennen, dus zo gek is dat niet. Je had het me alleen eerder mogen vertellen! 😉

  3. Ik kom hier zowaar terecht via je berichtje op mijn facebook site (een unicum) maar ik moet zeggen je had gelijk, erg lekker!

  4. Net “High Violet” gekocht trouwens…

  5. Klinkt heel lekker die muziek inderdaad. Ook maar eens een cd kopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s