Hof doet stichtelijk

Het is Zondag, dus tijd voor een stichtelijk verhaal. Vandaag zal ik de kansel beklimmen teneinde Uw voorganger te zijn. De Schriftlezing is van The National, album “Boxer”, vers “Racing Like a Pro“. Geniet U even met mij mee?

You’re pink you’re young you’re middle-class
they say it doesn’t matter
fifteen blue shirts and womanly hands
you’re shooting up the ladder

Your mind is racing like a pro, now
oh my god it doesn’t mean a lot to you
one time you were a glowing young ruffian
oh my god it was a million years ago

Sometimes you get up and bake a cake or something
sometimes you stay in bed
sometimes you go la di da di da di da da
til your eyes roll back into your head

Your mind is racing like a pro, now
oh my god it doesn’t mean a lot to you
one time you were a glowing young ruffian
oh my god it was a million years ago

you’re dumbstruck baby
you’re dumbstruck baby now you know
you’re dumbstruck baby
you’re dumbstruck baby now you know

Mensen vragen mij wel eens: maar Hof, wat betekent dat nou? En dan kan ik dat braaf gaan zitten vertalen, maar ik kan er ook een mooi verhaal van maken. Luister.

Laatst was ik met Micah aan het spelen, althans, Micah rende het huis rond en ik sjokte er achteraan, en het trof me hoe schitterend enthousiast mijn knaapje over alles is. Poes aan zijn staart trekken, miertjes achtervolgen, mama’s schoen verstoppen, papa’s telefoon mollen; alles is mooi en prachtig. Elke minuut worden nieuwe leuke dingen ontdekt, en dat wordt dan vervolgens met grote vragende ogen onderzocht. Maar niet te lang, want hop we moeten weer verder rennen, naar iets nieuws dat bekeken, gelikt of gegooid moet worden.
En daar slofte ik dan achteraaan, met mijn bierbuikje en energieniveau van een drietenige luiaard, en ik vroeg me af wat er in hemelsnaam is mis gegaan. Ik bedoel, niet met het feit dat ik nu acher Micah moet aanrennen, maar wat is er met MIJN verwondering gebeurd? Het is weg, al jaren! Waar is die vonk van expressie, dat enthousiasme als je op het punt staat iets nieuws te ondergaan, dat heilige vuur om buiten de platgebaande banen te treden? Weggeteerd is het, geerodeerd door de jarenlange focus op maatschappelijk slagen en carrierebejag. De schoonheid in de kleine dingen zie ik allang niet meer, mijn verwondering is op stoicijnse wijze platgebeukt door de sleur van de dag. Ik ben niet ongelukkig hoor, in tegendeel zelfs, maar dat gevoel dat alles nog te ontdekken valt, dat is kwijt en dat vormt een dierbaar gemis.  


Natuurlijk, Micah heeft makkelijk brabbelen. Die hoeft geen visa te regelen, of met stompzinnige idioten te onderhandelen, of werk binnen te slepen voor de baas. Maar toch, een compromis moet toch mogelijk zijn? Het is immers maar tien jaar geleden dat ik zelf nog heerlijk onbezonnen was, deed wat ik wilde en de volgende dag? Dat zag ik dan wel weer. Dat leverde me bepaald geen applaus op maar man, wat stond ik toen toch heerlijk onbevangen in het leven! Nu sta ik ’s ochtends op en mijn gedachten gieren naar alle dingen die de komende dag moeten worden geregeld. Voor werk, voor prive, voor familie, voor alles. Ik ga naar werk, kom weer thuis en ga weer slapen met een constant galloperend brein. Ik moet weer terug naar de state of mind waarin ik 20 keer naar hetzelfde liedje kon luisteren. Of een uur lang naar een schilderij kon zitten staren. Of in een bos gaan zitten en dan nadenken over een boom. Of elk artikel in de krant uitspitten. Of wat dan ook, als het maar weer enthousiasme teweeg brengt.  


Eigenlijk moet ik dus bij Micah in de leer. En vaak naar The National luisteren. Want dit is precies waar dat schitterende nummer bovenaan over gaat. Ik hoef geen “ruffian” meer te worden zoals vroeger, maar een beetje meer lol in wat ik doe en wat minder erover peinzen zou mooi zijn. Werk doen dat ik leuk vind en waar ik trots op kan zijn. Bovendien ergens leven waar ik me prettig voel.
En daarom ga ik dus een nieuwe stap zetten. Een stap terug welteverstaan. Wat ik bedoel? Wel, hopelijk kunnen jullie snel mijn gepreek weer van dichtbij aanhoren …
Advertenties

2 Reacties op “Hof doet stichtelijk

  1. Mooi gesproken, heb zojuist tegen al mijn gezeik en gezeur en emoties in: “Ja, ik blijf wel.”gezegd tegen mijn baas. Althans daar komt het op neer. voel me een idioot.
    Mensen met mindere banen hebben ook kinderen en een huisje in frankrijk, las ik van het weekend in de Volkskrant Mag. en toch laat ik me helemaal gek maken door de ratrace.
    Pak jij dat beter aan? Geef je ook cursussen? :-*/

  2. ‘met mijn bierbuikje en energieniveau van een drietenige luiaard’ LOL! Wat een haarscherpe omschrijving van jezelf:)
    Je hebt me helemaal overtuigd met The national in ieder geval. Paul had me High Violet gegeven, en die heb ik al behoorlijk vaak gehoord. Dat lekkere melancholische toontje van die zanger. En nummer 6 bijvoorbeeld, Bloodbuzz Ohio, met dat rare ritme in de intro waarover vervolgens met een hele simpele 4 kwarts overheen gezongen wordt terwijl dat ritme onverstoorbaar op de achtergrond door gaat. Lekker hoor! En volgens jouw zeggen is dit nog het minste album ook!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s