Categorie archief: Skepsis

Idioten

Ik ga even mijn demonen van me afschrijven. Al deze ellende, ons toegebracht door de gebruikelijke idioterie van een Britse instantie, is namelijk niet uniek. (Voor wie het nog niet weet, zie mijn post “Hof meets Kafka“). Nog niet eerder had dergelijke stupiditeit zulke nare gevolgen, maar we hebben onze portie achterlijkheid qua regels en bureaucratie in het vermaledijde Engeland wel gehad. Gelukkig konden we er in deze gevallen tenminste nog smakelijk om lachen. Hier de vijf bizarste voorvallen van de Hofs met Engelse idioten.

5. The Bizarro Bank World.
We beginnen met een eenvoudige klassieker, om er even in te komen. Toen ik net in Londen kwam, moest ik een bankrekening openen om mijn salaris op gestort te krijgen. Dat ging sowieso al niet bepaald vlekkeloos, maar het grootste probleem was dat ik een huurcontract moest overleggen om de rekening te kunnen openen. Ik woonde op dat moment in een hotel en was nog op zoek naar een kamer. Toen ik een kamer had gevonden, wilde de huisbaas mij het huurcontract alleen geven als ik een bankafschrift kon laten zien. Wettelijk verplicht, zo zei hij. Bij een andere huisbaas was het van hetzelfde laken een pak. Terug naar de bank dan maar. Nee, sorry, eerst het huurcontract, dan de bankrekening. – Jullie beseffen dat dit leidt tot een vicieuze cirkel? – Ja. – Dus? Wat gaan jullie eraan doen? – Misschien kunt U een hypotheekakte overleggen, dat geldt ook. – Voor een hypotheek heb je ook een bankrekening nodig. – Dat is ook wel weer zo. – Dus, nu? – Niks dus.
Uiteindelijk bleek een goed getimede sarcastische opmerking tegen een bankmedewerker genoeg te zijn om de cirkel te doorbreken. Zo nodig was dat huurcontract toch eigenlijk ook weer niet. Op mijn werk beaamde vrijwel iedere buitenlandse collega dat ze exact hetzelfde hadden meegemaakt.

Bonusverhaaltje: toen Kesaya in Engeland kwam, openden we een rekening voor haar bij dezelfde bank, de HSBC. Tijdens het intakegesprek werd haar verteld welke documenten ze moest overleggen. Een daarvan was … een HSBC bankafschrift. De bankmedewerkster in kwestie begon zelf te lachen. “Hahaha that would be a bit impossible, wouldn’t it?”. De eis werd ter plekke uit de lijst geschrapt.

Vooruit, nog een kleine anecdote over de bank dan. Na onze huwelijksreis in Bali zag ik dat er geld van mijn rekening was geschreven vanuit Jakarta, een paar honderd kilometer verderop. Waarschijnlijk zat daar het hoofdkantoor van de bank waar ik had gepind, maar ik wilde het toch even checken. Nee, werd me verteld, dat van dat hoofdkantoor kon niet kloppen. Er was fysiek geld van mijn rekening gehaald in Jakarta. Maar daar ben ik niet geweest, zei ik, ik was in Bali. Oh, dan was het waarschijnlijk fraude. Wilde ik soms aangifte doen? Nee nee, vond ik, laten we niet overhaasten. Kan je misschien nogmaals checken of het echt niet om het hoofdkantoor gaat? Nou vooruit, hij zou het vragen aan hun “Asia specialist”. Oeeeh, dat klinkt fancy, nu komt het vast wel goed. Twee minuten later kwam de man terug aan de lijn. “Nou ik heb het aan de specialist gevraagd hoor, het is in orde. Hij zegt dat Jakarta een eiland in Bali is.” Stilte van mijn kant. “Meneer, kunt u beamen of dat klopt?”. -“Nou, nee. Wat Uw specialist net zegt is hetzelfde als zeggen dat Dublin een eiland is in Wales.” -“Ha”, lachte de bankman. “En dat is niet waar he? Ik zal het onze specialist vertellen.”
Uiteraard bleek na een stief half uurtje dat de transacties inderdaad in Bali waren gemaakt maar verwerkt vanuit het hoofdkantoor in Jakarta. Weer wat geleerd, zei de bankman, bedankte me hartelijk en ging verder met zijn nobele taak.

4. Telephone Trouble
Natuurlijk mag in een klaagverhaal een telecommunicatiesbedrijf niet ontbreken. Ik was net verhuisd en moest een nieuw telefoon, internet en TV abonnement nemen. Na een zoektocht op internet bleek British Telecom  (BT) volgens het publiek als minste slechte uit de bus te komen. De service desk kreeg weliswaar maar een 5 uit of 10, maar daarmee waren ze nog altijd beter dan Virgin, TalkTalk en een hoop andere corporate ellende.
Aanvankelijk vond ik het nog wel meevallen. Aan de lijn kreeg ik een vriendelijke Engelse dame die me uitgebreid alle mogelijkheden beschreef. Er was wel wat gedoe over het feit of ik wel of niet al een aansluiting in het huis had. Vier verschillende medewerkers gaven me vier verschillende antwoorden, en de kosten varieerden tussen de 0 en 120 pond. Toen niemand me echt kon vertellen of ik die aansluiting nou moest laten aanleggen of niet, ging ik andere bedrijven bellen. Tot mijn aangename verbazing  lag er echter de volgende dag een brief van BT op de mat, waarin ze aanboden de aansluiting, mocht die nodig zijn, gratis te komen aanleggen. Als ik het telecompakket zou aanschaffen, zou er binnen een week een engineer langskomen om dat te regelen.
Hartstikke mooi, dus ik nam het aan. Binnen een week bleek echter niet te kunnen. Het werd twee weken later, ergens op een donderdag. Nou ja, dat moest dan maar. Ik nam de bewuste dag vrij van mijn werk en wachtte af. En wachtte. En wachtte. Niemand kwam opdagen. Vervelend, maar ja, dit soort dingen gebeuren ook in Nederland. Om 5 uur in de middag liep ik naar een telefooncel en belde de service desk om te melden dat er niemand was gekomen. Duizend excuses volgden, het zou niet weer gebeuren. Wel moest ik een nieuwe afspraak maken want de engineer was al naar huis. Goed, volgende week dan maar. Woensdag. Weer een vrije dag kwijt. Kon ik er absoluut op rekenen dat er dit keer iemand zou komen? Tuuuuuuuuurlijk, zo’n fout maken we geen twee keer.

Die volgende week woensdag stond ik met een slecht voorgevoel op. Die engineer ging niet komen. Ik dacht slim te zijn door om 9 uur in de ochtend al de service desk op te bellen om te vragen of alles in orde was. Ze deden een beetje lacherig. Natuurlijk zou er iemand komen, dat was toch immers afgesproken? Ja, maar vorige keer kwam er ook niemand dus ik wilde gewoon even zeker zijn. Inderdaad, daarom keek deze keer de manager van de afdeling er persoonlijk op toe dat de afspraak zou worden nagekomen. Hij had het zelfs persoonlijk in het systeem gezet. Oh, nou dan zal het wel. Sorry voor mijn achterdocht. Geen probleem meneer Hofland en veel plezier met Uw aansluiting straks.
Ik hoef dit natuurlijk niet verder te beschrijven. Er kwam niemand. Om 5 uur belde ik briesend van woede weer op. De eerste vraag van BT na mijn relaas: “Goed, even de details op een rij. Belt U nu van Uw eigen lijn thuis?”
-“NEE NATUURLIJK NIET! IK VERTEL U NET DAT NIEMAND DIE IS KOMEN AANSLUITEN!”
-“Oh ja. Hahahaha. Maar he? Hoe kan dat nou, U belt nu toch op?”
-“Ja vanuit een telefooncel!”
-“Ach ja. Nou het is toch wel vreemd hoor. Hier staat dat U gewoon een aansluiting had moeten krijgen vandaag.”
-“Vraag het anders aan die manager die er persoonlijk zorg voor zou dragen.”
-“Goed idee, even geduld alstublieft.”
Twee minuten later kreeg in de operator grinnikend terug aan de lijn. “Meneer, U zult dit wel heel grappig vinden. De manager had inderdaad die afspraak in het systeem gezet, maar was toen vergeten het daadwerkelijk door te geven aan de engineers. Hahaha sorry hoor.”
-“Gaat U me vertellen dat dat niet automatisch wordt doorgegeven? In een telecom bedrijf?”
-“Nee nee. Wij zijn de afdeling Front Desk die de afspraken maakt, en dan moeten we dat doorgeven aan de Technische afdeling. Die hebben een ander netwerk. Hahaha sorry maar U zult dat wel grappig vinden.”
-“Ik vind dit helemaal niet grappig! Ik wacht nu dus al drie weken en heb nog steeds geen aansluiting. Bovendien heeft het me al twee vrije dagen gekost!”
-“Voor die vrije dagen kunt U een vergoeding krijgen.”
-“Oh, dat is wel goed geregeld dan. Hoe werkt dat?”
-“U krijgt voor elke dag een vergoedingsbon van 20 pond.”
-“20 pond? Daar kan ik net 5 minuten voor werken! Laat maar ook. In elk geval, ik eis dat er NU iemand die aansluiting komt regelen.”
-“Dat kan niet meneer, iedereen gaat naar huis om 4 uur. Maar we verzekeren U dat er zo snel mogelijk een nieuwe afspraak komt. Kunt U volgende week dinsdag?”
-“NEE DAN KAN IK #@$&##@#% NIET! Er komt maar lekker iemand op zaterdag, ik ga geen vrije dagen meer verspillen.”
-“Dat kan echt niet hoor meneer. Op zaterdag geldt als overwerk.”
-“KAN ME GEEN FUCK SCHELEN! ER KOMT IEMAND OP ZATERDAG ANDERS GA IK HELE NARE DINGEN OP INTERNET ZETTEN OVER JULLIE!”
Internet bleek het magische woord. Die zaterdag kwam er inderdaad een engineer aan de deur. Hij kwam binnen, zocht en vond de behulzing van de telefoondraad, draaide in een halve seconde een schakel om en vertrok. Ik vroeg hem nog of dit normaal 120 pond zou kosten. Ja, zei de man. Processkosten he, de mensen op kantoor moeten ook worden betaald. En hij moest helemaal hierheen komen rijden op zijn vrije dag. Ik heb het er maar verder bij gelaten.

3. The Event of the Undead
Deze is bijna metafyisch. Ik zeg er alvast bij dat ik niet zeker weet of ik de kwestie helemaal goed heb gesnapt destijds. Het is namelijk zo bizar dat ik me zelfs van de Engelsen niet voor kan stellen dat ze dit zo hebben opgezet. Alhoewel … wat kan je verwachten van een land dat een wet heeft die verbiedt in een regeringsgebouw te overlijden …

Het gaat om Events and Records. In het Nederlands: gebeurtenissen en vermeldingen. Elke overheid houdt van haar ingezeten bij wat er met ze gebeurt. Ze trouwen namelijk, krijgen kinderen en gaan, hopelijk na die eerdere gebeurtenissen, dood. Dergelijke Events worden dan vermeld in een register, dat zijn de Records. Niets nieuws onder de zon zover.
Toen ik mijn trofeevrouw ging trouwen,verlangde de Nederlandse overheid van mij dat ik kon bewijzen dat ik op dat moment niet in Engeland getrouwd was. Ook heel normaal natuurlijk. In Nederland zou je in zo’n geval een uitreksel krijgen van het gemeentehuis. In Engeland gaat dat anders, zo legde de Nederlandse ambassade in Londen me uit. Ik moest het nationale register bellen en dan een brief vragen waarin staat dat ik vrij ben van de gebeurtenis (Event) huwelijk. Ze waarschuwden me alvast: de procedure om die brief te krijgen is ingewikkeld en tamelijk bizar. Ik zou er goed aan doen om eerst de website van het register te lezen.
Dat deed ik. En ik snapte er werkelijk waar geen enkele barst van. Ik kan niet geloven dat ook maar iemand daar wijs uit zou kunnen worden, zelfs iemand die de Engelse taal volledig machtig is. Gelukkig stond er een telefoonnummer bij. Dus maar even bellen.
-“Hallo, ik wil graag een brief aanvragen met bewijs dat ik niet getrouwd ben. Het is voor de Nederlandse ambassade.”
-“Maar natuurlijk. Op het internet kunt U toegang krijgen tot het nationale register, en dan zoekt U de betreffende Event op. U noteert het nummer, die stuurt U per brief naar ons op en dan krijgt U van ons een officieel brief terug met de Record van de Event.”
-” ………. Sorry ik snap het niet. Welke Event moet ik opzoeken?”
-“Uw huwelijk natuurlijk.”
-“Oh sorry, ik ben waarschijnlijk niet duidelijk geweest. Ik heb juist een verklaring nodig dat ik NIET getrouwd ben. Ik ga namelijk trouwen, weet U.”
-“Ja, gefeliciteerd alvast meneer. Maar ik had U begrepen hoor, U moet dus zoeken op de gebeurtenis huwelijk.”
-“Oh. Ja. Maar hoe vind ik die dan? Ik moest toch het nummer ervan opschrijven?”
-“Precies. Dus U zoekt dat op en stuurt dat naar ons op. Overigens moet U ook Uw overlijden opzoeken, want U hebt ook een verklaring nodig dat U niet dood bent. U moet Event Free zijn, zogezegd.”
-“Sorry maar ik snap het helemaal niet meer. Als ik nog niet dood ben en nog niet getrouwd, hoe kunnen deze Events dan in het register staan? Die kunnen toch nog geen nummer hebben?”
-“Inderdaad, dat is het hem juist. U stuurt dus naar ons op dat die nummers er niet zijn, dan weten wij dat U Event Free bent en dan krijgt U die verklaring.”
-” ………….” (Hof’s halve brein is gestorven na deze logische aanslag).
-“Anders nog iets?”
-“Is het dan niet hetzelfde als ik U direct een brief stuur waarin ik zeg dat ik ongehuwd ben en niet dood en dat U mij dan de officiële verklaring geeft?”
-“Nee, Uw Events moeten wel Records in het register zijn natuurlijk. Kijkt U gewoon maar in dat register op het net, U zoekt Uw naam op en dan die Events.”
-“Bedoelt U niet dat ik mijn persoonlijke nummer of zoiets moet opzoeken?”
-“Nee, die van de Events. Weet U wat, ik weet dat veel mensen hier moeite mee hebben en zeker buitenlanders, dus ik help U wel even. Geeft U Uw naam, geboortedag en de dag dat U zich in Engeland vestigde maar even.”
-“Oh dat is heel vriendelijk! Dank U wel! Ik kwam hier in Mei 2007.”
-“Mei 2007 zegt U? Maar dat is pas twee jaar geleden. Wij beginnen pas Records bij te houden als iemand hier een jaar of twee is.”
-“Okee. Nou, dan lijkt het me dat mijn register sowieso Event Free is toch?”
-“Dat klopt, maar als we nog niets hebben bijgehouden kunnen we daar ook geen verklaring voor afgeven. U zou namelijk in die twee jaar getrouwd kunnen zijn of overleden. Het spijt me zeer.”
-“Kunt U dat dan in een brief stellen en naar de Nederlandse ambassade sturen? Ik heb toch echt een verklaring nodig dat ik ongehuwd ben, en … euh … niet dood.”
-“Sorry meneer, maar dat kan echt niet. Maar ik denk dat als U zelf de ambassade belt, ze het wel snappen.”

Dat laatste heb ik dus maar gedaan. En raad eens: ze snapten het. Sterker nog, de vriendelijke dame aan de lijn begon hartelijk te lachen toen ik haar het verhaal vertelde.
-“Hahaha ja dat horen we wel vaker hoor. Ik had U al gezegd dat het een tamelijk bizarre procedure is.”
-“Oh wist U dan ook dat het waarschijnlijk niet zou lukken?”
-“Ja hoor, om eerlijk te zijn lukt het zelden iemand om die verklaring te krijgen. Misschien 20% of zo.”
-“Oh hahahaha. Maar nu dan?”
-“Wij schelden die eis van de verklaring kwijt. U krijgt van ons gewoon een brief dat U kunt trouwen in Thailand en dat zal waarschijnlijk genoeg zijn.”
-“Dank U wel. Hebben we in elk geval gelachen vandaag.”
-“Goed meneer. En blijf Event Free he!”
-“Dank U, U ook!”

2. How to see a Doctor for Dummies
We komen bij het echt goede werk. Je inschrijven bij de huisarts. Kesaya kwam zwanger aan in Londen, dus was het zaak haar zo snel mogelijk in het medische systeem te krijgen. Eerst regelden we dat ze ingeschreven werd bij de NHS, de Engelse publieke ziektekostenverzekering die iedereen moet hebben. Je krijgt dan een brief terug met daarop je naam en je persoonlijke NHS nummer. Dit nummer geeft je recht om te werken, belasting te betalen en gratis medische zorg. Dit gedeelte ging van een leien dakje; binnen een week lag die brief op de deurmat. Mooi, op naar de huisartspraktijk.
Daar aangekomen, sommeerde de moddervette secretaresse ons om een identiteitsbewijs te overleggen, alsmede een bewijs van adres. Dat laatste moet bij vrijwel elke instantie getoond worden; het betekent dat je een brief bij je moet hebben van een officiële instantie of organisatie met daarop je naam en adres. Kesaya gaf de brief van de NHS. Het varken achter de balie ontplofte: “Hoe kunnen jullie me dat geven? Dat is toch geen geldig bewijs?”.
Wij, verbouwereerd: “Oh, euh waarom niet dan? Het is zo ongeveer het belangrijkste document dat er is in dit land en haar naam en adres staan erop.”
-“Wij nemen dat niet aan, want het heeft niet met medische zorg te maken! Je bent hier bij een huisarts!”.
-“Echt waar? De ziektekostenverzekering heeft niet met medische zorg te maken? Maakt U een grapje?”.
De troela werd nu rood. “Natuurlijk niet! We moeten een gerelateerde brief zien, van een officiële instantie.”
– “Okee dan. Wat nemen jullie dan wel aan?”.
Het antwoord deed Kesaya al in de eerste week van haar verblijf alle vertrouwen in de Engelse samenleving verliezen. Het was … een gasrekening …
Ik, oprecht lachend: “Okee, heel grappig. Daar trapten we bijna in.”
-“NO! Niet grappig. Je komt terug met een gasrekening en dan schrijven we haar in.”
-“De gasrekening staat op mijn naam, niet op de hare dus haar naam staat niet op de rekening. Zijn er nog andere brieven de op … euh … gelijke wijze zijn gerelateerd aan medische zorg?”
-“Een electriciteitsrekening voldoet ook.”
-“Okee dan. Die staat ook op mijn naam. Wat verder?”
-“Niets. U zal de rekeningen op de naam van Uw vrouw moeten laten zetten.”
Nu werd ik ook kwaad. “Dat meent U toch niet? Ik moet toch niet mijn gasrekening over laten zetten om mijn vrouw te laten inschrijven bij een huisarts? Kunt U eerst uitleggen waarom een gasrekening meer terzake doende is bij een medische instelling dan een ziektekostenverzekering?”
-“Ik ben niet verplicht U dat uit te leggen. Het zijn onze richtlijnen die dat voorschrijven.”
-“Aha! Richtlijnen. Dus niet wettelijk verplicht. In deze folder hier, uitgegeven door de overheid en de NHS, staat dat een brief met daarop je adres genoeg is.”
-“Wij hebben een regel ingesteld in deze praktijk dat onze eigen richtlijnen bindend zijn. Dus!”
Kesaya  begon ook iets te zeggen, op haar gebruikelijke, lieve rustige manier. Het varken snoerde haar direct op zeer nare wijze de mond: “No, just get the gas bill!”. Ik begon me op te winden.
-“Ik vind dit te bizar voor woorden! Stel dat het weken duurt voor die rekeningen zijn overgezet en we er weer eentje ontvangen hebben. Die dingen komen per kwartaal namelijk. Intussen is ze zwanger en moet ze een huisarts zien. Als er een probleem is, helpen jullie haar dan?”
-“Niet in deze praktijk, dat is in strijd met onze richtlijnen zonder geldig bewijs van adres.”
-“U weet dat dat in strijd is met de Eed van Hippocrates?”
-“Wij hebben niets met die man te maken. De overheid geeft ons hier gelijk in!”

We dropen af. Het enge is dat ik nu, met alle visa ellende, besef dat dat laatste waarschijnlijk nog waar is ook. De Britse overheid is al even gestoord als sommige van haar onderdanen …

1. In clerks we trust
We sluiten af met een hilarische. Hoe een ogenschijnlijk simpele handeling als het aanvragen van een rijbewijs verandert in een klucht die zelfs mijn Engelse collega’s heeft verbijsterd. Ga er eens lekker voor zitten. Pak popcorn en cola; the Hof raakt geinspireerd door dit soort heerlijke nonsens.

Laten we bij het begin beginnen. Het zal geen geheim zijn dat ik niet bepaald een fan van auto’s ben. Tot nu toe heb ik mijn hele leven heerlijk kunnen vermijden om zelf auto te rijden. Openbaar transport is, waar ik heb gewoond althans, gewoonlijk superieur aan de auto, en vaak nog goedkoper ook. Maar ja. Met een gezin wordt dat anders. En in Dubai al helemaal natuurlijk. Dus helaas, helaas, Hof moest er aan geloven. Dan maar hopen dat ik het leuk zou gaan vinden. En die droomvakantie in Italie en Kroatie met het gezin wordt er ook een stuk makkelijker op. Dus startte ik in September vorig jaar met frisse tegenzin mijn rijlessen. Ik had een locale instructeur gevonden die volgens de Internet recensies geweldig was. Veruit de hoogste cijfers kreeg hij, en nog goedkoop ook. Mijn eerste les met hem was dan ook perfect. Een oudere man, erg nuchter, netjes, geduldig, grappig, duidelijk, eerlijk … ik was weg van hem. Wel was ik bang varkensgriep van hem te krijgen, hij blafte de hele auto bij elkaar. Na afloop maakten we een schema voor meer lessen in korte tijd. Ik was enthousiast, wat een perfecte keuze was dit geweest!
De volgende les ging echter niet door. Zijn vrouw belde op dat hij ziek was. Ja, dat was wel een beetje duidelijk de vorige keer. Maar het was niet ernstig hoor, de volgende les stond gewoon nog vast. Dus ik sta een paar dagen later weer 0p de straathoek te wachten. Helaas, geen vriendelijke instructeur. Maar even opgebeld. Zonder resultaat. Niet op de mobiel, niet op het kantoor, en niet bij hem thuis. Ook vrouwlief nam niet op.
Een paar weken doorbellen leverden niets op. Tot de vrouw weer belde. Het was allemaal niet zo voorspoedig gegaan met haar man, maar hij leek er nu bovenop te komen. Volgende week zou hij me weer komen lesgeven.
Niet dus. Enkele weken later was de telefoon op zijn kantoor afgesneden, zijn mobiel deed het niet meer en thuis nam ook niemand op. Ik begon bang te worden dat de varkensgriep misschien toch iets serieuzer was dan ik dacht …

Ik ben niet bijgelovig, maar ik heb wel nagedacht over dit voorval. Probeerde iemand me iets te vertellen? Het is zelfs voor mijn persoontje redelijk bizar dat je rijinstructeur na de eerste les aan een griep bezwijkt. Maar ja, Micah kwam eraan dus ik moest toch echt mijn rijbewijs halen. Ik zette de wonderinstructeur uit mijn hoofd en belde een volgende. Dit keer een grotere school, zodat er in elk geval een vervanger zou zijn als ik mijn instructeur weer zou vellen met mijn slechte auto-kharma.
Een vriendelijke man stond me te woord, smeerde me een paar lessen aan en noteerde mijn gegevens. Ik kon de volgende dag beginnen. En, oh ja, voegde hij er op de valreep nog aan toe, vergeet morgen niet je rijbewijs mee te nemen.
-“Pardon? Mijn rijbewijs? Oh sorry, sorry maar ik ben niet duidelijk geweest. Ik kan nog helemaal niet autorijden, ook in Nederland had ik geen rijbewijs.”
-“Ja precies, dus die moet je wel meenemen. Je hebt toch wel een rijbewijs?”
-“Heh? U maakt me in de war. Ik ga auto leren rijden. Hoe kan ik dan een rijbewijs hebben?”
-“U maakt MIJ in de war. Hoe kan je auto leren rijden als je geen rijbewijs hebt?”
-“Wilt U zeggen dat ik EERST mijn rijbewijs moet halen en DAN pas ga leren autorijden?”
-“Maar natuurlijk! Je had toch al lessen gehad? Dan heb je toch al dat papiertje?”
-“Nee. Die instructeur heeft daar nooit om gevraagd. Andere rijscholen waar ik informeerde ook niet. U neemt mij toch niet in the little oat?”
-“Meneer, U heeft dan waarschijnlijk contact gehad met illegale rijscholen. Ik verzeker U dat de wet vereist dat U eerst een rijbewijs aanvraagt. Dat is overal ter wereld zo.”
-“Dat vraag ik mij ten sterkste af. Ik heb nog nooit iemand van mijn vrienden, in Nederland, Duitsland, Zweden, Singapore, Thailand weet ik veel waar dat ooit horen zeggen.”
-“Misschien is het alleen in Thailand anders dan, maar ik verzeker U dat dit overal zo werkt.”
-“Okee. Grappig, dat heb ik dan altijd verkeerd begrepen. Hoe krijg ik dat rijbewijs dan?”
-“U gaat naar het postkantoor en koopt er een. U krijgt een formulier mee dat U invult en naar de DVLA stuurt (de Britse ANWB). Dan krijgt U later een Provisional rijbewijs, die neemt U mee tijdens de rijlessen. Nadat U geslaagd bent wordt het woordje Provisional geschrapt.”
-“Goed, ga ik dat eerst doen. Bedankt voor de hulp.”

Eigenwijs als ik ben, polste ik dit natuurlijk eerst even met mijn collega’s. Alle buitenlandse collega’s, met uitzondering van de Amerikaanse, waren al even verbaasd als ik (de meesten hebben ook nog geen Brits rijbewijs). Dat van “overal ter wereld” bleek al niet waar in elk geval. Mijn Britse collega’s moesten echter hard om me lachen. Natuurlijk werkt dat zo! Wou je echt beweren dat in Nederland je je rijbewijs pas achteraf krijgt? Je kan toch niet in een lesauto stappen zonder rijbewijs? Ehrm, reageerde ik, je kan toch niet een rijbewijs geven aan iemand die niet kan rijden? Dat argument leek ze als een mokerslag in het gezicht te slaan. Nou ja, dat is toch ook niet logisch, murmerden ze uiteindelijk. Je moet toch een bewijs hebben dat je een auto in mag? Anders zou je zomaar alleen in een auto kunnen stappen. “Mag dat dan wel met een provisorisch rijbewijs?”, vroeg ik verbaasd. Nee, dat mag ook niet. Pas nadat je echte rijbewijs hebt gehaald. “Wat maakt het dan uit?”, vroeg ik. Niets. Nou dan. Nee, jij. Ja maar. Nee dus wel. Of ook eigenlijk niet. Een collega had een briljante gedachtenkronkel. Hij zei dat dit systeem vermijdt dat mensen die kwaad willen aanrichten, zomaar gaan rijden terwijl ze dat niet kunnen. Op mijn vraag of hij daadwerkelijk dacht dat een psyschopatische joyrider op het moment suprême zou worden tegengehouden door het feit dat ie geen papiertje bij zich heeft, antwoordde hij dat het dat wel degelijk deed, omdat het aanvragen van dat rijbewijs een tijdje duurt. Ik probeer hier nog steeds mijn hersenen omheen te wringen …

Nou ja, die discussie loopt dus nog, maar dat is meer ter interesse. Feit is en bleef dat ik eerst dat rijbewijs moest aanvragen. Dat deed ik dus maar. Op het postkantoor 50 pond betaald, formulier gekregen en een instructiefolder over hoe het in te vullen. Eerst maar even lezen dan. Het leek simpel. Vul het formulier in, stop dit in een envelop, doe het betalingsbewijs erbij, je paspoort en stuur het dan op naar de DVLA. Wacht even. Wat was dat? Mijn paspoort? Mijn originele paspoort moet in een envelop met de post? Diezelfde post die een vergelijkbaar bezorgingspercentage haalt als landen als Zimbabwe en Somalie? Ze bedoelen ongetwijfeld een kopie. Weet je wat, ik gooi er even een van mijn legendarische Hoffiaanse telefoontjes tegenaan.
“Goedendag. Ik lees in jullie folder dat ik mijn paspoort moet meesturen met de aanvraag voor het rijbewijs. Bedoelen jullie een kopie?”
“NEE! U moet Uw originele paspoort meesturen.”
“Oh. Okee. Hoe lang ben ik dat dan kwijt?”
“U moet rekenen op minimaal een maand. U moet er dus voor zorgen dat U Uw paspoort de komende tijd niet nodig hebt.”
“Maar ik heb die heel vaak nodig. Voor werk, maar ook om me te identificeren bij andere instanties.”
“Inderdaad, dus U moet zorgen dat U niets belangrijks moet regelen de komende tijd.”
“Is er een andere manier?”
“Nee! Daar valt niet over te praten!”
“Ik ben bang dat het kwijtraakt met de post.”
“NEE! Wij nemen ABSOLUUT geen enkele verantwoordelijkheid als het kwijtraakt. Dan zal U gewoon een nieuwe moeten aanvragen en dat opnieuw naar ons moeten opsturen.”
“Maar kan ik een kopie legaliseren en dat opsturen?”
“NEE NEE NEE! Wij moeten kunnen nagaan of U het echt bent dus hebben wij een paspoort nodig met daarin een pasfoto.”
“Oh maar dan kunnen we het makkelijker oplossen. Ik kan naar een DVLA kantoor en me daar persoonlijk legimiteren.”
“NEE! Wij staan geen direct contact toe met klanten! Het is het paspoort en anders niet! Tot ziens”
“Wacht! Hoe doen mensen dat dan die veel moeten reizen, zoals zakenmensen?”
“Die vragen een tweede paspoort aan en sturen dat op. Ik raad U aan dat ook te doen. De kosten zijn uiteraard voor Uw eigen rekening. Succes.”

Ik was zo verbluft dat ik vergat boos te worden en om zijn supervisor te vragen. Tsja. Dan moest het maar. Probleem is dat ik naar Nederland zou gaan met Kesaya. En voor werk moet ik mijn paspoort ook klaar hebben liggen. Maar even bij de directeur langs, of er kans is dat ik binnenkort moet reizen.
Die reageerde met een mengeling van lichte irritatie en geamuseerdheid. “Dat heb je echt niet goed begrepen hoor. Niemand kan eisen dat je een paspoort opstuurt.”
“Ik werd op vrij duidelijk en onplezierige wijze duidelijk gemaakt dat dit de enige manier was.”
“Belachelijk, kan niet. Wij staan ook niet toe dat je je paspoort afgeeft want misschien moet je op stel en sprong voor ons weg. Vraag onze HR dame Louise om ze te bellen, want dit geloof ik niet.”
“Okiedokie baas.”
Louise is een schat van een meid en heeft een mooi, lief stemmetje. Die zou vast wel een bres kunnen slaan in de nurksigheid die mijn persoontje ten deel was gevallen. Al diezelfde middag rapporteerde ze aan de directeur het resultaat van haar telefoongesprek. Het paspoort was inderdaad niet nodig. In plaats daarvan konden sommige andere documenten ook. De betreffende klerk had een mailtje gestuurd met daarop de vier documenten die ook konden dienen als indentificatie middel. We bekeken gezamenlijk de lijst. Deze was redelijk vreemd. Op de eerste plaats stond een …
Huwelijkscertificaat. Wij lachten hoon.
Op de tweede plaats stond een bewijs van uitschrijving uit het land van herkomst. Op de derde plaats … een salarisstrook. En uiteindelijk, ja hoor daar is ie toch, ik zei het toch al, je NHS nummer. Goed, nu praten we zaken. Ik heb al deze vier documenten, en ook al zei de email dat elk van deze op zich genoeg was voor identificatie, besloten we ze allemaal mee te sturen. Weet je wat, zei Louise, doe er ook een kopie van je paspoort bij. Weten we het helemaal zeker.
Directeur tevreden, Hofje tevreden. Bleef de vraag waarom ik zo’n andere informatie had gekregen. Daar had Louise ook om gevraagd. Haar was uitgelegd dat het “Per descretion of the clerk” was. Wat betekent dat? Ook dat was haar uitgelegd: elke klerk kan zelf uitmaken wat hij aanneemt of niet. Zijn er dan geen bindende bepalingen binnen de DVLA? Ja, dat wel, hoezo? Nou ja, raar, vond Louise, maar ze had nog een goed idee. Ze schreef een brief aan de DVLA waarin ze refereerde naar het telefoongesprek en de email, netjes uitlegde dat ons bedrijf niet kan toestaan dat we paspoorten opsturen, en dat we begrijpen dat het per descretion of the clerk is, dus vriendelijk bedankt dat jullie dit aannemen. Waterdichte oplossing. De envelop werd dichtgelikt en naar de DVLA opgestuurd.

Dat weekend was er een item op de BBC. Over diezelfde DVLA. Ze bleken schadeclaim dossiers te hebben kwijtgemaakt van 1100 klanten. Die dossiers bevatten al de relevante belangrijke documenten van die mensen: verzekeringsformulieren, aankoopbewijzen, autoregistraties, politierapporten. Allemaal zoek. De DVLA had gezegd geen verantwoordelijkheid te nemen en dat de mensen maar alles opnieuw moesten verzamelen en opsturen. Die mensen zijn toen gaan klagen en naar de rechter gestapt. Of er paspoorten bij de dossiers zaten, werd niet gezegd. In elk geval, Kesaya keken elkaar aan en glimlachten in de veronderstelling dat ons in elk geval een hoop ellende bespaard was gebleven.

Oh oh oh dat was natuurlijk zo naief van onze Hofjes. Woon je al zo lang in Engeland, en dan snap je het nog steeds niet. Een paar dagen later, toen we aan het pakken waren voor Thailand, viel er een bekende envelop op de deurmat. Het was dezelfde die Louise naar de DVLA had opgestuurd. Mijn volledige aanvraag zat er in, onaangerept. Plus een brief, waarin met vriendelijke woorden stond uitgelegd dat de klerk geen paspoort in de envelop had aangetroffen en het daarom had geretourneerd.
Als je mijn buren vraagt of ik een nette man ben, zullen ze waarschijnlijk antwoorden: Ja, maar niet als ie net post heeft ontvangen. Ik denk dat onze buurkinderen een hoop nieuwe woorden hebben geleerd in de 10 minuten die mijn scheldkanonnade duurde. Toen ik was gekalmeerd, belde ik Louise en vroeg haar in mijn afwezigheid de DVLA te bellen en om opheldering te vragen. En om de aanvraag, indien mogelijk, opnieuw te doen.
Dat deed Louise, plichtsgetrouw als ze is. En ze kreeg antwoord. De betreffende man had haar hele brief niet gezien, maar gewoon in de envelop gekeken, geconstateerd dat er geen paspoort in zat en het toen domweg afgekeurd. Dat was niet de afspraak, zei Louise. Nee inderdaad maar ze konden er weinig aan doen. Per descretion of the clerk, weet U nog wel. Er werd aangeraden om het gewoon te blijven opsturen tot het wel een keer succes had.
Louise zei dat dat toch echt onacceptabel was. Ze moesten zich nu verplichten een identificatiedocument te noemen dat ze ten elke male zouden aannemen, anders zou Global Maritime maatregelen gaan nemen in verband met “Hurting of business.” En daarop kwamen ze inderdaad terug met een nieuwe eis. Het bleek mijn geboorteakte te zijn. Als we die zouden sturen, kon er echt, echt, echt niets meer mis gaan. Dat is dus intussen gebeurd. Het resultaat ligt nu waarschijnlijk op mijn deurmat te wachten op onze thuiskomst. Dat gaat helaas nog even duren maar dat is misschien positief. Ik weet niet of mijn buren een verdere verrijking van de woordenschat van hun kinderen erg zullen waarderen …

Lang verhaal geworden, sorry daarvoor. En dan is het echt hilarische nog niet eens aan bod gekomen. Dat formulier dat ik moest invullen had namelijk ook nog een grappig addertje onder het gras. Er moest een pasfoto bij. Redelijk genoeg natuurlijk. Wat wel raar was, dat ie op de achterkant getekend moest worden. Goed kan ook. Oh wacht, niet door mijzelf. Door wie dan? Ik citeer de handleiding:
Uw foto moet worden getekend door een betrouwbaar persoon in Uw omgeving die U goed kent en die kan instaan voor het feit dat U daadwerkelijk de persoon op de foto bent. De persoon die tekent zal verantwoordelijk worden gehouden in het geval foute informatie is verstrekt aan de DVLA.
Okay, dat is serieuze shit! Dan maar een echt betrouwbare persoon uitzoeken. Maar ja, wie? Gelukkig, gelukkig, de volgende paragraaf geeft uitkomst:
Personen die door de DVLA als betrouwbaar worden beschouwd zijn de volgende:
Zo, gaaaaaafff! Dit documentje gaat ons gewoon even een prachtige inkijk gunnen in de psyche van de Britse ambtenarij. Wie is er betrouwbaar en wie niet? Mijn handen trilden bijna toen ik op het punt stond deelgenoot te worden gemaakt van deze uiterst belangrijke informatie. Bent U ook benieuwd? Uiteraard. Dus laten we gaan. Wie stond er bovenaan de lijst betrouwbare personen, als op ongetwijfeld wetenschappelijk verantwoorde manier vastgesteld door de DVLA? Laat ons niet langer in spanning Hof! Wie zijn het? Wie? Wie? Wie? Ik zal het jullie zeggen. De lijst begon met …

1. Local shopkeepers (plaatselijke winkeliers)

Maar natuurlijk! Wie kan ooit twijfelen aan de betrouwbaarheid van de man achter de toonbank van de plaatselijke kruidenier? Staande tussen de blikken erwten, de sigaretten en de softporno bladen is deze man natuurlijk uitermate geschikt om garant te staan voor de identiteit van autorijders op snelwegen door heel Engeland heen! Lieve lezers, ik zal U zeggen dat ik ontroerd was door het feit dat deze bastions van juridische stabiliteit eindelijk eens de erkenning krijgen die ze al zo lang verdienen. Zonder meer de terechte nummer 1!
Maar wie staat er dan op twee? Wie zijn, weliswaar niet in dezelfde mate als slagers en sigarenboeren maar nog steeds heel significant, in staat om de meest skeptische ambtenaar te overtuigen van hun integriteit?

2. Librarians (bibliotheek medewerkers)

Daar hoeven we denk ik verder weinig woorden aan vuil te maken, nietwaar? Want niemand kan de identiteit van een autorijder zo goed garanderen als iemand die elke zaterdagmiddag zich van haar verantwoordelijk taak kwijt de orde en rust te bewaren in de plaatselijke bieb. Dat is logisch natuurlijk.
Wie zouden er op nummer drie staan? Aha kijk, het was blijkbaar een nek aan nek race, want onder nummer drie staan twee beroepsgroepen genoemd:

3. Professionals like lawyers and engineers (Advocaten en ingenieurs)

Hoera hoera hoera! Ingenieurs worden als betrouwbaar gezien! Niet zo betrouwbaar natuurlijk als winkeliers en bibliotheekdames, maar wel net zo betrouwbaar als … Wacht. WACHT! Wat is dat???? ALS ADVOCATEN? Welke idioot zit hier met de voeten van ons ingenieurs te spelen? Is dit een directe belediging? Worden wij op 1 lijn gesteld met mensen die voor hun beroep liegen? Is het zo slecht gesteld met ons imago? We moeten hier toch maar een serieuze PR campagne tegenaan gooien, techniekbroeders. Dit kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.
Maar er is goed nieuws. Er staan nog 7 andere groepen op die lijst, dus die hebben we in elk geval verslagen. Kijk bijvoorbeeld maar eens wie er op nummer 4 staan:

4. Police officers (politie agenten)

Zo, dat is handig. Als ik dan straks eindelijk kan autorijden, in 2018, dan maak ik een verkeersovertreding, en als dan een politieagent me bekeurt kan ik het altijd glashard ontkennen. Ja ik bedoel wie gaat de rechter geloven dan? Ik wapper gewoon met het lijstje van de DVLA, waarop toch duidelijk staat dat ik als ingenieur betrouwbaarder ben dan een agent. Dus daar ga je dan.

Goed, dat was het. Felicitaties aan de lezers die het tot hier hebben volgehouden. Ik moet er mee ophouden. Kesaya en ik gaan nu namelijk Micah naar de garage brengen om een formulier te krijgen waarmee we zijn inentingen kunnen ophalen bij de bakker.

Advertenties

Mensuh, we worde bedondert!

Vandaag ga ik eens lekker van leer trekken. En wel tegen electronica verkopers. Nare minkukels die het er zijn. En waarom? Omdat ze me een loer hebben gedraaid! Waar ik  met open ogen ben ingetrapt. Aanvankelijk dan. Nu niet meer. Ik zal terzake komen.

Een paar maanden geleden was ik voornemens wat hifi aan te schaffen. TV, versterker, boxen, DVD speler, dat soort werk. Beetje rondgekeken, leuke prijsjes gevonden en de keuze laten vallen op een redelijk bescheiden set bij John Lewis. Tot iemand me attendeerde op de winkel “RicherSounds”, waar alles significant goedkoper zou moeten zijn. Ik daar heen, prijzen vergeleken, en inderdaad. Stukken goedkoper. Mooi, goede tip.
Er zit een keerzijde aan natuurlijk. Je gaat dan namelijk automisch in een duurder segment zitten kijken. Combineer dat met een aalgladde verkoper met een insigne “Platinum salesman of year 2009″ en een gebrek aan kennis op electronica gebied mijnerzijds en je snapt wat er gebeurde. Het was My Friend dit en My Friend dat. Een 32″ werd een 42” flatscreen, de DVD werd een Blueray en de versterker iets van de buitencategorie. Maar ja, je bent er zelf bij en het spul glom allemaal erg mooi. Vooral op de Harmon Kardon digital receiver ben ik erg trots. Supergeil apparaat. Meer knopjes dan een spaceshuttle. En een handleiding die meer weegt dan het ding zelf.

Nou moeten al die apparaten ook nog op elkaar worden aangesloten. Volgens de verkoper moest dat met HDMI kabels. Had ik nog nooit van gehoord, maar dat klinkt logisch als alles HD is. Nou, doe er maar een paar van dan. WHAT THE FUCK? 80 pond per stuk? Nou vooruit, omdat ik zijn vriend was kreeg ik ze voor 40 pond per kabel. Ja maar dat vind ik nog steeds te veel! Een heel verhaal over hoe belangrijk goede kabels zijn voor de kwaliteit van beeld en geluid en je kan ze nog duurder krijgen en de gouden plugs zijn heel belangrijk zonder die kan je het net zo goed niet doen. My Friend. Nou, laat het verschil maar eens horen dan. Sorry, sinds kort hebben we geen testruimte meer. Mhhh. Nou ja, vooruit dan. Maar dan neem ik er twee in plaats van drie, zo dacht ik, en switch de ene kabel gewoon tussen DVD en TV uitgang. Goed, reken maar af, My Friend.

We zijn nu een paar maanden verder, en het is een supermooi systeem. Alleen dat geswitch met die kabels is irritant, en de versterker is er een beetje van in de war geraakt. Het kan niet meer automatisch selecteren op het juiste brongeluid. Dan toch maar een derde kabel kopen. Dit keer in een andere winkel, een soort plaatselijke Dixons. 70 pond alweer! Dat moet toch echt goedkoper kunnen, zei ik tegen de verkoper. Nee, dat kon echt niet, als ik ze vorige keer voor 40 had gekregen had ik echt heel veel geluk, kwaliteit heeft nou eenmaal een prijs. Niet gekocht dit keer; ik rook onraad.
Wat ik natuurlijk al veel eerder had moeten doen, was het opzoeken op internet. Ik vond een interessant forum waar iemand de vraag stelde of HDMI kabels inderdaad zo duur horen te zijn. Volgens een paar posters was dat dus keiharde oplichterij. Een digitaal signaal komt door of niet, er is helemaal geen sprake van kwaliteitsverschillen met nullen en enen. Zolang je bandwidth maar groot genoeg is. Een kabel van 2 pond doet dus exact hetzelfde als een kabel van 500 pond (ja serieus, je kan echt zo’n kabel voor 500 pond kopen. Is ie wel 10 m lang). Alleen verkopen winkels die goedkope kabels niet om de prijs hoog te houden. Op internet kan je ze echter wel voor een habbekrats krijgen.

Fuck, dat klonk toch wel logisch … er zaten nog wel wat tegenstanders op dat forum, die bij hoog en laag beweerden dat het wel veel uitmaakt. Maar dat bleken PR mensen te zijn bij electronica concerns. Mhhh, maar eens even een echte nerd expert bellen. Goede oude Joost. Volgens hem maakt het inderdaad niet uit. Nou, Joost geloof ik altijd, dus heb ik maar een kabeltje van een luttele £2.10 gekocht. Twee dagen later werd ie al bezorgd. Ik sluit hem aan … inderdaad geen enkel fucking verschil!

Ik ben dus gewoon voor 80 pond getild vorige keer. Terwijl me ook nog eens wordt voorgehouden dat ik korting kreeg. Grrrrrrrrr … dat is toch wel erg naar. Dat ik daar als technisch mens nog intrap ook. Doet mijn toch al niet zo hoge achting voor verkopers en PR idioten ook niet veel goed. Nou ja, voor iedereen die na mij glimmende spullen gaat aanschaffen: koop GEEN dure HDMI kabels voor geringe lengtes. En wat ga ik doen nu? Heb twee mogelijkheden:

  • Ik verkoop mijn kabels aan een of andere sukkel op EBay voor 70 pond.
  • Ga terug naar die winkel en wurg Mr Platinum Salesman met zijn eigen kabels.

Denk dat ik maar voor het laatste ga. En dan schreeuw ik de hele tijd “My Friend! My Friend!” in zijn gezicht. Naarling.

Ja, hoe deden ze dat nou eigenlijk?

Joehoe! Na vele jaren speuren heb ik dan eindelijk de domste zin ooit op het internet ontdekt! Echt, wauw … hoe krijg je het uit je toetsenbord …

we have on the Atheist side, groups who believe life started from nothing, giraffe’s elongated their necks to get the top most leaves and and can’t explain how they lived billions of years until they could reach them!

Holy fuck. Waar anders dan in America. Een reactie op een artikel over of atheisten stom zijn. Hoe ironisch.

Ignorance = bliss (en vermakelijk)

Een fenomeen dat jullie allemaal wel bekend is, en waar iedereen zich bij tijd en wijlen zelf schuldig aan maakt, heeft een officiele naam gekregen: het Dunning-Kruger effect. In het kort: des te minder verstand mensen van een bepaald onderwerp hebben, des te minder ze zich daar van bewust zijn. Niet weten dat je weinig weet, zogezegd. En dat leidt, heel paradoxaal, tot een fikse illusionele zelfoverschatting.
In het dagelijks leven zie je veel mensen Dunning-Krugeren: geen idee hebben hoe iets werkelijk zit, maar dan wel de compleet verkeerde conclusies fel gaan verdedigen op basis van handvol verkeerd geintepreteerde quotes en feiten. Het klok en de klepel verhaal. Ignorance is bliss, zoals de Engelsen zeggen. Ik zelf vind de uitdrukking “Niet gehinderd door enige kennis” het meest toepasselijk.

Mijn eigen theorie, en dat zal ongetwijfeld ook al eens onderzocht zijn, is dat het omgekeerde ook klopt. Vooral wetenschappers worden juist wel gehinderd door hun overvloedige kennis. (Mijn baas bijvoorbeeld, erg is die man, maar dat terzijde). Het komt er op neer dat als je wel veel van iets weet, je je meestal ook beseft dat er nog zoveel is dat je nog niet weet. Of dat nou waar is of niet. Bovendien weet je waar de nuances liggen, wat de knelpunten zijn en de aspecten die nog ter discussie staan.
Gelukkig heb ik daar zelf nou niet bepaald last van, maar dat moet toch eigenlijk wel vervelend zijn. Zeker in een confrontatie met een Dunning-Krugeraar. Stel je voor, je bent een klimaat-specialist, hebt jarenlang ingewikkelde sommetjes zitten doen op een stoffige universiteit, gaat de discussie aan op internet, je vertelt over zonneflux, emmissie-absorptiecoefficienten, positieve feedback en weet ik veel, en dan komt een of andere bozige Verdonk aanhanger terug met “Ja maar vroeger was het ook wel eens warm!”.

Het vervelende is dat tegenwoordig Dunning-Krugeraars veel meer impact hebben op het debat dan de deskundigen. Zoals al gezegd: ze worden immers niet gehinderd door enige kennis. Ze schreeuwen harder, ze hoeven minder lang na te denken, ze hoeven geen moeizame genuanceerde beschouwingen te houden. Plus het feit dat nuance het gewoon niet goed doet bij de gemiddelde mens. Een soundbite-je hier, een oneliner daar en de gemiddelde Elsevier lezer is al overtuigd. Laat staan iemand die zijn kennis uit louter de Metro haalt.
Op internet is enog wel wat verdieping mogelijk, maar ook daar worden de deskundige sites overschreeuwd door vage sites vol idioterie. Kleedt het een beetje mooi aan, plaatjes erbij, veel links naar aanverwante onzin en voor de niet-wetenschapper of non-ingenieur heb je dan al gauw een zweem van geloofwaardigheid gecreeerd. Een mooi voorbeeld hadden we hier in de homeopathie discussie, toen we door de voorstanders naar sites werden verwezen waar iemand die daar duidelijk de ballen verstand van heeft quantummechanica opwerpt als verklaring voor het nog altijd onbewezen waterimprint effect.

Een aanverwant verschijnsel is wat ik het omgekeerde argument van authoriteit heb gedoopt. Stel je nog even die bozige, zichzelf overschattende nietsweter voor op diens kruistocht op internet. Indien geconfronteerd met iemand die de status heeft van een echte expert, zoals bijvoorbeeld eerder genoemde klimaatwetenschapper of een medisch specialist, dan valt hij of zij vaak terug op een bepaalde rheotoriek. De expert en diens mening worden afgedaan als zijnde arrogant en daarme verdacht. De kruisridder vertrouwt liever op zijn eigen beetje kennis en zijn gezonde verstand, welke hij ruim voldoende acht om kwesties als evolutiebiologie, griep-pandemieen, alternatieve medicijnen en het broeikaseffect te beschouwen.
Dat mag op zich, maar als argument is het natuurlijk nogal vreemd: jij bent expert en dus arrogant en ik niet dus ik heb gelijk. Vandaar: het argument van omgekeerde authoriteit. Met de ironische kantekening dat hier Dunning en Kruger weer om de hoek komen kijken: de nietsweter achter zijn beeldschermpje lijdt aan ernstige illusionele zelfoverschatting en meent het beter te weten dan al die mensen die jaren op een onderwerp hebben gestudeerd. Wie is er dan arrogant, vraag je je af?

Dit klinkt allemaal een beetje stom en vaag en dat is het ook, maar je ziet het heel vaak als je erop let. Laat ik afsluiten met een concreet voorbeeld: de nep-controverse over inentingen. Gelukkig is dat in Nederland niet zo’n topic, maar hier in de UK en in de USA wel. Geloof het of niet, maar er zijn mensen die denken dat inentingen tegen kinderziektes autisme kunnen veroorzaken! Hoe dat zover heeft kunnen komen is een lang verhaal, maar het is waanzin ten top. Nu heeft een of andere idioot een website opgezet voor bezorgde ouders, zogenaamd om ze eerlijk over de controverse te informeren maar eigenlijk gewoon om ze te overtuigen hun kinderen niet in te laten enten. Met alle rampzalige gevolgen van dien.
Deze kerel (of misschien wel een vrouw) is in discussies vescheidene malen verwoest door medische experts. Maar daar laat ie zich allerminst door uit het veld slaan. Hij heeft immers een hele sterke troef in handen. Juist ja: het argument van omgekeerde authoriteit:

“I’m not intellectually intimidated by any of these jokers. Their degrees mean zippo to me, because I knew plenty of knuckleheads in college who went on to be doctors, and they’re still knuckleheads (I also knew plenty of great, smart guys who went on to be doctors and they’re still great, smart guys).

I chose a different path and went into the business world. In the business world, having a degree from a great college or business school gets you your first job, and not much else. There are plenty of Harvard Business School grads who have bankrupted companies and gone to jail, and plenty of high school drop-outs who are multi-millionaires. Brains and street-smarts win, not degrees, arrogance, or entitlement. ”

Nog een sappig detail: deze man heeft dit hele circus opgezet met Jim Carrey (ja, DIE Jim Carrey) en zijn vriendin Jenna McCartney. Kan je het je voorstellen? Een louche zakenman, een komiek en een Playmate die medisch advies geven over besmettelijke kinderziektes! Daar moet toch haast wel een wet tegen te vinden zijn …

Is ook belangrijk!

Het is een beetje gisteren’s nieuws, maar het blijft interessant en om de een of andere reden is de discussie op internet weer opgelaaid. Kan de Large Hardon Collider in Geneve zwarte gaten opwekken die de aarde opslokken?

Die kans is natuurlijk erg miniem. Nul eigenlijk. De reden dat ik dit opbreng, is omdat deze astrophysicus dit op zijn blog erg helder en leuk weet uit te leggen. Voor iedereen te snappen. En het begint met de leukste stommiteit die ik in tijden heb gehoord. Van een of andere paniekzaaier: “Wat is de kans op zo’n zwart gat? Nou, 50%. Hij komt er of hij komt er niet. Fifty-fifty dus”. Woehahahaha. Maar goed, een korte samenvatting van hoe het werkelijk zit:

1. Een zwart gat zou alleen kunnen ontstaan in een tot nu toe “onbekende” dimensie, die zich pas kan openbaren bij de hoge energieen die bij botsingen in de LHC worden opgewekt. De kans op zo’n dimensie is echter erg, erg klein aangezien er physica aan te pas zou moeten komen waar we nu nog geen weet van hebben.

2. Het eventuele zwarte gat dat ontstaat kan maar een eindige beginmassa krijgen, namelijk dat van de twee deeltjes die op elkaar botsen. Daarna is het onderhevig aan de zogenaamde Hawking radiation (die dicteert dat er wel degelijk straling, dus massa, uit een zwart gat moet en kan ontsnappen), zodat het maar een heel korte levensduur heeft. Oftewel: het gat is opgebrandt voor het daadwerkelijk heeft bestaan. Uiteindelijk bestaat het ding slechts 1 gedeeld door 10 tot de 84 seconde. Voor wie hier meer van wilt weten: Google op Placnk time, erg fascinerend.

3. In het onwaarschijnlijke geval dat die Hawking straling niet bestaat (tenslotte, wat weet die kerel nou helemaal) en het gat een kans krijgt zijn ding te doen, dan zal het nog zo’n vaart niet lopen. Het kreng weegt immers maar 2.5 x 10^-20 gram, dus veel meer dan een ongelukkig passerende neutron zal het niet verorberen. Er is berekend dat het enkele triljoenen jaren duurt voor het gat een massa krijgt van zelfs maar 1 kilo. Dan is de zon er intussen ook allang mee opgehouden.

Oftewel: niks aan de hand, lekker weer opstarten die LHC. Mooi. Kan ik intussen Arsenal-Man United gaan kijken. Is ook belangrijk!

Docterandus in de Weet-niet-kunde

Vroeger, toen ik nog een klein Hofje was, had mijn vader een kwinkslag paraat voor elke  schoolkameraad die ons huis betrad. Hij vroeg hem of haar wat hij of zij na de middelbare school dacht te gaan doen. Het antwoord daarop luidde steevast “studeren”, waarop mijn vader dan weer  zei: “Oh jee joi, wat ga je worden dan; docterandus in de Weet-niet-kunde?”. Ach ja, een flauwe grapje waar je op je twaalfde nog om kan lachen. Maar alle gekheid op een stokje: er zijn echt mensen die op Weet-niet-kunde afstuderen. En daar gaan ze hier in Engeland gelukkig wat aan doen.

Een veelgehoord argument van homeopathen en andere kwakzalvers is dat er enkele erkende academische opleidingen zijn die alternatieve geneeskunde behandelen. Dat is inderdaad de trieste waarheid. In Engeland waren er enkele beruchte gevallen, waar vooral Ben Goldacre flink tegen geageerd heeft. En met succes: zowel de universiteit van Salford als die van Lancashire hebben hun opleidingen homeopathie / complementaire geneeskunde stopgezet. Naar mijn weten is er dan nog maar eentje over. Die komt hopelijk ook nog wel aan de beurt.

Nou is het nog redelijk makkelijk om universiteiten te vrijwaren van pseudo-wetenschap. Daaronder wordt het al een stuk lastiger. De wereld wordt overwoekerd met nep-experts die zwaaiend met hun diploma onschuldige mensen geld uit de zak proberen te kloppen. Zet er een moeilijk klinkende titel op, een nauwelijks leesbaar stempel, het liefst begeleid met wat Latijnse woorden, en de gemiddelde patient stelt al geen vragen meer.
Dat hiermee veel gesjoemeld wordt weet iedereen met een emailaccount zonder goed spamfilter. Elke idioot met een paar honderd euro kan schriftelijk een beedigd accupuncturist, beleggingsconsulent of dietist worden. Vooral in die laatste groep is er een enorme wildgroei aan opleidingen en titels ontstaan. De een nog nietszeggender dan de ander. Zo heeft diezelfde Ben Goldacre het voor elkaar gekregen zijn kat Henrietta een titel als dietist te laten verkrijgen bij de American Association of Nutritional Consultants (AANC). Hetzelfde instituut waar de befaamde dietist Dr Gillian McKeith haar titel vandaan heeft. En die heeft al miljoenen boeken vol snode eet-onzin verkocht. Het zal Ben’s kat wat minder goed afgaan ben ik bang. Het lieve dier is alweer enkele jaren dood. Niet dat dat voor het AANC wat uitmaakt. Kom zeg, we laten een detail als dood zijn toch niet in de weg van een heuse academische titel staan?

Kortom, laten we het front in de strijd tegen de nonsens lichtelijk verleggen. Homepathie was leuk, maar het bleek geen waardig tegenstander. We gaan het nu opnemen tegen de dietisten. De eerste die er van langs gaat krijgen is Courine Couget. Schrijfster van een van de belachelijkste pamfletten ooit geschreven.  Maar dat bewaren we voor een volgende keer.

Draconisch?

Zo, eens kijken of ik een leuk discussietje kan opwekken. Het onderwerp klinkt misschien saai, maar is in principe controversieel: plastic tasjes.

plasticbagwasteIn Azie heb ik me regelmatig geergerd aan de zinloze overdaad aan plastic tasjes. Bij elk product wat je koopt, ook al is het 1 snijboon, krijg je een plastic tasje mee. Zelfs als je zelf een draagtas bij je hebt en die op de counter legt, wordt nog steeds vrijwel elk product in een tasje gefrommeld. Als je zegt geen tasje nodig te hebben, wordt er soms met onbegrip gereageerd. Een enkele keer leek de verkoper in kwestie zich zelfs beledigd te voelen, aangezien ik zijn service weigerde.

Het klinkt pietluttig, maar er is natuurlijk heel veel tegen die krengen op te werpen. Het kost meer tijd aan de counter, met langere wachttijden als gevolg. Je huis slibt langzaam dicht met al die nutteloze tasjes. Het kost de verkoper geld. Maar het belangrijkste is natuurlijk duurzaamheid. Vplastic-bird3rijwel alle zakjes komen in het milieu terecht en zijn zo onafbreekbaar als de pest. Plus het feit dat plastic voor een deel uit olie wordt bereid, en laten we daar niet al te veel meer van hebben. Redenen genoeg dus om wat minder lichtzinnig met die dingen om te gaan. Helaas dat werkt in Azie (en eigenlijk in de rest van de wereld) niet zo. De meerderheid van de mensen stelt nou eenmaal hun eigen gemak boven algemeen goed. Tegen gemakzucht en egoisme valt niet op te redeneren.

garbage-in-maldives-001Intussen begint Azie op sommige plekken dicht te slibben. Notoire voorbeelden zijn het vuileiland in de Maldiven en de verstikte rivieren in China. Maar natuurlijk spant ubervervuiler India weer de kroon. Rond Delhi is zwervend plastic zo’n probleem geworden, dat de overheid heeft besloten tot een draconische maatregel. Hou je vast. Iemand die een plastic tasje meegeeft aan een klant, krijgt tot 5 jaar lang gevangenisstraf. Je leest dit goed: 5 jaar de cel in voor 1 lullig plastic tasje. Als je als klant er een aanneemt, krijg je een boete van ongeveer 1400 euro.

Ik zelf vind dit eigenlijk prima. Laat de mensen maar eens met hun neus op de feiten worden gedrukt. Afgelopen met die instelling van als ik het makkelijk vind moet het kunnen. Mensen zijn nou eenmaal zelf te dom om rekening te houden met een groter goed, en al helemaal niet op de langere termijn. Dan moeten we het maar anders duidelijk maken.
Dus India: goed gedaan! Hopelijk volgt de rest van de wereld. Bangladesh and Rwanda hebben ook al een verbod. Zo moeilijk moet het verdorie toch niet zijn om gewoon je eigen draagtas mee te nemen? Maar ik kan me voorstellen dat mensen de Indiase maatregel absurd vinden. Prima, laat ze dat vooral uiteenzetten. Mijn comment box staat voor ze open.