Bladiebladieblah

Vandaag ga ik gewoon eens lekker weg ouwehoeren. In tegenstelling tot mijn normale berichten, waarin ik … eh … euh … wat voor me uit blaat. Dus als jullie aan het eind van mijn verhaal zoiets hebben van “Maar Hof, ik heb hier helemaal niets van opgestoken!”, dan niet zeuren want jullie zijn gewaarschuwd. Bij deze.

Waar te beginnen? Er is een hoop gebeurd dat het vermelden waard is, maar het meeste is meer van de gebruikelijke narigheid. En ik had me nou juist zo voorgenomen jullie daar niet meer mee lastig te vallen. Het is soms ook lastig om te kiezen wat ik wel en niet op mijn blog wil zetten. Sommige dingen wil ik van me af schrijven, maar het moet ook niet lijken alsof ik met de ellende koketteer. En zeker als de narigheid anderen betreft, past misschien wat discretie. Nou ja, laat ik maar gewoon gaan tikken, dan zien we wel waar we uitkomen. Maar ik beloof alvast: aan het eind gooi ik er wat spanning en sensatie tegenaan!

Natuurrampen, het valt tegenwoordig haast niet meer bij te houden. Ik vraag me vaak af of er de laatste tijd inderdaad meer overstromingen, modderstromen, droogtes, aardbevingen en andere ellende voorkomen of dat dat maar zo lijkt. Bijvoorbeeld door de grotere aandacht van de media en de steeds lagere acceptatiegraad van risico die we hanteren. Want zeg nou zelf, de mensheid heeft het steeds beter, we leven langer en gezonder, we hebben vrije tijd en geld en kunnen gaan en staan waar we willen. Natuurlijk, grote delen van de wereld zijn nog steeds een stuk slechter af dan wij in het Westen, maar het Grote Lijden van vroeger wordt steeds meer en meer teruggedrongen. Ik durf gerust de stelling aan dat de mensheid als geheel het nog nooit zo goed heeft gehad, en dat zelfs arme gemeenschappen in ontwikkelingslanden het netto beter hebben dan de gemiddelde slaaf of horige in de Middeleeuwen. Maar daar mag over gediscusieerd worden, graag zelfs.
Mijn punt is echter dat we door deze steeds betere omstandigheden steeds minder gevaar en risico accepteren. Elk menselijk leed wordt tegenwoordig onder een vergrootglas gelegd, zowel op de persoonlijke schaal (ziektes) als op grote schaal (natuurrampen dus). Nou kan ik me dat prima voorstellen waar het lijden te verkomen valt, bijvoorbeeld als het door menselijk handelen wordt veroorzaakt. Het is en blijft onacceptabel dat onschuldige mensen de dood vinden door oorlogen over grond of olie. Ziekte door vervuiling of gebrek aan medische zorg en inentingen horen natuurlijk niet meer voor te komen in deze tijd. Maar de mensheid lijkt het meer dan ooit tevoren onacceptabel te vinden dat we lijden door willekeurige oorzaken, waar we normaal gesproken geen invloed op hebben. De natuur dus. Of hebben we dat wel? Hier ligt ruimte voor eens mooie beschouwing over ecologie, global warming, overbevolking en de rol van techniek. Maar dan laat ik graag aan anderen die daar zinnigere dingen over te zeggen hebben. Voorlopig vraag ik me alleen af of er echt aanwijsbaar meer natuurrampen plaats vinden dan pakweg 10 jaar geleden. Of wordt er meer aandacht aan besteed vanwege de genoemde redenen?

Ik schrijf dit allemaal omdat ik zelf voor het eerst van dichtbij te maken heb gehad met een dergelijk fenomeen. Jullie hebben vast wel meegekregen van de overstromingen in  Thailand? De meeste getroffen gebieden waren in het Noorden, maar er was een stad in het Zuiden die zijn portie kreeg. Laat dat nou net HatYai zijn, waar Kesaya’s moeder en Fransje wonen. Helaas kwamen wij daar allemaal wat laat achter, beetje slecht van ons. Pas toen we op CNN beelden zagen van het ondergestroomde stadscentrum, zochten we op de Thaise nieuwszender wat er precies aan de hand was. Toen we Fransjes school zagen voorbijkomen, of althans, slechts het dak ervan, raakten we ietwat ongerust. De daaropvolgende luchtfotos toonden dat letterlijk de hele stad onder water stond. Op sommige plekken stond het water tot 4 meter hoog! Ohhhhhhh … en dat was al meer dan een dag aan de gang! Direct geprobeerd de familie op te bellen, maar dat ging natuurlijk niet. Alles in de stad was afgesloten, telefoon, water, electriciteit … Lichtelijke paniek in huize Hof. Anderhalve dag in onzekerheid gezeten, maar gelukkig kwam toen het verlossende telefoontje. Ze waren veilig. Sterker nog, eigenlijk bleek dit een mooi staaltje geluk. De hele stad was overstroomd, zeiden ze op het nieuws. De hele stad? Nee, gelijk Asterix en zijn dorp onoverwinnelijke krijgers stand hielden in bezet Gallia, zo was de buurt van Kesaya’s familie als enige gespaard gebleven. Ze bleken op een heuvel te wonen en die was net hoog genoeg om het water buiten te houden. Goed, prettig was het niet natuurlijk want feitelijk leefden ze nu drie dagen op een eilandje. Zonder electriciteit, stromend water en winkels. Fransje was vast dolblij dat ie niet naar school hoefde, maar minder blij toen bleek dat zijn computer het ook niet deed. En dat ie een radigrafisch bestuurbare auto van ons had gekregen in plaats van een boot. Die had nog goed van pas kunnen komen!
Nou ja. Goed vanaf gekomen in elk geval. Maar wel vreemd. Nog geen zes weken geleden had ik een avondje op Fransjes schoolplein doorgebracht (ik zat toen in mijn hangjongere fase), en nu zag ik ineens die school volledig overstroomd op het nieuws. De keer dat ik daarvoor net Thailand had verlaten, ging er een heel winkelcentrum in vlammen op waar ik zojuist nog had gelopen. Misschien volgende keer maar in Thailand blijven, om erger te voorkomen …

Nou, dat was verhaal 1. Er komt nog een wat minder gezellig verhaal en dan gaan we naar het sappige materiaal toe. Veel woorden gaan er overigens niet vuil gemaakt worden, dat is niet nodig. Kesaya moest vorige week met spoed worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze had de hele dag al geklaagd over maagpijn, opstopping en bloedverlies. Helaas zat ik in Abu Dhabi en was afhankelijk van collegas om terug te komen. Toen ik eenmaal terug was, deed ik iets waar ik me diep voor schaam maar op dat moment leek het onvermijdelijk: ik werkte nog een half uurtje door omdat er iets per se voor 7 uur de deur uit moest… Tsja, slechte afweging geweest bleek later. Net voordat ik op Verzenden had gedrukt kwam Kesaya van het toilet om te vertellen dat ze wel erg veel bloed had verloren. Micah in de kinderwagen gegooid, spullen bij elkaar geraapt en in de taxi gesprongen. Naar de 24 uurs kliniek, waar ze een huisarts consult hebben. Die keek 1 seconde naar Kesaya en stuurde ons door naar een ander ziekenhuis, afdeling Spoedgevallen. Daar nog een stief uurtje moeten wachten tot we geholpen werden. Uiteindelijk bleek dat een stuk darm was opgestulpt en naar buiten was gekomen. Aangezien dat al de hele dag aan de gang was, was er een bloedstolsel ontstaan (acute trombose) met als gevolg de eerste symptomen van gangreen. We waren er net op tijd bij, volgens de dokter. Eventjes later en het was levensbedreigend geworden. Zooooooo … en ik moest zonodig nog een half uurtje doorwerken … Lekker Hof, het ging al niet zo goed met je karma de laatste tijd. Nou ja, als straf moest ik uren met een gillende en spartelende Micah wachten tot Kesaya was opgenomen. Ze moest aan een plasma-infuus vanwege het bloedverlies en kreeg een stoet antibiotica om de gangreen te bestrijden. Erg heftig allemaal, en daar kwam bij dat het nogal druk en hectisch was in dat ziekenhuis. Tegen middernacht kon ik dan eindelijk mijn handtekening onder een noodzakelijk formuliertje zetten en mocht ik gaan. De volgende ochtend zouden ze Kesaya opereren.

Dikke stress allemaal. Wat ook niet hielp is dat Micah bronchitis had (we waren nota bene twee dagen geleden nog in dat zelfde ziekenhuis geweest!) en ookonder de medicijnen zat. Na een nare, slapeloze nacht Micah aan de wekster overgelaten en terug naar het ziekenhuis gegaan. Daar bleken de zaken al een stuk opgeklaard. De opstulping had zich teruggetrokken dus een operatie was niet meer nodig. Ze moest nog wel een dagje ter observatie blijven en om aan te sterken. Die avond waren we gelukkig weer samen thuis.
Opgelost is het helaas nog niet, want dit mag natuurlijk niet weer gebeuren. Morgen moeten we terugkomen voor nader onderzoek. Dan volgt er waarschijnlijk binnen enkele dagen daarna een operatie die wat minder heftig zal zijn dan oorspronkelijk gepland. Met de nieuwste apparatuur, zo is ons verzekerd. Mhhhh … het is niet zozeer dat ik me zorgen maakt over de apparatuur, maar over de mensen die het bedienen. Gelukkig staat het ziekenhuis vrij goed aangeschreven dus het zal wel loslopen. Voorlopig zijn we blij dat het allemaal relatief goed afgelopen is.

Nou, nare verhalen he? Sorry, kan er ook allemaal niets aan doen. Wat gebeurt dat gebeurt. Maar ik had beloofd er nog een sappig stukje tegenaan te gooien. Nee, niet zoals in mijn Baku tijd, jij weet toch, Hof nu braaf en zo. En als er al dergelijke dingen te melden waren, dan ga ik dat toch echt niet meer op mijn blog zetten! Zeker niet nu Kesaya Nederlands aan het leren is natuurlijk.
Nee, het gaat om mijn vriendenkring in Dubai. Die is nog tamelijk pril te noemen helaas. We hebben niet veel moeite genomen om te integreren en om eerlijk te zijn: ik zie dat ook niet zo snel gebeuren. Veel verwende expats en omhooggevallen sherry-vrouwtjes (Jumeirah Janes in de volksmond). Mensen die in hun eigen land niets voorstelden en nu trots zijn op het feit dat ze in een dikke auto kunnen rondrijden. Wel geld maar nog steed geen smaak, dat soort lui.
Nou natuurlijk niet iedereen he. Nee, kom zeg, dat zou niets voor mij zijn, om zo grof te generaliseren. Mijn collegas zijn hele toffe mensen, tenminste, de meesten dan, en met hen willen we nog wel eens socialiseren. Daarbuiten ziet Kesaya nog wat live-in-maids vanuit ons gebouw, en een enkele expatvrouw die niet te vies van is haar kinderen zelf uit te laten. Ik heb verder maar een echte vriend, die ik voor het gemaak maar even Frans noem. Oh ironie, Frans is een makelaar! Een door mij menigmaal verfoeilijkte bevolkingsgroep. Nou geeft Frans ruiterlijk toe dat een goed gedeelte van zijn collegas inderdaad de zuurstof die ze ademen niet waard zijn, maar hij is een goeie. En dat weet ik, want hij heeft mij aan mijn prinselijke onderkomen geholpen voor een relatief spotprijsje. Hij had me makkelijk iets veel duurders en slechters kunnen aansmeren en daar was ik met beide benen ingetuind, maar dat deed hij dus niet. De lakmoestest was echter dat de deal via twee tussen agenten was geregeld, zodat zijn commissie minimaal was. Veel agenten zoeken dan een huisje verder voor je, teneinde wel de hele commissie te kunnen opstrijken. Maar Frans vond dat dit huis perfect voor ons gezinnetje was, en bovendien woont hij zelf in de buurt dus dat leek hem wel gezellig. We hadden elkaar redelijk leren kennen tijdens de huizenjacht en ik vond hem een geschikte, joviale en gezellige kerel. Goed gevoel voor humor ook.

Er was wel een ding aan hem dat me niet zozeer tegenstond als wel prikkelde. Frans komt uit Zimbabwe, dus dan is het onvermijdelijk dat een keer het gesprek op de deplorable toestand van dat land uit komt. Ik begon voorzichtig, op de mij zo bekende subtiele manier, zo van “Oh kom je uit Zimbabwe? Dan ben je vast gevlucht voor de dictatuur! Erg he, wat daar allemaal gebeurd? Klootzak, die Mugabe, dat ze die nog niet hebben opgepakt! Zeker wel blij dat je nu hier woont nu?”, maar Frans liet blijken dat het allemaal wat genuanceerder lag. Ja allicht, alles ligt altijd genuanceerder, maar we gaan nou toch niet een hele dictatuur en alles wat daar gebeurd is weg relativeren? Nou ja, dat kon wel vond Frans want al het nieuws wat wij krijgen is ook maar propaganda, overgoten met een Westerse moraal en juist in dit geval is dat vertekenend want het Westen is zelf verantwoordelijk voor de situatie in zijn land. Kolonialisatie, genocide, grondstoffenroof, slavernij, en dan opeens de boel achterlaten en zeggen je zoekt het maar uit. En dan een dictator, Robert Mugabe dus, in het zadel helpen en die vervolgens weer als een baksteen laten vallen als ie niet naar de pijpen van de blanke man luistert. Dus wij konden beter onze kritiek een beetje matigen; zo erg is het is Zimbabwe allemaal niet en zeker niet vergeleken met hoe het was onder de Britten. Of de Nederlanders in Zuid-Afrika.
Nou ja, ik had het allemaal wel eens eerder gehoord en ben het er op zich in grote lijnen mee eens, maar het klinkt allemaal een beetje apologetisch. De blanke machthebbers zijn daar nu al dertig jaar weg en het land is nu vervallen tot een grote bende. Alleen de rijken hebben het goed, zoals altijd het geval in dat soort nepotistische dictaturen. Maar goed, Frans en ik vonden de middenweg in onze meningen en we lieten het er verder bij. Ik nam aan dat zijn familie zelf tot de rijkeren behoorde, een idee dat werd gestaafd toen Frans vertelde over het grote landgoed waar hij opgroeide, met leeuwen en olifanten en ander gespuis. En ach, ik word zelf ook ouder en milder, principes zijn voor de jeugd. En dus bleven Frans en ik gezellig onze biertjes drinken en hadden het over vrouwelijke secondaire geslachtskenmerken in plaats van de politiek in Zimbabwe.

Tot vorig weekend. We ontmoetten elkaar in de strandbar voor mijn deur en raakten goed beneveld. Op een gegeven moment wilde Frans wat bekennen. Ik dacht “Oh God hij gaat me vertellen dat ie me wel heeft afgezet met het huis, of dat de genetisch gemuteerde mierenplaag in onze slaapkamer het resultaat is van kernafval in de kelder, of dat zijn nichtje me wel ziet zitten (dat bleek later ook het geval te zijn maar daar gaat dit verhaal niet over), of iets anders ongehoords”. Maar nee. Plompverloren vertelde hij me dat Robert Mugabe zijn oom is! Ohhhhh … en ik had gezegd … maar goed, een achter-achter oom dan toch wel? Nee? Eerste graad? Broer van je vader? Oh. Pomtiedomtiedom. Lekker dan. Ehrm, dat ben je toch hopelijk wel weer vergeten he, wat ik eerdaags alemaal over je oom had gezegd? Ik bedoel, ik vind leeuwen en krokodillen best gezellig beesten maar ik hoef ze niet van dichtbij te zien. Trouwens, je hebt zooooooo gelijk over onze Westerse dubbele moraal. Nee, ben je gek joh, helemaal waar, blij dat Mugabe nog opstaat tegen onze hypocrisie. Altijd al een schappelijk vent gevonden. Zeg, nog een biertje? Wat denk je, mag ik eens op safari komen? Dat vindt ie vast wel goed toch?

Nou ja zo ging het niet helemaal natuurlijk, maar grappig was het ergens wel. Later die avond was ik uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten, waar meer leden van de famileie aanwezig waren. Onder het eten vroeg een tante: “Weet hij het nu, van Robert?”. “Ja”, zei Frans,” hij weet het. Jullie kunnen er vrij over praten”. Vrij bizar allemaal. En verder hebben we het eigenlijk niet meer over hem gehad. De familie weet ook wel dat oompje zich de laatste tijd niet zo heel goed heeft gedragen en dat geven ze toe. Maar hij is de aardigste kerel ooit, zo zwoeren ze me. Zo lief voor de kinderen en kleinkinderen, en zo royaal tegen zijn naasten. Tsja, dat had ik ook niet anders verwacht natuurlijk. Het is en blijft hun familie natuurlijk. Heb het nog een keer met Frans over de blanke boeren gehad die van hun land waren gejaagd en in sommige gevallen vermoord, maar dat bleek een slechte zet. Werd direct met een miljoen zwarte doden om mijn oren geslagen uit de tijd van de koloniale machthebber. Tsja. Weet het allemaal ook verder niet. Ik blijf gewoon mijn biertjes met hem drinken en grappen maken over voor de krokodillen gegooid worden. Als we ooit nog naar Afrika komen dan zijn we uitgenodigd om op het landgoed te komen, maar daar moet ik nog eens over nadenken. Zoals mijn collegas al grapten: “Met jouw geluk sta je net daar de hand van die gast te schudden als er een staatsgreep wordt gepleegd. En dan zien we jouw op CNN door een woedende menigte worden afgedragen met als onderschrift “Evil Western mastermind behind Mugabe dictatorship revealed”.”.
Teveel eer jongens, teveel eer! Maar toch blijf ik maar thuis denk ik.

Advertenties

3 Reacties op “Bladiebladieblah

  1. And in English, this means??

  2. jeetje, wat een lap tekst en weinig plaatjes.
    Lees ik morgen wel.

  3. JA! Jouw collega’s hebben het helemaal door! Het geluk van onze Hof is legendarisch 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s