Maandelijks archief: februari 2011

Schelpen en schavuiten

Sorry iedereen, veels te lang niet geblogd. De redenen laten zich raden; verhuizen, werk afronden, gedoe en geregel, en Micah wordt er niet makkelijker op. Wel leuker, dat dan weer wel.

Tsja, wat valt er te zeggen. Over twee daagjes is mijn hele expat-avontuur voorbij. Ik zal jullie niet vervelen met melancholische mijmeringen, daar zit ongetwijfeld niemand op te wachten, maar jullie kunnen je voorstellen dat het nu, vanuit mijn hotelkamer in Bangkok, 36 uur voor ik terug naar Nederland vlieg, allemaal een beetje onwezenlijk aandoet. Vier jaar weggeweest, nog niet eens zo lang, maar er is zoveel gebeurd. Maar goed, zoals ik al zei: geen plaats hier voor sentimentele terublikken. Ik ga gewoon doen waar ik goed in ben: een beetje voor me uit tateren.

Zal ik anders eens beginnen met wat goed nieuws voor de verandering? Kesaya heeft haar inburgeringstest gehaald! Ze mag nu een MVV (machtiging voor voorlopig verblijf) aanvragen. Dat duurt een maandje of drie, maar zolang kan ze in Nederland blijven op een toeristenvisum. Dat was in Dubai afgegeven onder vrij relaxede omstandigheden. Die ambassade is een stuk bereikbaarder en schappelijker dan die hier in Bangkok. Zakkenwassers zijn het hier, vervelende lui die hopelijk snel overgeplaatst gaan worden naar Libie of Ivoorkust. Maar gelukkig heeft dat Kesaya haar testresultaat niet in de weg gestaan. Die pakken ze haar niet meer af. En ze kan nu mooi wat meepraten in Nederlands. Nog niet veel, maar het begint goed op gang te komen. Ik moet al oppassen met wat ik tegen Micah zeg.

Zal ik er even een fotootje tegenaan gooien anders? Maar doen he? Kijk, dit gebeurt er nou als je twee maandjes salaris moet missen. Dan moet je leven op wat de zee wat je geeft. Helaas bleek dat geen haring of zalm sashimi te zijn, maar een wat minder gangbaar beest. Best smakelijk nog hoor, zo’n degenkrab. Kreeg alleen die staart moeilijk weg, het pantser ging nog wel.
Deze delicatesse was ons aangeboden door Marco, onze man op Samui. Hij nam me mee naar het schelpenmuseum van zijn vriend Willem. Een interessante Belg die al heel lang op het eiland woont en daar dus een museum voor schelpen en krabben heeft opgezet. Het was erg goed vertoeven met hem, onder het genot van een biertje vertelde hij de meest bizarre verhalen over de op het eerste gezicht zo suffe weekdieren. Wel, suf zijn ze allerminst. Allereerst zijn het krengen van het zuiverste water, althans, sommigen dan. Zo boren bepaalde schelpen gaten in andere schelpen om daar dan vervolgens het slachtoffer door op te zuigen. Dit doen ze met een bepaald zuur dat ze via de voet afscheiden. Andere schelpen gebruiken een soort werpharpoen om hun prooi te pakken, een beetje zoals kwallen dat doen.
Luguber verhaal: op het strand van een klein onbewoond eiland werd eens een pasgetrouwd koppel dood gevonden, daar waar ze de vorige dag bij wijze van romantiek voor de nacht waren achtergelaten. De vrouw bleek te zijn gewurgd, dus dat moest haast wel door de man zijn gedaan. Onbewoond eiland tenslotte. Maar waarom? En waarom was die kerel zelf dood? Men vond in de nek van de man een klein harpoentje, dat afkomstig is van de conus geographicus. Een mooi en onschuldig uitziende schelp, welke helaas de vervelende eigenschap heeft een giftige pijl af te schieten als je hem van het strand opraapt. Alvorens het slachtoffer bezwijkt aan het gif, valt die ten prooi aan een nietsontziende razernij. Vandaar die gewurgde vrouw dus. Luguber niet? Stel je dat paar voor op hun honeymoon, alleen op een mooi tropisch strand, azuurblauwe zee, wandeling op het hagelwitte strand, en dan pakt meneer een mooie schelp op om aan zijn lieve vrouwtje te geven. Oeps …

Leuker verhaaltje dan? Jullie weten dat ik een zwak heb voor bizarre dierenfeitjes. Niets zo mooi als de dierenwereld, het kleinste beest is al een fascinerende wereld op zich. En het mooiste is, dat ik na dertig jaar obsessie nog steeds versteld kan staan. Neem deze schelp, waarvan ik even de naam vergeten ben. Zien jullie hoe dit dier is opgebouwd, letterlijk welteverstaan? De oorspronkelijke schelp is de  witte wervel in het midden. Zo is hij, of zij, daar wil ik van af wezen, “geboren”, zeg maar. Die andere schelpen aan de rand lijken op het eerste gezicht lukraak te zijn vastgekoekt. Maar dat is dus niet zo. Deze schelp gaat bewust op zoek naar extra lichaamsdelen. Als ie een geschikte schelp vindt dat in zijn vooropgezette bouwplan past, dan positioneert hij zich er naast en last dan met een bepaalde kalkafzetting de schelp aan zichzelf vast. Op de plek die hij in gedachten had. Kijk nog maar eens naar de foto: er zitten 8 “ledematen” aan die in een gelijkmatig patroon van telkens 3o graden aan de rand zijn geplakt. En dan vraag ik me af: HOE WEET DIE FOKKING SCHELP DAT? Hoe kan een slijmerige massa bepalen hoe ver 30 graden van de vorige plek af is? Hij heeft toch zeker geen geodriehoek bij zich of zo? En hoe is een weekdier, zonder aantoonbaar brein of zelfs maar centraal zenuwstelsel, zich er van bewust dat ie, bijvoorbeeld, nu 5 ledematen heeft en nu op zoek moet naar de volgende drie? De vraag WAAROM de schelp het doet, wist Willem makkelijk te beantwoorden: hoe meer uitsteeksels, des te meer kans dat de schelp als hij van een rots afvalt niet wegzinkt in de zeebodem. Die uitsteeksels geven weerstand tegen het zand, zodat de schelp veilig in het water kan blijven en terug zijn rots kan opklimmen. Nou, is dat fascinerend of niet? Dacht het wel, toch? En anders doen we er een nog een vindsel van Marco bij, ook pure schoonheid (dat vindsel, niet Marco): een dolfijnenschedel. Van de Samuiaanse roze dolfijn, om precies te zijn. Schitterend, nietwaar?


Zo, terug naar meer alledaagse zaken. Jullie vroegen je vast al af, waar blijft Micah nou? Ik sla even een bruggetje naar onze laatste maanden in Dubai. Die waren, gek genoeg, nog niet eens zo erg. Tenminste, ik stierf elke dag innerlijk een stukje af, maar Kesaya en Micah daarentegen hebben zich prima vermaakt. Ironisch genoeg maakte mijn Thaise schatje razendsnel opgang in de Jumeiraanse kringen. Waar ze aanvankelijk tegen het stigma van de housemaid moest vechten, werd ze uiteindelijk een soort van spil tussen de werksters en de “madams” (de expatvrouwen die die housemaids in dienst hebben). Die twee groepen leven normaal gescheiden langs elkaar heen, wat je goed kan zien op het strand en bij de kinderspeelplaats. Een groepje met de Phillipijnse werksters en de koters onder hun hoede, en een groepje Westerse/Arabische madammen die de tijd hebben weten te vinden zelf eens wat met hun kroost te gaan doen. En Kesaya laveerde sierlijk tussen beide groepen door. Een soort bruggehoofd zeg maar. En zo kreeg ze vriendinnen uit Egypte, Noorwegen, China, Phillipijnen dus, Zweden, Syrie, Frankrijk, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika … Uiteindelijk resulteerde dit in wat hopelijk het begin van haar culinaire carriere gaat worden: de eerste kooklessen. Kijk die Jumeirah Janes eens aandachtig die Thaise kookkunst in zich opnemen. Voor papa ook prettig natuurlijk, een huis vol MILFs.

Micah bleek wat minder integreerderig. Zijn enige interactie met andere kindertjes bestond uit hen wegduwen als ze in de weg stonden of het afpakken van hun speeltjes. En hij kwam er nog mee weg ook, vanwege zijn lieve smoeltje. Een gevaarlijke combinatie, dat: een engelengezicht en een duivelsinborst. Nu maar hopen dat hij een goedaardige dictator wordt later, anders zou ik iedereen nu alvast willen aanraden uit Nederland te emigreren.
Goed, ik scherts uiteraard (lichtelijk), maar het is een lastige knul. Onze buurman, een professionele fotograaf, was dol op hem omdat het zo’n markant kind is. Op een dag had hij het lumineuze idee gehad om op de speelplaats mooie foto’s van alle kinderen te maken, die dan aan de ouders te schenken en zo reclame te maken voor volle poseersessies. Bij ons kwam hij helemaal opgetogen aan de deur om de foto af te leveren. “Fantastisch!”, riep hij uit, “Wat een unieke kans voor elke zichzelf respecterende fotograaf is jullie kind. Andere kinderen gaan suf rechtop voor de camera zitten en zetten een innemende glimlach op. Maar niet Micah! Die is rauw en echt, woest en knap, een geschenk voor elke lens! En dan had ik ook nog eens het geluk dat ik er precies toen ik afdrukte wat extras gebeurde!” Dus wij verbaasd, wat was er dan zo bijzonder dan? Wel, dit dus:


LOL! We kwamen niet meer bij van het lachen. De buurman snapte de grap niet. Dit was toch geweldig, zeker? De twee moeilijkst te fotograferen dingen, babies en dieren, samen vereeuwigd in zo’n explosieve foto, what’s not to like? Wel, riposteerden wij, we snappen de waarde van deze kiek vanuit een artistiek perspectief, maar heb je ook nog een, euh … lieve foto van Micah gemaakt? Oh ja, die had ie ook, maar die vond ie maar suf. Nou vooruit, als jullie die met alle geweld ook willen hebben, hier dan.
Maar die ga ik nu niet laten zien, die kunnen jullie straks bij ons op de muur komen bewonderen. Ik gooi er intussen een eigenhandig geschoten gallerijtje van Micahs Mooiste Midden-Oosten Momenten tegenaan. En dan ga ik er voor nu een eind aan breien en nog even van Bangkok genieten.





Advertenties