Categorie archief: Beesten

Kewl garden

Kew garden - ArieWie weet zit ik hier niet meer zo lang, dus er moet nog wel even sightgeseed worden. Alhoewel ik moet bekennen dat als Arie niet op bezoek zou zijn gekomen, ik die dag waarschijnlijk gewoon thuis op de bank was gebleven. En waar gingen we dan wel heen? Naar de Botanische Tuin van London, The Kew Gardens. Op een schitterende, zonnige herfstdag.

Kew garden - Palm HouseErg mooi gebeuren, die Kew Gardens. 250 jaar oud en relatief beroemd vanwege de twee Victoriaanse tropische kassen. Voor Arie en zijn bouwko-collega architectonisch interessant omdat ze in de stijl van The Crystal Palace zijn gebouwd. (Daar wilde ik ooit nog over bloggen aangezien dat een mooi verhaal is en ik ooit een zoektocht naar de overblijfselen heb gemaakt, maar ja. Lui he.) Hier zien jullie de kleine, oudste kas, The Palm House genaamd. Mooi, nietwaar?

Kew garden - Hof in da houseBinnen was het aangenaam vertoeven, en Kesaya was in haar nopjes met alle tropische planten die ze uit Thailand herkende. Al moet ik er wel bij zeggen dat ze voornamelijk geintereseerd was in de planten die je kan eten. Wat mijzelf betreft; ik ben altijd erg in mijn element in een tropische omgeving, zeker als er ook nog leuke trappetjes en galerijtjes zijn. Hof in da (Palm)House!
Fok wat krijg ik toch een oude kop. Tijd om voort te planten. (Vinden jullie hem leuk, de woordspeling? Kunnen jullie gewoon zeggen hoor, dan maak ik er voortaan meer. Ik schud ze zo uit mijn mouw. U vraagt wij draaien).

De grote kas was iets minder mooi qua constructie, maar er stonden wel een hoop bizarre planten en bomen in. Heb een klein selectietje gemaakt van mijn schietkunsten:

Kew garden - 4Kew garden - 2
Kew garden - 3Kew garden - 1

Die laatste is inderdaad een vleeschetende plant, dat hebben jullie goed gezien. Gaaf dingetje he? Die eerste foto is niet van een plaatselijke composthoop of een plantenmassacre. Het is 1 levende plant met heel veel luie bloemen. Doen de moeite niet eens om op te staan voor een straaltje herfstzon.

Kew garden - KesayaUiteraard zijn er die dag veel foto’s gemaakt van mijn zwangere nimf in uitdagende combinaties met boom, bloem, plant en struik. Zitten jullie natuurlijk niet op te wachten, maar ik ben toch verplicht er daar eentje van te plaatsen. Bij deze dan: compositie met dikke buik en hoge boom.

En dan sluit ik af met mijn creatieve eruptie van die dag: een foto van de welgevormde Sackler Bridge. Zien julie hoe gewiekst ik de gebogen vorm weet te benadrukken? Door de structuur uit zijn oorspronkelijke context los te halen en te herintegreren met zijn natuurlijke compositie in de Euleriaanse zichtslijn leg ik toch maar mooi even de kracht van het onverlangen in al zijn abstractie bloot. Of zoiets. Bla. Misschien is frisse lucht toch niet zo goed voor me.

Kew garden - Bridge

Hof bangt hoofd

Vroeger, toen Hof nog een Hofje was, mocht ik graag eens een concertje pakken. Nu ben ik oud en heb ik daar weinig zin meer in. Muziek is meestal toch beter te pruimen in de comfortabele begrenzing van je eigen woonkamer, gespeeld over je uitgebalanceerde sound-system, met een biertje binnen handbereik in plaats van aan een drukke dure bar en zonder zanikende, hossende boeren om je heen.

Maar een mens moet uitzonderingen durven maken. En zeker eens mens woonachtig te Londen. Het leek me dat je hier niet met goed fatsoen geleefd kan hebben zonder een keer een muzikaal uitstapje te hebben gemaakt. En dus, toen de uitnodiging kwam om een concert van Alestorm te bezoeken, zei ik voor de verandering eens een keertje Ja.

Nou is Alestorm het ook wel waard. Een combinatie van Schotse folkmuziek en snoeiharde metal, met als thema piraterij. Het klinkt kinderachtig, piratenmuziek, en dat is het ergens ook, om nog maar te zwijgen over morele bezwaren, ik bedoel we gaan toch ook niet heroisch zitten doen over terroristen, en het parodoxaal genoeg wel perfect geaccepteerd is dat piraten leuk en gezellig zijn, sorry ik dwaal af, enfin, Alestorm’s muziek is dus zo aanstekelijk en het balanceert zo leuk op de grens tussen gimmick en serieus, dat dat hele piraterijgezeik me geen bal kon schelen, ik gewoon de stoute schoenen aantrok en voor het eerst in jaren weer eens opwachting maakte in een bedompt, overvol en stinkend hol waar ik anders nog geen houten poot binnen zou willen zetten. En waarvoor? Hiervoor!

En het was het waard. Wat een fucking geweldig concert! Nooit gedacht dat mijn vastgeroeste nekspiertjes nog tot dergelijke ritmische uitspattingen te bewegen waren. Uiteraard stond ik aan de zijkant, ik was nooit zo’n held in de moshpit, maar dat liet niet onverlet dat mijn hoofd de nodige snelle, verticale bewegingen maakte op de beukende ritmes die ten gehore werden gebracht. Mijn haar kreeg er fantoompijn van. En wat een sfeertje! Het is toch eigenlijk bizar dat metal concerten verreweg de beste sfeer kennen, geen aggresiviteit, geen opstootjes, iedereen leuk en gezellig, en dat voor een meute waarvan elk lid gemiddeld drie doorgezaagde lijken en zes bebloede doodshoofden op zijn of haar T-shirt heeft staan. Moet toch iets met het intelligentieniveau van de muziek te maken hebben. Of al die zogenaamd stoere metalheads zijn eigenlijk allemaal pussies, dat kan natuurlijk ook.

Maar de fantastische sfeer ten spijt, het was de muziek die het maakte. De voorman van Alestorm ziet eruit als Russell Brand op heroine, desondanks: wat een vent! Vol overgave spuwde hij zijn perfect gearticuleerde piratenrijmsels in de microfoon, zichzelf begeleidend op zo’n gitaarvormige keyboard waaruit hij de accordeon -en doedelzakpartijen toverde. Goed, toegegeven, echte doedelzakken waren nog cooler geweest maar je kan niet alles hebben. De ritmesectie was precies, snel, hard en afwisselend. Bijna perfecte overgangen in toch redelijk complexe muziek. De gitarist was zo’n typische jaren 80 vingervlugge wannabe-macho waarbij het aantal noten per seconde belangrijker is dan een goede melodie, maar who fucking cares. Hij deed het met zijn hart en het paste wonderwel in de frantische powerfolk die Alestorm speelt. Aldus werkte het ensemble in noodvaart tien even briljante songs af voor een laaiende zee van bangende hoofden. Kortom: ik ben een fan. Yarr yarr!

Boef and Hof do Natural History Museum

Boef has gone back to Singapore and I’ve done my homework for this week. Time to work on my sadly neglected blog.

natural-museumWe have visited a couple of museums this week. There is a handfull of top-class museums in London, all of which are free. Except for the big expositions, but the queues for those are so big that we didn’t try anyhow.
First off was the Natural History Museum. They have an incredibly extensive display of fossils, stuffed animals, minerals and all other interesting stuff on earth. And the building is extremely beautiful, although a bit crowded.
The biggest crowd-pleaser is the dinosaur exhibition, including a robot T-Rex at life-size scale. It is a bit dodgy but a good way to impress little children. I found the fossil of this smaller dinosaur more interesting, since it has fossilised prey in its stomach. Just think of what scientists were able to conclude from that …
fossilfoodEven more fascinating were the remains of a mystery species of dinosaur, of which just the claws have been preserved. And they alone were awesome. About 2 meters wide and equipped with four very sharp nails. The rest of he beast must have been incredibly fierce. Or maybe just a fluffy little bunny with a growth on his paws. Who knows.

transitionIn the light of the ongoing discussion on “transitional” fossils (a bit of a bullshit discussion since every fossil is a transitional one; strictly seen every living thing that ever existed was a transition, as are you and me), I was delighted to see that the museum displayed a few recent discoveries. Among which this freaky creature. Some mixture between an armadillo, a hedgehog and an aardvark.

I am not a big fan of minerals and stones, but I must say the collection in the NHM was impressive. For example they have a piece of meteor with a bit of dust that was formed during the explosion of a star a few billion years ago. Boef marbleand I were fascinated by the display which read: “Look very carefully. These tiny spects of dust are the oldest things you will ever see.”
Less imaginative but quite cute was this piece of unworked marble that features the imprint of a quite lifelike natural landscape. Clearly proof of intelligent design. I mean, what are the odds of a piece of stone evolving by mere chance to exactly resemble this particular landscape? 😉

Weekendje als vanouds

Ha, ik mag dan wel een ouwe lul worden, maar feesten kan ik nog! Oude tijden herlaven dit weekend, toen ik zomaar voor drie feestjes op rij was uitgenodigd.

Okee okee, op het eerste feest konden ze moeilijk anders, dat was namelijk van het werk. En zo impopulair ben ik daar nou ook weer niet. Er was vooraf hoog opgegeven van het jaarlijkse kerstfestijn. Maar ja, mijn cgon467l1collega’s hebben dan ook nog nooit een Heerema feest meegemaakt. Goeie tijden waren dat. Dit was in vergelijking maar een tamme zooi. Aan tafels zitten, quizje doen, liedjes zingen. En na afloop gaan alle carrieremakers dicht bij de baas staan en hard om zijn grappen lachen. (Ja dat zeg ik nu omdat ik er zelf niet doorheen kwam). En er waren geen lekkere wijven. Jammer, gemiste kans. Volgende feestje.

Dat was het kerstdiner van Iarla en zijn Schotse uni-vrienden. Ik stelde me een diner Delftse stijl voor. Een lange opgemaakte tafel met tafelschikking, 9 gangen, speeches en een hoop quasi-intellectueel gebral. Niets van dat al.
Ik kwam pas om half zeven aanzetten, nuchter als een wombat. De uitgelaten menigte rugbiers en roeiers die ik in een kamer van 10 m2 aantrof bleken al sinds het middaguur aan de boemel. Zelfs Iarla was bezopen als een kanarie. En wederom geen lekkere wijven (behalve dan de vriendin van Tommy, maar dat kan ik niet zeggen want Tommy probeert mijn blog ook te lezen. Tommy, if you’re reading this: “vriendin” is Dutch for turkey”).
Dus maar zonder dralen aangehaakt. Ik heb me prima vermaakt, al was niet echt mijn stijl van feest. Mannen die elkaar in een judogreep nemen, scheten op elkaars hoofd laten, homo-porno op elkaars laptop zetten, dat soort werk. iarla-defamedEn spierballen opmeten, toen ben ik maar even opzij gegaan. Op een gegeven moment werden er zelfs wedgies uitgedeeld. Wel mooi dat uitgerekend Iarla, die als het beta-mannetje van de vriendengroep zijn minder fysiek bedeelde maten pleegt te pesten, een vernederende atomic wedgie toegemeten kreeg van de locale alpha-man. Dat ging er hard aan toe, zijn onderbroek kwam er in drie stukken uit. Erg lachen als je zelf kan toekijken. Niemand die “Ze Hoff” durft te pakken natuurlijk.
Alhoewel, nu ben ik niet helemaal eerlijk. Iemand probeerde dat namelijk wel degelijk. Een gefrustreerde rugbyspeelster met teveel drank op en een niet al te charmante versiertechniek. Ik heb me van een uiterst vernederende en moreel verwerpelijke afgang weten te behoeden door op de kale vloer te gaan slapen. Ach ja.

De volgende dag zo snel mogelijk gemaakt dat ik weg kwam voordat er meer fysiek geweld los zou barsten. Op naar feestje drie. Ik heb voor het eerst in zes jaar of zo Mattijs weer gezien, een lang verloren lid van het illustere gezelschap Tutti Frusti. Mattijs is die naam alleen niet meer waardig want samenwonend met zijn charmante Sue. Om ons weerzien op te luisteren namen hij me mee naar een gluh-wein feestje van een Germaanse vriendin. Het contrast met de avond ervoor kon niet groter. Allemaal ultra-lieve schatten van mensen. De meesten waren van die typische lichtelijk onderkoelde Duitsers; als ik verkleed als SS-er was komen opdraven hadden ze me nog beleefd te woord gestaan. Enkele leuke mensen ontmoet en lauwe gluh-wein gedronken. Londen is toch wel goed voor me.

Culture Shock

Tsja, daar zit je dan. De sandalen ingeruild voor kantoorstappers, de surfbroek voor een liquid-lunchpantalon, de tuktuk voor de tube. Terug aan het werk. Dan maar aan de zuip. Reeds de eerste dag sleepten mijn collegas me alweer mee voor liquid lunch. ’s Avond werd er een schepje bovenop gedaan. Falkie, mijn Duitse drinkbroeder sinds jaar en dag hier, wist een ale-drinkers festival. Dat leek me wel wat, een festival. Vroeg uitgelogd op het werk en de stampvolle trein gepakt naar Hackney, alwaar het 25e Pig’s Ear feest werd gehouden.

Het was even wennen. Een grote hal vol vaten bier en slecht geklede Engelse heren. Alsof de tweedpakken nooit uit de mode zijn geweest. En grote ronde snorren a la Chiel Montagne (wie kent hem nog). De spaarzame vrouw in het gezelschap kon mijn hunker naar de pigs-earThaise gratie ook niet echt doen vergeten. Maar gezellig was het wel. En Ale is best te drinken als het van goede huize komt.
Falkie is een echte connaisseur. Hij draait en ruikt aan zijn glas alsof het een Petreus uit 1989 bevat. Bier drinken vergelijkt hij met postzegel verzamelen. Dat gaat ver; zo heeft hij een lijst van alle bekende ales en stouts waarvan hij afstreept wat zijn lever reeds heeft mogen verwerken. En echt dronken wordt ie nooit. Hij maakt hoogstens nog cynischere grappen over de oorlog. Mijn favouriet: “We Germans didn’t loose the war. We came in second.”

In elk geval, het was weer eens wat anders. Eind van de week gaan we weer. Ik heb mijn geblokte vlinderdas vast naar de stomerij gebracht.

Het is maar een keer feest

Snif, Eelco is weer weg. Was wel erg gezellig, die drie weekjes met hem. Ter ere van hem een fotocollage van zijn laatste dagen op Samui.

Overdag hebben we het nog redelijk rustig aan gedaan. Kwam ook door de overvloedige regen. Eelco speelde een beetje gitaar (met sprongen vooruit gegaan trouwens die jongen), ik blogde wat. Toen de regen stopte, zijn we wat actievere dingen gaan doen. Zoals wat rotsen op het strand beklimmen.

eelco1eelco13

Zoveel sportiviteit vraagt om een avondje hard stappen natuurlijk. We hadden we afgesproken met Marco en zijn charmante vrouw Nit, vrienden van ons op het eiland. Marco is een erg mooi figuur; hij heeft een uitgebreide dierenkennis, vaart lekker rond met zijn eigen boot, werpt zich op als beschermheer van de roze dolfijn en is de trotse overlever van een pijnlijke ontmoeting met een steenvis. En hij weet een aardig feestje te bouwen, waarvan akte.

eelco2eelco3eelco10eelco11

Zoals jullie kunnen zien deed Eelco het goed bij de vrouwtjes deze avond. Maar hij was dan ook jarig die dag. Later heeft hij zijn winning mood nog eens flink uitgemunt door een plaatselijk secreet te verslaan op het groene laken. Zie hier een triomferende van Vliet.

eelco12eelco9

De volgende dag werd de onvermijdelijke kater op professionele wijze weggenegeerd, waarna een nieuw festijn volgde. Deze vond plaats in de Shark Bar, waar Kesaya en ik elkaar ontmoet hebben. Er was een feest ter ere van een ander festival waarin stelletjes elkaar trouw beloven of zoiets. Eelco heeft zijn geluk beproefd door een lucky balloon op te laten. Volgens Thais gebruik is een voorspoedige lancering een goed teken voor een florerend liefdesleven. Zoals jullie in onderstaand filmpje kunnen zien , zullen we hem dit jaar niet veel meer buiten de lakens aantreffen!

Hierna moest Kesaya slapen gaan wegens werk, wij gingen nog tot in de kleine uurtjes door. Dames met al te onzedelijke voorstellen werden onze hielen getoond. Op een gegeven moment vonden we onszelf terug op het strand. Een prachtig zonnetje brak inmiddels door.

– ‘Hee Eel, zullen we even gaan zwemmen?’
– ‘Maar natuurlijk Le, daar bij die vrolijk wapperende rode vlag?’
– ‘Top! Wie het laatste erin is, stemt Trots op Nederland!’
– ‘Dat doe jij sowieso al, ouwe salon-socialist!’

eelco6eelco7

Keileuk natuurlijk. Wat minder was onze terugkomst op land. Denk je je kleren veilig aan de rand van het strand te hebben gelegd, blijkt er een golf overheen te zijn geslagen. Alles nat en onder het zand. Nou ja, niet getreurd. Zompend en schurend de terugweg aanvaard in opperbeste stemming. Die was de volgende ochtend wel weer weg, maar daar heb je weer luxueuze spa’s voor.

En nu is ie dus weer weg. Stil zo. Beetje weemoedig word je ervan … Het ga je goed, gozert!

hof-kijkt-toe

Hof doet domme dingen

Stel, je reist naar een van de onderontwikkeldste landen ter wereld. Waar 99% van bevolking geen riolering heeft en in de rivier wast en poept, waar inheemse parasieten floreren in de zompige akkers en waar dokterspraktijken worden gecombineerd met varkenshouderij. (Nee ik heb het hier niet over Frankrijk).

mekong-van-hilltopGoed, dus stel je trekt naar Laos met wat kornuiten. Zonder malariapillen uiteraard, want die kon je volgens internet overal in Thailand verkrijgen, en wat op Het Internet staat is immers altijd waar, dat weten we allemaal. Maar wel gewapend met een Thaise insecten repellent waarin het hoofdbestandeel rozenblaadjes zijn. En stel je nou voor dat je de eerste dag wat uitslag op je arm krijgt. En dat die de volgende dag uitspreidt waarna zich blaasjes beginnen te vormen. En waarop je gezonde, mannelijke reactie is het te negeren en je zelf gerust te stellen door de juiste hoeveelheid alcohol binnen te gieten. Is een goed ontsmettingsmiddel toch, alcohol? En stel je dan voor dat drie dagen later de plek rood wordt en opzwelt, de blaasjes zich hebben verbonden tot een papperige massa en je jezelf vertelt dat er al een hele verbetering te bespeuren valt. Wat doe je dan in zo’n geval? Nou logisch toch, dan spring je ’s nachts knetterdronken in de Mekong rivier! Waarvan getuige:

mekong1mekong2

Ja, die Hof die weet wel wat goed voor hem is! En je moet je zeker ook niet laten weerhouden door het feit dat dat stroompje zo’n 200 m breed is, knetterhard stroomt, vol slangen en ratten zit en je het zonder bier op al lastig vindt om je eigen zwembad over te zwemmen. Dat moet je allemaal gewoon negeren. Hop, onderbroek uit, rivier in en poedelen maar!

En dan sta je de volgende ochtend op, denkt “Goh wat heb ik gisteravond ook alweer gedaan?”,arm-infectie en dan check je je arm en die ziet er dan zo uit. Tsja. Toch maar een doktertje pakken dan. Gelukkig zaten we in een redelijke nederzetting, waar de plaatselijke geneesheer zijn varkensstal gescheiden hield van zijn praktijk. In plaats daarvan had hij een kinderdagverblijf in de wachtkamer geopend. Erg onoverzichtelijk allemaal, maar uiteindelijk kreeg ik een zalfje mee dat de infectie binnen enkele dagen de das om deed. Heb er wel weer een litteken aan overgehouden. Dat gaat lekker zo, ik begin intussen behoorlijk onder te zitten met al mijn ongelukjes het afgelopen jaar. Nou ja, misschien vinden de dames het stoer. Met mijn voormalige poezelige huidje won ik tenslotte ook geen prijzen.